Yavuz'un Yazıları

Kapitalizm her alanda çöküşe doğru yol alıyor

2011-09-14T19:30:00.000+02:00

Kapitalizm her alanda çöküşedoğru yol alıyor.

Kapitalizm, derin “uykuda” olan işçileri ,emekçileri, yoksullarıuyandırıyor. Yıllardır, kapitalist sınıfların anti-demokratikdiktatörlüklerinin amansız saldırıları karşısın da sinenler, militaristgüçlerin ölüm tehditleri,işkenceleri,habisleri, daha doğrusu zulümü karşısında sesini çıkarmayanlar ve ”kaderlerine razı” olanlar,kapitalizminyarattığı sefalete artık yeter diyerek ve de ölümleri göze alarak,isyan etmekten başka çarenin olmadığını görmeye başlaması, burjuvazininanti-demokratik diktatörlüklerinin “kağıttan kaplan” olduğu gerçeğini gün yüzüne çıkarıyor ve böylece Marksizm’in, faşistdiktatörlüklerin,burjuva iktidarlarının en zayıf halkası olduğu tezi, sosyal pratik tarafından bir kez daha doğrulanıyor.

Kuzey Afrika ve orta-doğu’daki anti-demokratik diktatörlüklerini, faşistdiktatörlüklere dönüştüren egemensınıflar, uluslara arası kapitalizm’le bütünleştiler ve özellikle Sovyetlerin dağılmasıyla birlikte yürürlüğekoydukları neo-liberal ekonomik–politikalarının önünde engel gördükleri devrimci hareketleri, faşist devletterörüyle acımasız bir tarzda tasfiye ettiler.

Bu faşist diktatörlükler, şimdiye kadar işçi ve emekçilerin isyanın kanlabastırmakta zerrece tereddütgöstermiyorlardı.

Barışçıl gösterilerle seslerini duyurmaya çalışan işçilerin ve emekçilerinüstüne kurşun yağdırıyorlardı (ve yağdırmaya devam ediyorlar), binlerceemekçiği,yoksulları, özellikle gençleri katletmekten çekinmediler.

Ama günümüzün “kapitalizm”,sömürüyü ve ekonomik krizleri büyük boyutlara çıkarması, isyanlarınönünün zorbalıklarla kesilmesini imkansız hale getirmiştir.

Tüm bu gerçeklere rağmen,uluslararası burjuvazi ve onun “sol”dandestekleyicisi reformistler, kapitalist sisteme karşı başlayan isyanları ,salt diktatörlüklere karşıymışçasınagöstererek, mücadeleyi burjuvademokrasi talebiyle sınırlayıp, onu kapitalizmihedef alan amacından saptırtmakistiyorlar.

Burjuva siyasetçileri,1990lar da devlet kapitalizminden, liberal-kapitalizm’egeçmek için, Sovyetler de ve doğuAvrupa’ da ki burjuvaların, bürokratdiktatörlüklere karşı yığınları peşinden sürükleyerek oluşturduğu gerici isyanlarla,kapitalist sömürüyütasfiye etme ve sefalete son vermekiçin, faşist diktatörlüklere karşı ortaya çıkan isyanları aynı kefeye koyup, gerçekleri gizlemenin peşindenkoşuyor.

Oysa “diktatörlüklere karşı” oldukları iddia edilen bu iki “isyan” arasında nitelik farkı var. Doğu-Avrupa veSovyetlerdeki mücadele,devletkapitalizminden, liberal-kapitalizm’egeçişi amaçlıyordu ve bunun içinde (doğası gereği),bürokrat-diktatörlüğe karşı burjuva demokrasini talebiyle harekete geçmişti. Nitekim, ekonomik alandaliberal-kapitalizme geçilirken, siyasialandaysa burjuva-demokrasine geçildi.

Oysa, kuzey Afrika ve orta-doğudaki isyanlar, bizzat kapitalist sistem tarafından ortayaçıkarıldığından dolayı, burjuva demokrasisinin elde edilmesiyle sınırlı bir mücadele dönüştürülmesine imkanyoktur, tam tersine mücadele özünde kapitalizme ve parlamenter demokrasinekarşı olma vasfını barındırıyor.

Kapitalist sisteme karşı isyan edenlerin mücadelesi, (süreç içinde)işçi veemekçilerin doğrudan,doğruya iktidaragelmelerini sağlayan; proletarya demokrasinin kurulmasını zorunlu hale getirir,çünkü başka türlü kapitalist sömürüdenkurtulmanın imkanı yoktur.

Ama “demokrasi havarisi “kesilen uluslararası burjuvazi, diktatörlüklerekarşı burjuva demokrasine geçişi gündeme getirip, kapitalist sistemi ayaktatutmaya çalışıyor ve bunun içindediktatörlüklere karşı savaşaçıyor!.

Hiç bir döneme (gerçek anlamda)burjuva demokrasi içeriğine dahi sahipolamayan ve faşizmin maskesi olmaktan öte bir işlevi yerinegetirmeyen; “Türkiye demokrasini” demokrasi adına, kuzey Afrika’nın ve orta-doğunun işçi ve emekçilerine yutturulmaya çalışılmasıysa beyhude birçapadır. (1) Ve yine,sadece çokpartili parlamenter sistemin var olması “demokrasinin” burjuva içerikte olduğunu da göstermez.

Kaldı ki, en demokratik burjuva demokrasisi bile, kapitalist sömürünün gerçekleştirilmesinin önündebir engel değil ve olamaz.

Çünkü burjuva demokrasisi,kapitalist toplumun bir ürünü olarak doğmuştur ve onun var olması sermayeninegemenliğiyle, kapitalist sömürüyle çelişmez.

Burjuva demokrasisinin en temel özelliklerinde birisi, temsil demokrasiniteliğinde olmasıdır.

Sermaye, bu temsili demokrasiyi kolayca kendi iktidarının bir aracınadönüştürür.

Feodal despotizmi, işçi veemekçileri siyasi hayatın dışında tutardı. Parlamenter sisteme geçen burjuvazi,işçi ve emekçilerin siyasi hayata katılmasından yanaymış gibi hareket etsebile,üretim araçlarına sahip olan sermayenin egemenliği sayesinde, onları(gerçekten) siyasi hayatın dışında tutmaya devam eder ve parlamenter sistem sayesinde,işçilerin veemekçilerin iktidarlarda “söz sahiplermiş” gibi bir intiba yarattır ama, bu intibaının sahte olduğu çok geçmedenaçığa çıkar.

Fakat ne var ki,kapitalizmkoşullarında serbest seçme, seçilme hakkının varlığı, burjuvazinin gerçekiktidarın kimlerin elinde olduğunugizlenmesine de hizmet ettiğiyse inkaredilemez.

Böylesine koşullarda,henüz kendi sınıf bilincine varamayan emekçilerinve işçilerin, burjuvazinin peşine takılmalarından doğal hiç bir şeye olamaz ve bunun için de, onların burjuvazinin iktidarının kör bir aleti olma görevleriniyerine getirmeleri yadırganamaz.

İşçiler ve yoksul emekçiler kendi sınıf bilinçlerine, inişli,çıkışlı uzunsüreli sınıf mücadelesi içinde ancak varabilirler.

İşçi ve emekçiler, sadece parlamenter mücadeleyle ve seçme ,seçilmehakkının kullanılmasıyla sınıfbilinç’ine varamazlar.

Kuzey Afrika ve orta-doğudaki işçilerin,emekçilerin isyanını ortaya çıkaranesas neden, kapitalist sömürü olduğuna göre, kapitalist toplumun zorunlu birüst yapısı olan parlamenter sistemegeçiş, serbest seçme, seçilme hakkına kavuşma esasta hiç bir şeyi değiştirmez ve kapitalist sömürü, acımasız bir tarzda varlığını sürdürmeye devam eder ve ne işsizliği azaltır, nede açlığa son verebilir.

Örneğin; Mısır’da üretimin %60 oranı, ordunun Holdinglerinin elindedir.En düşük ücretlerle çalıştırılan vesefil bir yaşama mahkum edilen işçilerin sırtından elde edilen karlarla ordu mensupları ( özellikle subaylar),Mısır’ın imtiyazlı tabakası haline getirilmişlerdir (Türkiye’de de OYAK bu işi yapıyor) ve işçilerin, yoksul emekçilerin yanına dahiyaklaşamadığı, dikenli tellerle çevrili alanlarda,lüks yaşamlarını sürdürüyorlar.

Şimdi bu ordu,işçi ve emekçilerin isyanını yatıştırmak için,30 senelik Hüsnü Mübarek’in diktatörlüğüne son vermeden yana oldu! ve çok partili parlamenter sisteme seçmeyi kabul etti!. Pekisermayedar ordu, Mısır’da ki kapitalizme karşı herhangi bir girişimde bulunabilirim?!, tabii ki hayır.

Bugün kuzey Afrika’da, “diktatörlüklere karşı ve demokrasi havarisi ”kesilen Avrupa burjuvazisine ait, 2700firma faaliyet gösteriyor.Bir yandan kuzey Afrikalı işçiler,emekçiler,yoksulluğun,açlığı, işsizliğin kıskacı altında kıvranıyor, diğer yandan Avrupalı firmalar, karlarınakar katıp,elde edikleri kazançların ülkelerine transfer ediyorlar. Ve de Avrupalı milyarderlerinin lüksyaşamlarının devam etmesini garantialtına alma adına.

Avrupa burjuvazisi, isyanlar karşında bu sömürü mekanizmaların zarargöreceği korkusuyla hareket ediyor

Durmadan kapitalist sömürünün yarattığı işsizlik, açlık, düşükücretle karın dokluğuna çalıştırma, yokmuşçasına propaganda yürütülüyor vekapitalist sistemi aklamak için de diktatörlerin, yaptıkları yolsuzluklarla zenginleşmelerini gündemetaşıyor ve yolsuzluklar olmasaydı, işsizliğin,açlığın, düşük ücretleçalıştırmaların olmayacağını intibasınıyaratıp, kapitalizmin herkese refahsağlayan bir toplum olduğu (üstü kapalıbir tarzda) iddiasına devam ediyor.

Oysa diktatörlüklerin yaptıkları yolsuzluklar, uluslararası firmaların eldeettikleri karların yanında “ devede kulak kalır”. Sadece emperyalist sömürünün“leşinden” faydalana Türkiye’nin “çakal” burjuvazisi, Libya’da, 25 milyarı Euro üstünde kar elde etmiş. HüsnüMübarek’in, Gaddafi’nin yolsuzluklarla elde ettikleri servetleri, 10 milyarlar euro çıvarında olduğu iddialarının doğru olduğu kabul edildiğinde dahi,esas sömürücülerin yolsuzluk yapanlardeğil, uluslararası kapitalist sistemin temel unsurları olan uluslar üstübankaların egemenliği altında ki büyük tekellerin olduğu tüm çıplaklığıyla açığa çıkıyor.

Bunun için, kuzey Afrikalı işçilerin, emekçilerin sınıfsal kurtuluşlarının,kapitalizmin ve parlamenter sistemin varlığıkoşullarında sağlanmasının imkansızlığı bir kez daha gözler önüne seriliyor.

Burjuvazi ve onun “değirmenine su taşımaktan” başka bir şey yapmayanrevizyonistler,“demokrasi” aşığıbozlarda yaptıkları demagojikpropagandalarla, gerçeğin ne olduğunu Afrikalı işçi sınıfından da, emekçilerden de gizliyorlar.

Tüm revizyonist,reformist partiler,1970’lerde Şili’de Allende’in seçimlerle iktidara gelip, sosyalizmikurabileceğini ileri sürmekteler di. “Barışçıl geçişin” propagandasını yapanrevizyonistler,Şili’de Allende’nin seçimle iktidara gelmesini “barışçıl geçiş” tezlerinin doğruluğununkanıttı olarak gösteriyorlardı.

Sovyet Revizyonistlerine göre Şiliordusu, Latin-Amerika’nın diğer ülkelerindeki darbe yapan ordulara benzemiyordu!. Vedemokrasiyi içinde sındırmış,”sivillerin iktidarına” karışmayan, “tarafsızlığını” muhafaza eden bir geleneğin temsilcisiydi!.

Bu revizyonist görüşler, Şilili, işçileri,emekçileri, özellikledevrimcileri uyuttu ve silahsızlandırdı.Ve böylece, faşist ordunun Şili’dekorkunç katliam yapmasının zemini hazırlandı.(2)

Burjuvazinin ordusu, militarist güçleri, daha doğrusu devleti varlığını sürdürdüğü koşullarda,işçilerin,emekçilerin parlamenter sisteme dayanılarak iktidara gelebileceklerinileri sürmek ve bunun için de “demokratik anayasanın” yürürlüğe girmesiniamaçlayan siyasi taktikleri gündeme taşımak ve burjuva devletinin demokratlaştırılmasının genişletilmesi ümidini yaymak,işçilere ve emekçilere kurulan korkunç bir tuzaktan başka bir şey değildir.

Kuzey Afrika’da ve orta-doğuda isyan eden işçilere,emekçilere, özelliklegençlere yeni (Şili’dekine benzer) birtuzak hazırlanıyor ve bunun için ordunun “tarafsız” olduğunadair görüşler de yaygınlaştırılıyor.

Ne yazık ki, bu gerçeği görmeyenlerden ve revizyonistlerin yıllardan beri savunduğu“barışçıl geçiş” görüşlerine sahip çıkanlardan birisi de “Tunus işçilerin komünist partisi” dir.

Bu parti, bir dönem Enver Hoca’nıngörüşlerini savunduklarını iddia ediyordu.

Ama şimdi, Enver Hoca’nın en önemlieleştirilerinden birisinin , Şili’de burjuva devleti parçalanıp,dağıtılmadan sosyalizminkurulamayacağını inkar eden revizyonist, reformist görüşlere yönelik olduğunuunutmuşlar!.

Her şeyden önce,uluslararası burjuvazinin, Tunus’taki işçilerin,emekçilerinisyanın yatıştırmak için,Bin Ali diktatörlüğüne son verip, Tunus ordusunudevreye soktuğu biliniyor.

“Tunus işçilerin komünist partisinin” başkanı HamaHammani,burjuvazinin bu politikmanevrasını; “Tunus ordusunun tarafsız niteliğinin” kanıtı olarak göstermektençekinmiyor.

1970 öncesi MDD görüşlerini savunanlar, Türk ordusunun Menderes veBayar faşist iktidara karşı 27mayıs darbesini gerçekleştirmesini,onun yurt-sever,”halktan yana” ulusal kurtuluş geleneğine sahip bir kurumolmasına dayandırıyorlardı.

Şimdi buna benzer görüşleri, “Tunusişçilerin komünist partisi” savunuyor.(3) ve “demokrasiye geçişin”, Tunus ordusunun “tarafsızlığı” sayesinde gerçekleştirildiğinin izlemini yaratıyor.

Oysa burjuva demokratik rejimi,ekonomik krizlerin üst,üste patlak verdiği,işsizliğin,yoksulluğun ve de açlığın çığ gibi yığınları sarmaladığı dönemde, kapitalizmin hedef alınmasını gizlemedeen önemli araç olma görevini yerine getiriyor. Burjuva demokrasisisayesinde Sermaye,kapitalist sistemi koruyabiliyor ve yığınların önüne kapitalistsisteme uygun politikalar izlemekten başka bir şey yapmayan hükümetleri atıyorve parlamenter rejimin işlevi gereği, burjuvazinin çıkarını savuna “yeni hükümetler” seçimlerle işbaşına getirip,sahte ümitler yayıyor ve krizin etkisialtında yaşamlarını dahisürdürmekte zorlana işçi ve emekçikitleleri oyalıyor ve bu yolla, ekonomik krizden çıkmada zaman kazanıyor.

İşçi ve emekçi kitlelere, “buyurun,sizi işsizlikten, yoksulluktankurtaracak hükümetleri seçin” denilerekaldatılıyor.

Ne yazık ki bu dönemde, parlamenter sistemi hedef alacak, işçilere,emekçilere gerçek kurtuluş yolunu gösterecek ve sosyalist devrimiamaçlayacak,proletarya M.L siyasihareketleri de etkin bir tarzda ortayaçıkamıyor.

Sosyalizmin dünya çapında tasfiye edilmesinin tahribatı henüzgiderilememiş,Marksist-Leninsist örgütler,revizyonizm, reformizm alt ederek, işçi ve emekçi sınıflarlakaynaşacak düzeyde bir gelişmegösterememişlerdir.

Bu koşullarda bilinçsiz yığınlar, durmadan parlamenter sistem içindekendilerini kurtaracak alternatif siyasi hareketleri arayıp,durmaktan başka şeyyapamıyorlar.

Bunu kendi lehine avantaja dönüştüren burjuvazi,durmadan diktatörlüklere karşı, insan haklarından,demokrasiden,halkların özgürce kendi kaderin tayin etmelerinden yanaolduklarına dair, sahte ve yoğunpropaganda yürütüyor.

Çaresizlik içinde sömürüden kurtuluş yollarına arayanyığınlarsa,diktatörlüklerin zulümünden kendilerini “kurtaran” ve parlamenterdemokrasiye geçişi sağlayan, emperyalist devletlere ve uluslararası burjuvaziyesempati duyabiliyorlar.

Tüm bu olumsuz koşullara rağmen, burjuvaziyi faşist diktatörlükleri terk etmeye, bir takımdemokratik hakların tanımasına zorlayan,tabii ki işçi sınıfının ve yoksul emekçilerin mücadelesidir.

Burjuvazinin, faşist diktatörlüğüyle, demokratik diktatörlüğü arasında hiçbir fark yoktu iddiasında değilim. Tabi ki eğer proletarya diktatörlüğünün kurulması henüz gündemde değilse,burjuva demokratik diktatörlüğü, faşist diktatörlüğe tercih edilir. Ama butercih, proletarya diktatörlüğü için mücadeleden vazgeçmeyi ve burjuvademokrasine geçişi amaç haline getirmeyi ve burjuva ordusunu sınıflar üstügöstermeyi zorunlu kılmaz.

Kaldı ki elde edilen bu gibi “kazanımlar” proletarya devriminin bir aracına dönüştürülemese, zaman içindeuluslararası burjuvazinin isyanları yatıştırma manevrasına dönüşür ve çoğu kez de dönüşmüştür.

Ekonomik yapıda temel dönüşümler olmadan da, (sınıf mücadelesinin gereği olarak)işçilerin ve emekçilerin lehine çeşitlisiyasi değişiklikle ortaya çıkabilir.Çünkü siyasetle, ekonomi arasındaki ilişki her dönem bir birine direk bağlı bir özellik taşımaz.

Siyasetin, ekonomik alt yapıdan göreceli bir özerkliği var ve siyasidemokrasi( burjuva demokrasisi) kapitalizm koşullarında elde edilir bir şeydir.

Bunun için kapitalist ekonomiyle uyum içinde olmayan, hata( geçici de olsa)kapitalist ekonomiye zarar veren, işçilerin ve yoksul emekçilerin lehineçeşitli siyasi değişikler ortaya çıka bilir. Eğer, bu siyasi değişiklikler,kendine uygun düşen ekonomik sistemle (başka değişle alt yapıyla)bütünleşmezse, bunlar gelip,geçicisiyasi değişikler olmaktan öteyegeçmez.

Köklü ekonomik dönüşüm sağlanmadıkça, sınıf mücadelesinin süreci içindeburjuvazi tekrar kayıp ediği mevzilergeri alır. Sarsılan siyasi ve ekonomik egemenliğini yeniden güçlendirir.

Çünkü belirleyici olan ekonomidir (toplumu alt yapısıdır). Ekonomi siyasetibelirler, siyaset ekonomiyi belirlemez.

Başka değişle, tayin edici olana insan iradesinin dışında var olan objektifolgulardır. Objektif olgular, sübjektif olguları yaratır. Siyaset; iradi bir unsurdur, ekonomi ise iradenindışında var olan objektif (yani maddi) bir unsurdur.

Çağımızda, insanın,insan tarafından sömürülmesini yaratan (irade dışında var olan) kapitalistekonomidir. Şimdi bu ekonomik sistemi tasfiye etmeden sömürü ve baskı ortadankalmaz.

Kaldı ki kapitalizm tasfiye edilebilecek şekilde olgunlaşmıştır, hata daölüm çağında yaşıyor

Bunun için, işçi ve emekçilerin sınıfsal (yani sosyal) kurtuluşlarınıngündemde olmadığını ileri süren her düşünce, burjuvaziye aittir ve yalandır.

Bir dönem kendilerinin Marksist olduklarını ileri sürendönekler,Sovyetlerin dağılması ve burjuva gericiliğinin “şahsa”kalkmasıyla, Marksizm temel düşüncelerineaçıktan saldırıya geçtiler.

Bunlar, yeniden idealizme sarılarak,maddenin tayın ediciliğine itiraz edip,bilinci tayin edici olduğu görüşlerini ortaya atabildiler.Ama kapitalizmin varlığı onların heveslerinikursaklarında bıraktı.

Marksizm,çok öncelerdeyürüttüğü ideolojik mücadeleyle tarihin çöp sepetine attığı“yeni” bu idealist düşünceler sadeceburjuvaziyi kısa dönemli sevindirmektenbaşka bir işe yaramadı.

Bu idealist şarlatanlıklar, bir süre sonra ve arkasında hiç bir izbırakmadan tekrar silinip gitti.

Burjuvademokrasinin yeniden burjuvazinin gündemine girmesi.

2. emperyalist savaş sonrası,sosyalizmin ve demokrasinin dünyayaegemen olma yolunda ilerlemesi karşında, Hitler faşizmin kalıntıları baştaolmak üzere, her türlü gericiliğe dört ele sarılan ve açıktan faşistdiktatörlükleri destekleyen uluslararası burjuvazi,Sovyetlerin dağılmasıylabirlikte, sosyalizm tehlikesininortadan kaktığı zansına kapılarak hareket etmesi sonucu,işçiler veemekçilerle “sıcak bağlar” kurma adına burjuva demokrasini dünyanındört bir tarafında egemen kılma çapası içine girdi.

Nitekim,1985’lerden itibaren, Latin-Amerika’da , uzak-doğu’da,orta ve doğuAvrupa’da diktatörlüklere son verip,burjuva demokrasiye geçişler sağlandı.

Ama,son dönemlerekadar,orta-doğu’da ve kuzey-Afrika’da diktatörlüklere son verip, demokrasiyegeçişi sağlamada tereddüt içindelerdi.

Çünkü buralarda henüz kapitalizmhedef alan, işsiz ve aç bırakılankitlelerin mücadelesi, uzak-doğu ve Latin Amerika’daki boyutlara erişmemişti ve diktatörler “istikrarlı” bir tarzda iktidarlarınısürdürebiliyorlardı.

Bunun için, emperyalist devletler, diktatörlüklere dayanarak, bölgedekietkinliklerini sürdürmekte bir sakınca görmüyorlardı.

Ama 1970’lerde Enver Sedat’ın başladığı,batı-kapitalizmiyle kaynaşma,Sovyetlerin dağılması ve neo-liberal ekonomik-politik uygulamaların yoğunlaştırılması, orta-doğuda ve kuzey Afrika’da da kapitalizminalabildiğine gelişmesine yol açtı.

Bölgedeki bu kapitalist gelişmeye rağmen, 1990’lardan başlayan uzak-doğuülkelerin ve Latin-Amerika’yı etkisialtına alan ekonomik krizler, orta-doğuve kuzey Afrika ülkelerinde daha az hisedilmişti.

2007-8 de başlayan kriz AB’ni derinde etkilemesinin sonucu olarak,onunla çok sıkı ve kapsamlı bir tarzda ekonomik ilişkileriçinde olan; orta-doğu ve kuzey-Afrikaülkelerini de, çok şiddetli bir tarzda etkisi altına aldı. Ve bunun sonucu olarak,üst,üste kapanafabrikalar, duran ve gerileyen üretim,işsizliği,açlığı büyükboyutlara tırmandırdı.

Bu durum aynı zamanda,yıllardan beri bu ülkelerde süre gelendiktatörlerle, şeraitçiler arasındaki gerici egemen sınıflararası mücadele yerini,sömürülenlerle,sömürenler arasındaki çatışmaya bıraktı.

Bugün, Sovyetlerle, batılı emperyalist devletler arasındaki egemenlikmücadelesinin sürdüğü dönemindeki gibi,tüm şeriatçılar (ilimlisi,radikalı) kapitalizm savunmak için yeniden iktidarlarda olan burjuvalarla aralarındaki çatışmalara son veriyor.

Kapitalist sömürüye karşı mücadelenin gündeme gelmesi, sınıflar arasımücadeleyi “inkar” eden şeriatçıların kendi içinde,de sınıfsalfarklılıkları ortaya çıkarıyor vesınıfsal bölümlemelere yol açıyor. Veböylece, sermayedar şeriatçıların,işçilerden,emekçilerden tecrit olmalarınınortamı yeniden oluşuyor.

Uluslararası burjuvazi, (artık) kendileri için daha tehlikeli olan dinci gericiliğin değil,kapitalist sömürüyekarşı isyan edenlerin olduğun anlamaya ve siyasi taktiklerin,ideolojikpropagandalarını buna göre tespit etmeye başladı

Bunun içinde uluslararası burjuvazi, kapitalizmden yana olanlarla ve kapitalizm içinde sözde çözümlerarayanlarla birlikte hareket etmede zaman kayıp etmiyor.

Kapitalizm savunma ittifakı !.

Kapitalizm savunma temelinde “demokrasiye geçişin” acı tecrübesini,II. emperyalist savaşsırasında,faşizm’e karşı militan bir mücadele yürüten, faşizmin yenilgisindeönemli bay sahip olan ve bundan ötürü,ülkesindeki işçi ve emekçikitlelerinden büyük ve önemli destek alan batı-Avrupa’nın komünist partileri yaşadı.

Önlerine çıkan proletaryanın demokratik diktatörlüğünün kurulması içinelverişli ortamı değerlendirmeği biryana bırakıp,burjuva demokrasine yenide işlevlik kazandırılmasından ve sontahlilde kapitalizmi savunmakta başka bir şeye yaramayan, burjuva partilerle birlikte hükümetlere katılma,komünist partilerin, açıktan kapitalizm savunan revizyonist partileredönüştürdü ve siyasi , örgütsel etkinliklerini yitirip, tarih sahnesinden silinmelerine yol açtı.

Sözde en demokratik anayasaları ve yasaları yürürlüğekoyarak,işçilerin ve emekçilerinsosyal, ekonomik ve demokratik haklarıgaranti altına alınmıştı!.

Oysa yaptıkları, burjuvazinin kapitalizmi yeniden inşa etmesine fırsattanımaktan ve ona yardım etmekten başka bir şey değildi.

Burjuvazi,savaşın tahribatlarını giderdikten ve kapitalizmin istikrar içinde gelişmesini sağlam zeminlereoturduktan sonra, komünistpartilerini iktidarlarının dışına ittiler ve kapitalizmin istikrarlıgelişmesiyle yeniden ona ümit bağlayan işçi ve emekçi kitlelerinin, komünist partilerinden kopmalarınısağladı.

Savaş sonrası köşeye sıkışan burjuvazi, fırsat bulur, bulmazkomünistleri etkisiz hale getirmekiçin zaman kayıp etmedi. ve önüne çıkan her fırsattı değerlendirdi. Ve böylece, komünistlerin devletindemokratlaştırılmasının garantisi gördükleri anayasaları, yasalarıbire,bire yürürlükten kaldırdı.

Şimdi,sosyalizmin tasfiyesinin başlangıcı ve dünya işçi sınıfıiçin acılarla dolu olan bu deneylerdahi göz önüne alınmadan,kendine “komünist parti” ismini takanlar, aynı yanlış yolda yürümeğe devamediliyor ve “kurucu meclislerin” yaptığı veya yapacağı anayasalarla,parlamentodan çıkarılacakyasalarla, işçiler ve emekçiler için sözde demokrasinin gerçekleştirile bileceğinin propagandasınıyoğunlaştırıyorlar.

Bir yandan demokratik anayasa talebi gündeme getirilirken, diğer yanda(keskin pozlar takınılarak) “sadece seçimlerle değil, işçi ve emekçilerinmücadelesi sonucu demokratik anayasa “ talep ediyoruz” görüşlerini önesürülmekten de geri durulmuyor.

Aslında bu tip görüşler,reformizm’in kendini gizlemesinin kılıfıdır.

Eğer işçilerin, yoksul emekçilerin mücadelesine dayanarak, demokrasininelde edilmesinden yanaysanız ?!, o zaman niye mücadeleyi, burjuva devletinin demokratlaştırılmasıyla, “demokratikanayasa” talebiyle sınırlandırılmasınayardım ediyorsunuz?!.

Neden, işçi ve emekçilerin mücadelelerinin amacı, proletarya demokratikdiktatörlüğünün kurulmasına göre belirlenmiyor, neden sosyalizme geçişaşamasında olunmadığı ilerisürülüyor?!.

8’ler toplantısında alına kararlar

İşçi ve emekçi kitlelerin kuzeyAfrika ve orta-doğudaki mücadelesinin ve devrimci durumun kısa sürede ortadankaldırılamayacağını düşünen ve 8’lertoplantısında bir araya gelen, dünyanın en büyük 8 kapitalist ülkesi, sadecedemokrasiye geçişin isyan edenlerin isteklerine cevap veremeyeceğini düşünerek,işsizliği, açlığı ortadan kaldırmanın tedbirlerini yürürlüğe koymak adına harekete geçiyorlar!.

Bunun için Tunus’a ve Mısır’ a 40 Milyar dolar tutarında yardımyapacaklarını açıkladılar!. Bu yardımları,”Avrupa yatırım bankası” ve “doğu-Avrupabankası” yapacakmış!. Bunun 10 milyarını da “petrol zengini” Kuveyt, Katar ve Suudi-Arabistan devletikarşılayacakmış.

Marshall planı şimdi de , kuzey Afrika ve orta-doğunun “petrol zengini”olmayan ülkelerine yönelik başlatıldığıilan edildi!

Büyük kapitalist devletleri böylesine “cömert” gösterilere sevk eden Mısır’daki ve Tunus’takigelişmelerdir.

Çünkü yoksulların, diktatörlüklerin tasfiye olması karşısında duyduklarıheyecan yerini, yaşamlarında hiç birşeyin değişmediğini ve değişmeyeceğini his etmelerinin yaratığı ümitsizliklere bırakıyor.

Kapana fabrikalar, duran üretimle sıkıntı içinde olan Mısır ve Tunusekonomisi,muhtemel turizm gelirlerindeki azalmayla da daha da baş aşağı gidiyor. Mısır halkının %66 si işsiz durumda,asgari ücret 45 euro’nun karşılığı olan 400 Mısır pound.6 kişilik bir aileningeçimi sağlaması için ortalama geliri, 150 euro’nun karşılığı olan 1200pound.

“Mısır ulusal insan hakları konseyinin başkanı” Riad, “bence en büyük düşmanlarımız yoksulluk ve açlık.İnsanlar açsa,her şeyiyapmaya hazır olur.Bu yeni bir devrime yol açabilir,bir felaketesürükleyebilir” diyerek,devrimin korkusunun dile getirmekten çekinmiyor.

Riad’ın duyduğu korkuyu, 8’leri oluşturan devlet yöneticileri de his ettikleri için sözüm ona elleriniçabuk tutuyorlar ve isyanları bastırmak için sözde ekonomik yardımbaşlatıyorlar!.

40 milyar doların 14 milyarını “acil yardım” adına bu ülkelere verileceğiaçıklandı. Sözde yeni iş yerleri açılacak!

Tunus’ta, Mısır’da işsizliğigidermek için, “yeni işleri” açılması,üretimin canlandırılmasına tabidir .

Şimdi tekrar gündeme getirilen “Mahrshall planı” sosyalizmin genişlemesini önlemeye çalışan ABD’nin savaş sonrası batı- Avrupa’dakikapitalizmin yeniden ayağa kalkması için başladığı ekonomik yardımların adıydı.

Savaş sonrası ABD’nin “Mahrshall planının” batı-Avrupa’daki kapitalizmi yeniden canlandırmasındaki başarısınınnedeni,kapitalist ekonomini tekrar istikralı bir kalkınma sürecine girmesindendolayıydı.

Oysa, günümüzün kapitalizm, tam anlamıyla çıkmazın içine düşmüştür,üretimin canlanmasının gündemde olmadığı, aksine ekonomik krizini daha daderinleşeceği, burjuvazinin en yetkili “ağızlar” dile getiriyor.

Dünya bankası şefi, Robert Zoellick, burjuvaziye, yeni ekonomik krizdalgasının gelmekte olduğu ve dünya ekonomik konjonktürü aşağıya doğru grafikçizerek sonbaharda tehlike sınırınavaracağının “müjdesini” veriyor ve“finans krizi ,Avrupa’da borç krizine dönüştü, bu durum, Avrupa parasını (euro),bankaları derinde etkiliyor” da ilave ediyor.

Gelişmiş diye adlandırılan sanayi ülkelerinde ekonomik büyüme tahminleri yasıfırda veya sıfır seviyesinin altındaolacağı ilan ediliyor.

OECD de son yayınladığıekonomik durumla ilgili raporuyla “felaket tellallığı” yapıyor.

Ve OECD, “ krizden çıktık “ diyeyaygara koparan Merkel hükümetinin aksine 2011 yılında gelişmiş sanayi ülkeleri içinde en zayıf ekonomik gelişme konumda Almanya’nın olduğunu ilan edilmesi Merkel’i “şapaoturtturuyor” ve yalana dayana propaganda malzemelerini birer,bire ellerinden alıyor.

Bu gibi örnekler;kapitalistekonominin aşırı üretim krizinin devam ediği koşullarda “üretim canlandırmak”için “Mahrshall planlarının” bir işe yaramayacağının somut kanıtıdır.

Ekonomik krizin etkisiyle kapanan fabrikaları dahi üretime geçiremeyenuluslararası burjuvazi, “yeni iş yeri açma vaadiyle” sadece kuzey Afrika veorta-doğu ülkelerinin işsizlerikandırmayı amaçlıyor.

“ Serbest Pazar ekonomisi” uygulamalarından en küçük tarzda olsadahi vazgeçmeyen burjuvazinin , acilolarak işsizliği azaltma diye bir derdinin olmadığı ortadadır.

Obama’nın 350 milyar dolarlık iş yeri açma projesinin palavra olduğu,burjuvaziye yeni ikramlarda bulunarak,“iş yer açmayı ” gündeme taşımasından bellidir.

Bunun tersi olsaydı, bugün borç krizi içinde iflas eden AB’ne aitdevletlerdeki üretimin daha da kısıtlanmasını ön göre ekonomik programlaryürürlüğe koyulmazdı.

Örneğin Yunanistan: AB komisyonu, AB merkez bankası ve İMF birlikte,Yunanistan’ın, özeklikle Alman bankalarına olan borçlarını ödemesini amaçlayan, tasarruf programının uygulanması için açtıkları krediler,Yunanistan’ın“derdine,dava ’” olmadı ve hem deşimdiye kadar kamu alanında %5 kısıtlamalara tekabül eden 12,5 milyar euro tasarruf yaptığı halde.

Bu için “Troika” (3 kişilik yönetim) Yunanistan’a “üretimartırarak,borcunuzu ödeyin” demiyor, tam tersine üretimin daha da kısıtlanmasını öneriyor. “Tasarruf programının”amacı; üretimle ilgili değil aksine, üretimi artırılmadan, işçi ve emekçikitlelerinin tüketiminin daha da kısıtlanmasına yöneliktir.

Yunan devletinin istatistiklerine göre bir sene önce %9,9 olan işsizlik oranı, tasarruf programının yürürlüğekoyulmasından sonra % 15,1 çıkmış.( bu kısa sürede bir milyon kişi işinikayıp etmiş)

Bir yanda üretim daha dakısıtlanıp, işsizlik artırırken,diğer yandan ücretler ve maaş’lar durmadan düşürülüyor. Tüm bunların sonucuolarak, Yunan devletinin borçlarıazalmıyor,aksine artıyor.

Kapitalist ekonomini nasıl bir krizi içinde olduğunu bilen Troika (İMF, AB komisyonve AB merkez bankası),ocak ayına kadar, Yunanistan’a işçilerin ve emekçilerinalım güçlerini aşağıya çekilmesinin borç taksitlerinin ödenmesineyetmediğini öne sürerek, devletin elindeki varlıkların satılmasını ve eldeedilecek 50 milyar euro’yu borç taksiti olarak ödenmesini önermişti. Bu öneri yerine getirilemediği içinde,mayıs ayında Yunanistan’ın acil kredi istemi geri çevrildi.(5).

Yunan devletinin satışa çıkardığı malların alıcısıysa, Almanya’nınuluslararası şirketleri. İlk önce Yunandevletinin özelleştirilen Telecom firmasında geriye kalan hisselerini Alman Telecom firması alacak.Tabii ki yok pahasına.

”Alman şirketleri”, Yunan devletinin satışa çıkardığı mal varlıklarınıalmak için sıraya girmişlerdir.

Almanya’nın meşhur bulvar gazetesi Bild; borçlarınız ödemek için turistlikadalarınız satın,manşetlerin atıyordu. Böylece alacaklarını karşılığı olarakYunan adalarına el koymak istediklerini gizlemeği dahi gereksizgörüyorlar.

Troika, borç pataklığına saplana, Portekiz, İrlanda, diğer borçlarının taksitlerini zamanında ödemekte zorluk çeken AB ülkelerinde.de,benzeri programların yürürlüğekoymalarını istiyor.

Bunların yanı sıra,borç içinde olan AB ülkelerinin borçlarının dev boyutlara erişmesinin esasnedeni sadece kapitalist ekonomininaşırı üretim kriz değil.

Kapitalistler arasında neo-liberaldönemiyle birlikte başlayan “çılgın” rekabetin karşısında dayanamaya ülkelerdeki üretim büyük darbealdı ve fabrikalarının önemli bir kısmıkapandı.

Örneği, borç bataklığından çıkamayan, Yunanistan, Portekiz,İrlanda,uluslararası burjuvaların “çılgınrekabetine” dayanamaya, üretimden kopman, Avrupa ülkelerinin başındageliyorlar.

1986 da AB üyesi olan Portekiz, o dönemde sahip olduğu ucuz iş-gücüsayesinde kendisine bir avantaj sağlayıp, ferdi tüketim maddelerinin üretimindeönemli bir konuma gelmişken, Sovyetlerin dağılmasından sonra kızışan kapitalist rekabet karşında sadece ucuziş-gücü avantajına sahip olan Asya ülkeleri karşında değil, AB’nin doğu-Avrupaülkelerini içine almasıyla, (kezaYunanistan da,da ) ucuz iş-gücüne sahip ülke olma avantajını kayıp etti

Avrupa’da ki Sermayede,özellikle Alman Firmaları buülkeleri terk ederek, daha da ucuziş-gücü sahip ve daha fazla kar eldeedebilecek ülkelere konumunda gelendoğu-Avrupa’ya yöneldiler. Ve böylece,2003 den 2006 kadar gecen süre içinde sadece Portekiz’de ki iş yerleri kayıp’ı % 25 oranında olmuş. Özellikle,Otomobil, Tekstil ve Ayakkabıfabrikalarının bir çoğu ( başta küçükve orta işletmeler olmak üzere )kapanmış.

Bu sefer, Portekiz’in de ithalatıyla, ihracatı, arasındaki farklılık,büyümüş, devlet borçlarının artmasının yanı sıra, devlet garantili özel teşebbüsün, AB’nin büyük bankalarındanaldığı borçlar durmadan artmış.

Yunanistan’da olduğu gibi “yapancı firmalar”, “yerli burjuvalarla” birlikteda,kar elde edemedikleri için,ranta yönelmişler. (6)

Borçlu ülkelere açılan sözde krediler,(yukarda da vurguladığım gibi)üretimi canlandırmaya yönelik değil, tam tersine bir yandan, borçlu devletlerin çalışanların gelirlerindekikısıtlamalarla ve devletlerin elerindeki mal varlıklarının satışıyla,elde edilecek paraların alacaklıbankalara aktarmasına zaman tanımak için, yüksek faizli yeni kredileraçılıyor.

Burjuvazi, amansız rekabet koşullarında hem, sanayide, hem de tarımdaüretimden kaçıyor.

Neo-liberal dönemle birlikte, yeterice kar getirmeyen, zarar eden, sanayiişletmeleri kapatılıyor ve tarım alanları terk ediliyor.(7)

Avrupa ülkelerinde verdiğim örneklerin sonucu olarak, kuzey Afrika veorta-doğu ülkelerinde artan işsizliğin, sefaletin,açlığın yarattığı isyanlarınönünün, sözde yatırım alanları oluşturularak kesilmesine imkan olmadığı bellidir.

Tüm bunların yanı sıra,1929 kriz döneminde olduğu gibi, Keynesçiekonomi-politikayla işsizliği azaltmak için üretici olmayan ve kar amacı taşımayan alanlara yatırıma gidile bilinir mi?!.

Burjuvazi, Keynesçiliği,(8)kapitalist üretim periyodik krizlerinin biriniyaşadığı dönemde ve en şaşalı istikrarlı gelişme sürecini yaşayan sosyalizm karşısında, karından fedakarlıkederek kapitalizmi yaşatma zorunluluğunda ötürü seçmişti.

Şimdi dünya burjuvazisi böyle bir zorunluluk his etmiyor.Dahası,işsizliği,açlığı,yoksulluğu, korkusuzca büyük boyutlara çıkarmalarına rağmen,neo-liberal politikalardan vazgeçmeyeniyetleri yok.

İsyanların henüz, burjuvaziyisosyalist devrimle tehdit edemediği ve yine (kuzey Afrika’dakileri başta olmak üzere)hiç bir yerde, kapitalizmitasfiye etmeyi amaçlayacak ideolojik,siyasi ve örgütsel bilinçdüzeyine erişmediği,aksine kapitalizmiçindeki “çözümlere” bel bağlandığı dönemde burjuvazi, karında feragat etmeyigereksiz görüyor ve buna uygun ekonomik-politikaları izleyerek, işsizliğin azaltılması bir yana, daha da artmasına nedenoluyor. (9)

Burjuvazinin günümüzde kararlılıkla izlediği bu ekonomik-politikaya baktığımızda, kuzey Afrika’da ve orta-doğu’da,da işsizliği azaltmak için dahi ciddi hiç bir girişim de bulunmayacağını rahatlıkla ileri sürebiliriz.

Burjuvazininaçmazı

Dünyanın büyük kapitalistdevletleri, kuzey-Afrika da ,orta-doğuda patlak veren isyanları,bastırmak vekendi kontrolleri altına almak için yoğun çapa harcadıkları dönemde isyanların,güney Avrupa ülkelerinde başlayarak Avrupa’ya sıçramasının önüne geçilemedi.

AB’nin ekonomik olarak en güçlü ülkelerinde bir olarak gösterilen İspanya’da işsiz gençler, Mısır’daki gençler gibi ayaklandı veson günlerde bu “ayaklanmalara” sendikalı işçilerde katılmaya başladı.

İspanya’daki ayaklanma,İspanya’daki ekonomik koşulları da hangi düzeyde olduğunu açığa çıkarıyor. İspanya’da işsizlik %21 oranında, gençişsizlerin oranı ise %41.İspanya’nın da yakın gelecekte, diğer güney Avrupaülkeleri gibi borç taksitlerini zamanında ödeyemeyeceğini ilan etmesi bekleniyor.

İngiltere’deki yoksulların mücadelesi,burjuvazinin “yüreğini ağzına getirdi”. Alman hükümeti, “bu isyanlar bizde debaşlar mı” korkusuyla “yatıp, kalktı”.

Arkasından, İtalya’da genel greve patlak verdi, Berlusconi hükümeti, borçlarını ödemek için Çin’denyardım istediği, gazetelerin önemli haberlerinden birini teşkil ediyor.

Yunanistan’ın borçların ödeyemediği söylentisinin yayılmasından en fazlaAlman hükümeti ve bankaları rahatsız.

Ve yine İspanya’da borç taksitlerin ödenmesi için tasarruf programlarınyürürlüğe koyan ”sosyalist parti” hükümeti, ekonomik çıkmazın suçlusugösterilip,”defteri dürülmek” isteniyor.

Bu yolla gençlerin %41oranında işsiz kalmasının nedenikapitalist sistem değil de, baştaki hükümetin izlediği ekonomik-politikagösterilerek, yine çalışanlar kandırılmak isteniliyor. Burjuvazinin,burjuvademokrasinin her derde dava olduğu yaygarası, yapılan seçimlere katılmaoranlarını durmana düşmesi karşında,burjuvazi çıkmaza sürüklüyor ve sahneye koyulmak istenen atraksiyonsa, bir işe yaramıyor.

Kuzey Afrika ve orta-doğu ülkelerinde sahnelenmek istene burjuvaparlamenter rejim, Avrupa’daki ekonomik kriz karşında, kitleleri aldatma aracı olma vasfını kayıp etmeyebaşlıyor.
İspanya’da ara seçimler gündeme geldiğinde gençler, “seçim değil mücadele”sloganıyla,İspanya’nın dört bir yanında meydanları işgal ettiler ve yapılanseçimlere katılma oranı % 50’lerin altında kaldı. Tasarruf programına destek almak için seçime giden Portekiz’dekiparlamento seçimlerine,seçmenlerin % 60 oranı da kileri katılmadı.Almanya’dayapılan eyalet seçimlerine katılmalar %50 oranında veya daha altında kaldı.

Almanya’nın sosyal-demokrat partisi SPD, Merkel hükümetin, “insanlarıdemokrasiden soğutmakla “ suçluyor ve “başbakan Merkel’in izlediği politikalar,seçimlerde insanları evlerinde oturmaya itmiştir” diye biliyor.

Tüm bu durum, işçi ve emekçilere gerçek sınıfsal kurtuluş yolunugöstermeden oldukça uygun ortam hazırlıyor.

...........................................................................................................................................

(1)Tayyip Erdoğan, bu 12 eylülün yürürlüğe koyduğu faşizmin maskesidemokrasiye dayanarak, dinci -faşist diktatörlüğü kurmaya çalışmakta ve de adım,adım hedefine doğru yol almaktadır.

(2) Revizyonist komünist partileri (başta Şili’deki olmak üzere),yıllardanberi, Şili’deki faşist saldırının birinci derecede sorumlarının içindeoldukları göz ardı etmek için, ABD’lerin ve CİA’nın Şili’deki darbeyi nasıl tezgahladıklarının propagandasını yapıp,duruyorlar ve yinedurmadan faşistlerin burjuva demokrasinin kurarlarını nasılçiğnediklerini ispat etmeye çalışmaktalar!.

Bu propagandayı yaygınlaştırmalarının tek nedeni, kapitalizmin ve burjuvadevletinin varlığı koşullarında işçilerin ve emekçilerin parlamenter yolla iktidarlarınıkurabileceklerini ileri süren görüşlerin doğruluğunu kanıtlama isteğinden dolayıdır.

Bunun için Lenin’in “ revizyonizm;işçi hareketinin içine sızan burjuvazinin 5.kolu “ olduğun izah eden görüşlerihiç eskimiyor.

(3) Enversel gazetesinin ve EMEP’in “Tunus işçilerin komünist partisinin”ateşli bir savunucusu kesilmesi boşuna değil.Çünkü Evrensel gazetesi ve EMEP,Tunuslu “komünistler” gibi, kurucu meclis ve demokratik anayasa talebini siyasimücadelesinin esası haline getirmiş . Parlamenter yolla,anayasa veyasalarla “demokrasi” arıyorlar!.

(4) İşçi sınıfı kavramı sadece çalışan işçileri kapsamaz, aynı zamanişsizleri de kapsar,işçiler veya işçi sınıfı denildiğinde tüm işçiler kastedildiği unutulmasın.

(5)Almanya’daki “sol” parti, kapitalizmin ekonomik krizinin, kapitalistüretim kendi niteliğinde kaynakladığını bir türlü kabul etmiyor. Almanya dayayınlana “yeni Hayat” isimli derginin yazarları da,bu görüşlere sahip çıkarak, ”sol partinin”kapitalist üretime “toz kondurmayan” görüşlerinin yaygınlaştırılmasınıTürkçe’yle yerine getiriyorlar ve Yunanistan’ın borç krizine de bu düşünceler doğrultusunda yaklaşıyorlar.

“Sol” parti 2007-8’de başlayanekonomik krize bu şekilde yaklaştı vekapitalizm hedef almadı, tam tersine, kapitalizm içinde sözde (krize) çözümarayan siyasi taktikleriyle,kitleler üzerindeki etkisini ve yarattığı “heyecanı” kayıp etti. Sonyapılan eyalet seçimleri bu iddialarımızın somut kanıtıdır. Kapitalizm savunmadüşüncelerine sahip olmalarından ötürü, kapitalist sisteme karşı ayağa kalkan kitleleri dahi kucaklayamıyorlar.

(6) Kapitalist Pazar ekonomisinin temel unsuru olan,kıran kırana rekabetkarşısında, üretimden kopan burjuvalar,(esas olarak Bankalar) aşırı tarzdarant elde etmek için,karşılığı olmayan paradan,para kazanmayı amaçladılar. Dahafazla rant elde etmenin sonucu olarak, bankaların ve spekülatörlerin elindeboyutları trilyonlarca dolarla ölçülecek şekilde para birikti.

Neo-liberal dönemle birlikte ”serbest Pazar ekonomisinden ”, “sermayeninserbestçe dolaşımından” kast edilen ,giderek üretimden kopan burjuvazinin, spekülasyon faaliyetleriniyoğunlaştırılmasıydı.Üretimden kopan Finans sektörünün elindeki, üretim için yatırıma dönüştürülmeyen korkunç boyutlar da bir (“finans balonu”diye altlandırılan) para birikti. Sendika bürokratlar başta olmak üzere, burjuvazinin bir kesimi,ekonomikkrizinin patlak vermesinin nedeni olarak kapitalist üretimi değil, spekülasyonfaaliyetlerini gösterdiler. Burjuvazi, bunun için ekonomik krize “finans krizi”adını veriyor.

Oysa spekülasyon, üretimden kopan, üretimle daha fazla kar edemeyenburjuvazinin rant yönelme eğilimin ifadesidir.Yani, kapitalist üretimbiçiminin ortaya çıkardığı doğal birfaaliyettir.Ama kapitalist sömürüdenbay alan bürokrat sendikacılar (ve bu sendikacıların sözcülüğüne soyuna “solcugazeteler“) kapitalist üretimilişkilerinin;ekonomik krize nedeni olduğunu gizlemek amacıyla, spekülatörlerinborsalardaki faaliyetlerinin ve ellerinde biriken paraların,ekonomik krizin esas nedeni olarak gösteriyorlar. Bununiçinde Spekülatörlerin, büyük bankaların batmasına, hata Yunanistan, Portekiz,gibi ülkelerin borç bataklığına saptanmasına neden olduklarını ileri sürüyorlar.

Oysa borsalardaki tüm işlemleri belirleyen,kapitalist üretimdir. Borsalar,üretimi gerçekleştiren firmaların hisse senetlerinin “soyut” değerleri üzerinden işlem yapıyorlar. Kapitalistüretimdeki her olumsuz gelişmenin ilk müjdecisi yine borsalardır. Burjuvazinin , üretimde koparak rant elde etmeyeyönelik faaliyetlerinin ana merkezleri ve yine borsalardır. Hiçbir şekilde üretimde kopuk bir tarzda borsalar, tek başına ne ekonomik kriz yaratabilir ve neden ekonomik krizin gerçek nedeni olurlar.

Bunun için, borsalardaki hissesenetlerinin satışları ve alışlarıyla ve tarım ürünlerinin piyasalarda ki spekülasyon faaliyetlerle rant etmenin ana nedeni kapitalist üretimilişkileri olduğu göz ardı edilemez.Kapitalist üretim ilişkilerinden, özellikle bankaların faaliyetlerindensoyutlana “casino (gazino) kapitalizm” suçlu olarak gösterme, ancak kapitalistkarlardan, rantlarda bay alan bürokrat sendikacıları ve bu burjuva tabakasınıçıkarın gözeterek propaganda yapan “solcu” geçine gazetelerin iş olsa gerek.

(7)Kapitalizm koşullarına,tarım üretim alanlarını giderek,kar getirmeyenalanlar haline gelmelerinden ötürü,terk edilmesi ve bunun sonucu olarak geçimlerini sağlayamayan tarım üreticileribüyük şehirlerin varoşlarında toplanmaları,tarım ürünlerine olan talebi çığgibi büyüttü ve bunun doğal sonucuolarak ta, tarım ürünlerinin fiyatlarının atmasının koşullarını oluşturdu.

Serbest Pazar ekonomisinin varlığının gereği olarak ta, burjuvazi, budurumda yararlanıp, spekülasyon faaliyetleriyle rant elde etmeye çalışıyor ve Pazar ekonomisinde bundan doğal hiç bir şey ortaya çıkmaz

“Sol” adına kapitalizm savunmayıbaş görev edilenler,pazar ekonomisinin ve rekabetin (yani,kar içinüretimin), tarım alanlarını terk etmesine ve tarımda çalışanlarınsayısının hızlı bir tarzda azaltılmasına, daha fazla tarım ürünlerine talebinortaya çıkmasına neden olduğu gizliyorlar ve tarım ürünlerinin fiyatlarınartışını nedenini, sadece spekülasyon faaliyetlerini yoğunlaştırılmasınabağlıyorlar.

Oysa işçi ve emekçilerin yaşamını zorlaştıran Pazar ekonomisidir. Üretimin,Pazar (yani kar) için gerçekleştirilmesine son verilmeden, ferdi tüketimmaddelerin gözeten sosyalist planlı ekonomiye geçilmeden, (kapitalist ekonominin doğal sonuçları olan)bu olumsuzlukları hiç birisiortadan kalkmaz.Kısacası, ne işsizliksona erer, nede açlık ortadan kalkabilir. Tabii sosyalist planı ekonomiye geçmeniilk şartı, burjuvazinin siyasi iktidarının temelli olan burjuva devletinin zoryoluyla parçalanıp,dağıtılmasını sağlayacak olan proletaryanın sosyalistdevriminin zaferidir.

(8) “Solcu” burjuva iktisatçılar,1929 da kriz döneminde uygulamaya koyulanKeynes’in görüşlerini, (durmadan) ekonomik krizden çıkmak için ek talep yaratmave üretimin canlandırılması olarak yorumluyorlar ve krizin tüketim noksanlığından dolayı patlak verdiği öne sürüyorlar.Almanya’daki Sol parti de Keynes’in düşüncelerin buşekilde yorumlayanların içinde yer alıyor.

(9)Burjuva hükümetleri, ekonomikkrizin şiddetlendiği dönemde bile burjuvaların,firmaları,bankaların vergileriniartırmaları bir yana, daha da düşürüyorlar.Troika, Borçlu ülkelerin , borç taksitlerinin ödenmesi için ( ki çoğu borç, devlet garantili özel teşebbüsünborçlarıdır), firmaların, bankaların ve burjuvaların vergilerininyükseltmemesini kredilerin ön koşullu olarak belirliyor.

Kapitalizmin alternatifsiz olmadığı gerçeği

2011-09-01T17:31:00.000+02:00

Kapitalizmin alternatifsiz olmadığı gerçeği

Periyodik olarak patlak veren ekonomik krizlerden 2007 de başlayanı, aradan gecen 4 yıla rağmen derinleşerek sürüyor.

Ne zaman sona ereceğine dair bir işaretin ortaya çıkmaması bu krizi, en uzun süreli kriz olma rekoruna doğru sürüklüyor.

Krizin süresinin uzamasında burjuva devletlerinin krizin “topluma zarar vermeden giderilmesi “adına baş vurdukları siyasi ve ekonomik yöntemlerin önemli bayı var. Ekonomik krizinin; kapitalist sistemin ortadan kalkmasını sağlayacak olan siyasi krize dönüşememesinin avantajını kullanan burjuvazi, “nasıl olsa sosyalist devrim gündeme gelemez” düşüncesiyle hareket ediyor ve krizin süresinin uzamasından rahatsızlık duymuyor.

Burjuva hükümetleri,2007 krizi başlar ,başlamaz hemen kolları sıvayıp,”devletin tasarruf fonları güçlüdür, paniğe gerek yok” sloganıyla harekete geçti.

Büyük bankaları ve General motor başta olmak üzere ,kepenkleri indiren sanayi işletmelerini iflastan kurtarma adına , üstü, üste trilyon dolar ve euro’luk “yardım paketleri” açıklandı ve böylece kitlelerin devletlere güven duymaları sağlandı!. Bu sahte krize karşı mücadele politikaları ,1929 kriz dönemindeki paniğinin bir benzerinin ortaya çıkması (geçici bir sürede olsa) önlendiğiyse, bir gerçektir.

Burjuvazinin ekonomik kriz karşında tek izlediği yöntem; ekonomik krizi ortadan kaldırmaya değil, paniği önemeğe yöneliktir. Bunu dışında hiç bir amaç taşımıyor.

Burjuvazi,bu oyunlarıyla,mevduat sahiplerinin, bankalar hücum ederek, ekonomik işleyişin tamamen durmasının ve bir,biri ardı sıra iflasların açıklanmasının önüne geçiyor.

Oluşturulan bu ortam sayesinde,kapanan veya üretim kapasitelerini düşüren fabrika patronları sesiz bir tarzda çalışanların işlerine son vere biliyor.

Sadece ABD’lerinde 2008 itibaren 10 bin fabrika kapanmış ve yine ABD, 2000 yıllarında dünya ihracatını %12,1 elinde tutarken, bu rakam 2010 yılında %8,4 düşmüş,işsizlikse çığ gibi büyümeye devam ediyor.

Burjuvazi, işten çıkardıkları işçileri,“kriz bittikten sonra sizleri tekrar işe alacağız” ” vaatleriyle kandırıyor.

Bu dönemde burjuva hükümetleri, merkez bankaları kanalıyla, batık bankların ve firmaların “çürük tahvillerini” toplayıp, borsalardaki hisse senetlerinin değerlerinin hızlı bir tarzda düşmesini engellemeğe çalışıyor ve kısmen de başarılı oluyor.

Ama bu politikalar devamlı gündemde tutulmasına rağmen, piyasayı yatıştıracak bir aracın bulanamadığını; Almanya’da yayınlana meşhur Spiegel dergisi başta olmak üzere,burjuva basın ve yayın organları açıkça itiraf ediyorlar ve bu işin sorumlusu olarak ta hükümetleri gösteriyorlar.

Çünkü, İflasları öneme adına ,batık bankaların ve firmaların karşılıksız çürük tahvillerinin devletlerin elinde birikmesi, mevcut devlet borçlarını daha da büyümesini sağlamakta başka bir işe yaramıyor.

Ekonomik krizden nasıl çıkacağız diye çırpına burjuvazi, hale bu ekonomik krizi de, gelip, geçici “finans krizi” olarak lanse ediyor ve “ kriz real –ekonomiye sıçramıyor ,real ekonomide kriz yok” yalanıyla, işsiz ve çaresiz insanlara sahte ümitler dağıtıyor.

Ama,burjuva hükümetlerinin “ aldığımız tedbirler sayesinde, ekonomik krizi bitirdik ” diye övünmeye başladıkları dönemde, alına tedbirlerin ekonomik krizin daha da derinleşmesini sağlamaktan başka bir işe yaramadığıysa tüm çıplaklığıyla ortada çıkıyor.

Ekonomik krizi yendiğini iddia eden uluslararası burjuvazi, borçlarının taksitlerini zamanında ödeyemeyen ve üst,üste, iflaslarını açıklayan devletlerin sayısının artması karşında paniği durduramamanın telaşına düşüyor.

II. emperyalist savaş sonrası kapitalist dünyanın, ekonomik, siyasi ve askeri alanlarda lider konumuna gelen ABD, ekonomik gücü dayanarak , uluslararası piyasanın ana reverz para birimi olan altının yerine doları geçirdi ve tedavüldeki doların karşılığı olarak altın stokunun gösterilmesinden dahi vazgeçti. .ABD’nin ekonomik gücü sayesinde dolar, ana reverz para birimi olarak tüm dünya ülkeleri tarafından kabul gördü.

Doların dünya’nın para birimi haline gelmesini sağlayan ABD,artık var olan 14 trilyon dolarlık devlet borçları karşında, borçlarını ödeme zorluğuyla baş,başa olan ülke durumuna düşmüştür.

ABD’nin ekonomik itibarını kayıp etmesi neticesinde , Amerikanın kredi değerlendirme kuruluşu Standard & Pool’s onun kredi notunu 3 A’den ,2 A + düşürdü.

Böylece ABD, 1917 den beri ilk kez dünya ekonomisinin birinci sınıf (birinci class) ekonomik güç olmaktan çıkarıldı ve borçlarını ödemekte zorluk çeken ülke konumuna getirildi,

Doların dünya para birimi olma özelliğini kayıp etmesi, sadece ABD zarar vermiyor; özellikle trilyonlarca doları elinde tutan Çin’de iflas sürüklüyor ve Çin’de başlayan enflasyon oranın artışını körüklüyor.

$ ve € gibi para birimlerinin altın karşısında durmadan değer kayıp etmesi,ABD deki ekonomik durgunluğun sonucu olarak ortaya çıktığıysa ,artık inkar edilemiyor.

Bu durum karşısında, dünya ana rezerve para birimi olarak işlem gören doların altın karşında değerinin düşmesi, onu kapitalist pazarlarda karşılığı olmayan para birim konumuna itiyor ve bunun doğal sonucu olarak ta enflasyon oranının yükselmesi,, tüm dünya ülkelerinin gündeminde yerini alıyor.

Dünya pazarlarında enflasyon oranındaki artışın ortaya çıkmasından, en fazla zarar görecek olan sabit gelirli, işçilerin ve memurların ve diğer emekçi kesimlerin olması kaçınılmazdır. İşsizliğin artışına , ücretlerin durmadan düşürülmesine, şimdide yükselen enflasyon oranı ilave edilecek.

Şimdiye kadar burjuva devletleri, karşılıksız para basarak, birden bire enflasyon oranının yükselmesiyle daha da olumsuz koşulların ortaya çıkmasından çekiniyorlardı.

Ama ekonomik durgunluk, karşılıksız para basılmasa da ,dünya pazarlarında tedavülde olan, dolar ve Euro’yu, karşılıksız para birimleri konumuna itiyor ve bu durum enflasyon oranının artışını körüklüyor.(1)

Kapitalist ülkelerin devletler topluluğu, devletin harcamalarını karşılamak için, karşılıksız para basıp, enflasyon oranını yükseltme riskini almanın yerine,işçi ve emekçilere,(genele olarak halka) yönelik devlet harcamalarının kısılmasını sağlayan politikalar izliyorlardı ve tasarruf programlarını yürürlüğe koyuyorlardı.

Özellikle, memurların ve devlet sektörlerinde çalışan işçilerin sayısını azaltıyor ve geriye kalanların maaşlarını,ücretlerini düşürüyor ve bu yola çalışan sabit gelirlilerin satın alma güçlerini daha da aşağıya çekiyorlardı.

Son dönemlerde emekçilerin yoksullaştırılmalarını hedefleyen ekonomik saldırılar dahi yeteri görülmüyor.

1929’larda kapitalist dünyayı kasıp, kavuran enflasyon oranının yükselişi de yeniden devreye sokuluyor.

ABD’nin “kaderini” yani kredi notunun 3 A’nın altına düşürülmesini Fransa da baylaşmak üzere.Fransa’nın en önemli uluslararası Banklarına, uzak doğu ülke bankalarının güven duymadıklarının açıklaması, Avrupa burjuvazisini oldukça tedirgin etti. Hemen, böyle bir durumu söz konusu değil denilerek , borsalardaki yatırımcıların telaşa kapılmaları sözde engellendi ve paniğe meydan verilmedi!.

Ama Fransa’nın da borçlarını ödemekte zorluk çeken AB ülkelerinin, içine katılmasının an meselesi olduğuysa gizlenemiyor.

Dünya ve Avrupa borsalarındaki işlemler, ekonomik krizin daha da derinleş sürecine girdiğine dair işaretlerin ortaya çıkması karşısında, İtalya ve İspanya hükümetlerinin, kısa dönemli borsa işlemleri durdurarak, ekonomik krizi ört bas etmeye çalışmalarıysa ayrı bir komedidir.

Almanya’nın önde gelen ekonomistlerden ve Merkel hükümetinin ekonomik uzmanlarının danışma kurulu olarak faaliyet gösteren Freiburger Walter enstitüsünün müdürü Profesör Lars Feld,Süddeutsche Zeitgung gazetesine “kriz sonbaharda geriye geliyor” diye açıkça beyanatta bulunmaktan kaçınamıyor.

Oysa Merkel hükümeti, “Almanya, ekonomik krizde çıktı” diye yaygara koparıp duruyordu.

Bugün ekonomik krizden bahsetmeyen hemen, hemen hiç kimsenin kalmadığını ileri sürmenin abartılı bir tespit olmadığı açıktır.

Ancak sorun, ekonomik krizinin ,kapitalizm zor durumda bırakacak ve onun ortadan kaldırılmasının zeminin oluşturacak ; siyasi krize dönüşüp, dönüşmeyeceğinde düğümleniyor.(2)

Burjuvazi, bugünkü koşullarda,ekonomik krizin,siyasi krize, yani proletaryanın iktidar mücadelesine dönüşemeyeceğinden çok emin!. Bunun içinde, şiddetlene kapitalist sömürüye karşı kendiliğinde ortaya çıkan işsizlerin ve açların isyanını, kendi sınıfsal çıkarlarına göre yönlendiriyor. “Kendinin fare ile oynadığı” gibi kendiliğinden sömürüye karşı isyan edenlerle oynuyor.

Kuzey Afrika ve orta –doğudaki isyan edenlerden yanaymışçasına hareket ederek,(diktatörlüklere karşı olma adı altında,) isyanların ortaya çıkmasına gerçekten neden olan kapitalizmin hedef alınmamsı için yoğun çapa harcıyor. İsyan edenler, burjuvazinin sahte diktatörlüklere karşı olma numaralarına kanmayıp, mücadelelerine devam ettiklerinde de yine devletin zorbalığının devreye girmesini destekleniyor.

Kuzey Afrika’da başlayan isyanların, kaçınılmaz olarak Avrupa ülkelerini etkileyeceği belliydi.

Nitekim, İspanya’daki %45,7 oranda işsiz olan gençler, İspanya çapında harekete geçip, meydanları işgal ettiler. “ Demokrasi aşığı” burjuvazi, zaman geçirmeden devletini, hak arayan gençlerin üstüne sürdü ve polisin zorbalığıyla meydanlara toplana gençlik toplulukları dağıtıldı.

İşçileri ve emekçileri iliğine kadar sömürecek,ama hiç kimse bu zulüm’e karşı çıkmayacak!, burjuvazi bunu istiyor.

Artık Avrupa burjuvazisi,( bir dönem olduğu gibi) kapitalizme karşı baş kaldıranların yükselen mücadelesini sadece devleti güçlerine dayanarak bastırmakla yetinmeyeceğini, Norveç’te “solcu gençleri” acımasızca kurşuna dize neo-Nazi’nin eylemiyle de gösteriyor.

Neo-Naziler şimdiye kadar esasa olarak yabancı işçilere saldırarak hedef şaşırtmaya çalışıyorlardı. Artık,Yoğunlaşan kapitalist sömürüye karşı işçi ve emekçilerin mücadelesinin gelişmesinde kitlelere yol göstermeğe çalışan “solcularda” neo-Nazilerin saldırılarıyla karşı,karşıyadır.

Norveç’teki neo-Nazi’ saldırısının arkasında kimler var diye araştırmaya girişilmedi ve olay oldu, bittiğe getirildi.

Oysa, Avrupa’nın her tarafında neo-Nazi’ler özelikle “solcu gençlere” karşı aralıksız saldırılar düzenliyorlar.

Bu arada, kapitalist sisteme başkaldıranlara karşı mücadele etmede (her dönem) aktif rol oynayan Katolik Kilisesi yine devrede.

İşsizliğe karşı isyan edene gençlerin Avrupa’da en kitlesel eyleminin ortaya çıktığı yer olan İspanya’da, Katolik Kilisesi, “dünya gençlik festivali” düzenliyor ve Papa’da, bu festivale katıldı ve gençleri, biline dinsel ninnilerle uyutup, kapitalist sömürüye karşı çıkmanın “günah olduğunu” gösterdi.

Gençlerin yoğun protestoyla karşılaşan Papa,”bildiğini okudu” ve gençleri sömürüye boyun eğmeğe çağırmaktan vazgeçmedi.

Katolik Kilisesinin İspanya’daki iç savaşta, faşist Franco’la birlikte, “komünizme karşı” kutsal savaşta yer aldığı, hale hafızalar da tazeliğini koruyor.

Ekonomik krizinin, siyasi krize dönüşmemesi için burjuvazi, şimdiden tüm “anti-komünist” silahlarını devreye sokmakta zaman kayıp etmiyor. O yine faşizme sermayenin koruyucusu olma görevini veriyor.

Aynı günlerde, Rusya’da, burjuvazinin sadık uşağı Gorbatschow karşı, iktidarı kayıp eden Sovyet revizyonistlerinin son çırpınışlarının eseri olan darbe girişiminin yıl dönümü de sosyalizmi karalama kampanyası yine başlatıldı.

Revizyonist burjuva diktatörlükleri,”komünist diktatörlük” diye lanse edilerek,Rusya’daki kapitalizmin zengin, yoksul ayrımını korkunç boyutlara çıkardığı gizlenmeğe çalışılıyor!

Ama ne yaparlarsa yapsınlar,Rusya’nın sokaklarında 10 binlerce çocuğun yaşadığı, açlıkla boğuştukları ört, bas edilemiyor.

Çarlık dönemindeki gibi bir avuç Rus burjuvazisi lüks içinde yaşarlarken, milyonlarca insan yoksulluğu pençesinde kıvranıyor.

Bu gerçekler fark edilmesinin diye durmadan, burjuva demokrasine methiyeler düzülüyor.

Bu tantanalı törenleri düzenleyen burjuvazinin tek amacı, yoksulluğun girdabında yaşam mücadelesi verenlerin sosyalizm yenide kurtuluş ümit olarak görmeleri engellemektir.

İngiltere’deki gençliğin kapitalist sisteme karşı duyduğu kin ve öfkeyle kendiliğinde ayaklanmasının Almanya’ya sıçrayacağı korkusuyla kıvranan gericiler, hemen yine DDR’i karalama kampanyasını yenilediler.

Sosyalizm adı verdikleri devlet kapitalizmin ve revizyonist DDR iktidarın;sosyalizm ve “komünist diktatörlük” diye lanse etmeye devam ettiler.

Revizyonistlerin inşa ediği Berlin duvarın yıl dönümünün bahanesinin arkasına gizlenerek, her gecen gün işçi ve emekçilerin mücadelesinin ezmek için yenide donatılan burjuvazinin demokratik diktatörlüklerine övgüler düzmeler, saldırganlaşa burjuva demokratik rejimlerin varlığı karşında artık bir işe yaramıyor.

DDR karalama kampanyaların hiç bir şekilde durdurulmasının tek nedeni, sabahtan, akşama kadar “lanetledikleri” revizyonist DDR dönemine dahi doğu Almanyalıların duydukları özlemlerin bir türlü bitmek bilmemesidir.

Bir yanda , burjuva demokrasinin militarist güçleri, emekçi kitlelerin baş kaldırırlarını anında bastırmaları için yeniden organize ediliyor , diğer yandansa “demokrasi” nutuklarının ardı arkası kesilmiyor!.

Burjuvazi, bu numaralarıyla herkesi uyuttuğunu zannediyor ama, kapitalizm onu hevesinin kursağında bırakıyor,çünkü kapitalizm, açlıktan, çaresizlikten, zulümden başka bir şey üretmiyor.

İngiltere’deki isyan’ın değerlendirilmesi.

İngiltere’de, kapitalist sisteme ve onun yarattığı ( ve de hiç kimsenin inkar edemediği) zengin, yoksul ayrımının korkunç boyutlara çıkmasına isyan eden gençlerin mücadelesi Avrupa’yı derinden sarstı.

Bugün AB bağlı ülkelerde gençlerin % 20’i işsiz durumda, bu işsiz gençlerin başında %45,7 oranıyla İspanya geliyor. Almanya ve Avusturya gibi işsiz gençlerin oranı düşük gösteren ülkelerde ise genç işçilerin büyük çoğunluğu, işçi kiralayan firmalar tarafından en düşük ücretlerle fabrika patronlarına veya işverenlere kiralanıyor. Bu işçilerin tabi olduğu çalışma statüsü; istendiği zaman işten atılmalarına, günlük 8 saat’in üstünde çalışmak zorunda bırakılmalarına, sendikasız, greve ve toplu sözleşme haklarından yoksun olmalarına göre tanzim edilmiştir.

Burjuvazinin izlediği ekonomik-politika sonucu, genç işçilerin istihdam edilememelerinin nedeni; bürokrat-burjuva sendikaların, giderek sayıları azalan, yüksek ücretlerle ve sosyal-devlet döneminden elde edilen hakların çoğunu kayıp etmeden çalıştırılan aristokrat işçilerin örgütleri haline gelmelerinden dolayıdır.

Burjuvazi,bu bürokrat sendikalarla tam işbirliği içinde hareket ediyor. Bu sayede giderek güçlenen ucuz iş gücü piyasası oluşturuluyor. Ve yine burjuvazi işçi sınıfını, bir yandan kiralık firmalar ait işçiler, diğer yanda süresiz çalışma haklarına sahip kadrolu ve sendikalı işçiler şekillinde de bölünmeyle baş,başa bırakmıştır.

Bu temeldeki ayrışma aynı zaman da sendikalı ve sendikasız işçi ayrımına da tekabül ediyor.

Burjuvazi, sosyalizmin var olduğu koşullarda işçi çıkarmalarını zorlaştıran yasaları kabul etmek zorunda kalmıştı.

Fakat,bürokrat sendikalardan gördüğü yardımlar sayesinde yeni ucuz iş-gücü piyasası oluşturduğu ve onlarla anti-komünizm ve kapitalizm savunma temelinde kurduğu ittifakı henüz bozmak istemediği için, neo –liberal dönemde bile işçi çıkarmaları serbest bırakacak yasaları yürürlüğe koymada acele etmiyor.

İşsizliğin baskı altında süreli çalıştırılan ve işçi kiralayan firmalara ait olan işçilerin azınlık bir kesiminin kadrolu işçi statüsüne girmelerinin karşılığıysa,daha düşük ücretlerle çalışmaya razı olmalarıdır.

Ama yeni istihdam edecekleri işçilerin çoğunluğunu işçi kiralayan firmalardan temin edildiği için,Patronlar işçiyle, iş ilişkisi içine girmiyor ve işçilerle her hangi bir iş sözleşmesi yapmıyor. İşçiyle iş sözleşme yapan, işçi kiralayan firmalardır. Bunun için işten atılan bir işçilerle, onu çalıştıran fabrika patronlarla arasında her hangi bir ihtilafını ortaya çıkması da söz konusu olamıyor.

Bu durumda olanlar işçilerin büyük bir kesimini, iş piyasasına yeni giren genç işçiler oluşturuyor.

Gençlerin çoğunluğunun, burjuvazinin ucuz işgücü “deposu” olmasına rağmen, yine istihdam edilmeleri mümkün olamıyor.

Bir yanda kiralık firmalara bağı olan işçilerin,seneyi çoğunlukla işsiz olarak tamamlamaları ve diğer yandan genç oldukları hale hiç bir yerde iş bulamayan gençlerin var olması,işsiz gençlerin sayısını büyük boyutlara çıkarıyor.

Ve tüm bunlardan dolayı ve kapitalizmin ekonomik krizin en fazla etkilenen toplumsa kesimi oluşturmaları, işsiz gençlerin baş kaldırmaya itiyor.

Fakat, burjuvazinin karlarında bay alan sendikalı işçilerse, sendika bürokratlarının da etkisiyle, sessiz kalmayı, genç issizlerle mücadele birliği kurmamayı tercih ediyorlar ve böylece burjuvazinin karşısına güçlü işçi sınıfı hareketi çıkamıyor.

Gerek İspanya’da,gerekse Fransa ve İngiltere’de isyan eden gençlerin mücadelesi,kadrolu işçilerin örgütü sendikalar tarafından desteklenmediği için, burjuvazi tarafında “haksız ve başı bozuk yığınların eylemi” olarak tanımlanıyor ve mücadeleleri polisin acımasız saldırısı sonucu bastırılıyor.

Özellikle İngiliz burjuvazisi, 1850 den itibaren kapitalist dünyayı en güçlü tarzda sömüren ülkenin sahip olmanın avantajıyla, ülkesindeki çalışanlara sömürüsünden verdiği baylarla, güçlü bir aristokrat işçi tabakası yaratmış ve toplumdaki sınıf farklıklarını belirgin bir şekilde ortaya çıkmasını önlemişti. Bu durum neo-liberal döneme girişi takip eden Sovyetlerin dağılmasına kadar sürdü.

Özellikle, Sovyetlerin dağılmasından itibaren İngiliz burjuvazisi, “vahşi- kapitalizm” denilen dönemi tekrar diriltti. Bu diriltmenin baş aktörlüğünü de, “kapitalizmde toplumsal eşitlik mümkündür” sloganıyla sosyal-devletin savunucusu “meşhur” İngiliz işçi partisi yaptı.

Bugün Muhafazakar partinin başkanı olan,İngiliz başbakan hariç, son günlere İngiltere’de ortaya çıkan gençlik eylemlerinin, toplumdaki sınıf farklılıkların belirgin bir hale gelmesinin doğal sonucu olduğunu kabul ediyor.

Cambridge üniversitesinin tanımış felsefe profesörü Raymont Geuss, Almanya’nın ARD TV ‘ine İngiltere’deki son olaylarla ilgili görüşlerini açıkladığında, İngiltere’nin nasıl sınıfsal temelde ayrıştığını izah etmekten kendini alıkoyamıyor. Örneği Londra’da bir yandan siyahlar ve Asyalılar başta olmak üzere yoksulların yaşadığı semtler, diğer yandan çoğunluğunu beyazların oluşturduğu, Villalarla dolu semtlere yaşayan zenginler şekillindeki bölünmüşlük, İngiltere’nin büyük şehirlerinin temel özelliğini belirliyor.

Ama, BBC başta olmak üzere, burjuva basın-yayın organları bu gerçeği gizlemek için yoğun propaganda yürütüyorlar ve isyancı gençleri, “başı bozuk yağmacı sürüler” diye karalıyorlar.

Bu şekilde hareket edene Avrupa’nın burjuva basın-yayın organları,İngiltere’nin bugünkü toplumsal gerçeğini göz ardı edebileceklerini zannettiler .Oysa, aç ve yoksul isyancıların bilinçsizce ve sadece yoksulluklarına duydukları öfkeyle yağmacılığa kalkışmalarından doğal hiç bir şey olamaz.

Tüm bu olayların esas nedeni,İngiltere’de, kapitalizmin yeniden dirilttiği sınıf farklıklarının ve sömürünün korkunç boyutlara çıkmasıdır.

Sınıf farklıklarının büyümesinin ve giderek artan yoksulluğun,sosyal patlamalara neden olacağını çok önceden tespit eden, İngiliz başbakan David Cameron, polisinin silahlandırılmasını gündemine almıştı.

İngiliz burjuvazisi ve özellikle aristokrat işçi tabakasını siyasi ve ideolojik örgüt olan İşçi partisi,Marksistlerin, devletin emeği gaspını sağlayan şiddet örgüt olduğunu açıklayan görüşlerini etkisi hale getirme,özellikle Lenin’in burjuva demokrasisi bir diktatörlük biçimi olduğunu ispat eden tezini “çürütme” adına ve sözde devletin toplumu koordine eden bir organ olduğunu kanıtlama amacıyla,polisin silah taşıması yasaklanmıştı!.

Bir yanda silahlı profesyonel orduyu besleyecek, bu orduya dayanarak, dünyayı sömürge alanına dönüştürecek ve emperyalist dünya pazarlarını yeniden baylaşım savaşlarının baş aktörü olacak !,diğer yandan, polisini silah taşımasını yasaklayarak, devletin toplumu organize eden örgüt olduğu ispat edilecek!.

Şimdiyse, İngiliz burjuvazisi,bu yalanı daha fazla sürdürmenin gereksizliğine karar vererek, polisin devamlı silah taşımasını yasallaştırmaya çalışıyor.

David Cameron, giderek daha da gelişeceği belli olan toplusal patlamaların karşına polisin silahlandırmasına ihtiyaç duydukların gizlemek için “çetelere karşı savaş” çığırtkanlıyla yoksullara karşı savaş açıyor.

Şimdi,“Silahsız İngiliz polis “ bu eylemlerde 5 kişiyi öldürdü, peki silahlı olsaydı kaç kişiyi öldürecekti!

Başbakan David Cameron, göre olaylar, kapitalist sistemin doğal sonucu olan toplumun hızlı bir tarza yoksullaşma sürecine girmesi sonucunda değil, toplum otoritesinin bozulmasından dolayı patlak vermiş!. Bu tezini kanıtlamak,yoksullaşan İngiliz toplumunun gerçeğini ört,bas etmek için, “çetelere” karşı mücadele başlatıyor.!

Oysa yoksul semtlerde türeyen “çete” diye nitelendirdikleri, işsiz gençlerin bazı kriminal olaylara bulaşmalarının nedenini belirleyen de , kapitalizmin orman kanunundur.

Sömürünü olduğu yerde, devletin zorbalığının dışında ve bu zorbalığı bir uzantısı olan, kriminal olayların ortaya çıkması ve bu olaylar için örgütlenmeler kaçınılmazdır.

Ama İngiltere’nin başbakanı,120 bin olarak tespit ettikleri yoksul ailelere ,maddi yardımda bulundum,yoksul ailelerin çocuklarının çetelere katılmalarını öneyecekmiş !.

Başbakan David’e göre,İngiltere’deki son olaylar, “İngiliz toplumun” uyandırmış. Baş bozukluk, otoritesiz bir “topluma dönüşme” açığa çıkmış!.

Burjuvazi, lafa geldiğinde otoriter rejimlere karşı olduğun dilinde düşürmüyor,ama toplumu üstündeki zorbalığın zedelendiğini görür, görmez, toplumu “raptı zaptı” altına almada vakit kayıp etmiyor ve “ataerkil toplum kurarlarını ” tekrar güçlü bir tarzda diriltilmesi için çağrı çıkarıyor.

Babam otoritesinin ortadan kaktığından yakına burjuva başbakan, “babasız ” (yani baba otoritesinden mahrum ) çocukların çeteleştiğini öne sürüyor. “Babasız çocuklar, disiplinsiz okullar, ” ve bunları kanıksayan ve sesiz kalan “egoist ve sorumsuz “ bir toplum oluşması” olayların çıkmasının esas nedenleriymiş.!

Zenginlerin oturdukları semtlere, büyük alış-veriş merkezlerine saldırı olmadığı için, zengin, fakir ayrımının var oluşu, olayların ortaya çıkmasının tahrik unsurunu teşkil etmiyormuş!. Yoksul kitlelerin yürüyüşleri, parlamentoya doğru yönelmediği için de olayların hiç bir siyasi hedefi yokmuş!. Ve yine zengin beyazların yaşadığı semtlere yönelik saldırılar olmadığı içinde, olaylar ırkçı özellik taşımıyormuş!.

Oysa ırkçılığın esas göstergesi, siyahların ve Asyalıların yaşadıkları yerlere yönelik polisinin durmayan saldırılarıdır. Polisini saldırısı için yeterli neden, siyah ve Asyalı olmadır. İngilizlerin saldırgan başbakanı, bunları ırkçılık olarak nitelendirmediği gibi,doğal karşılıyor. Zengin beyazlara saldırı oldu mu,ancak o zaman ırkçılık oluyor!.

Olaylar siyahların ve Asyalıların bulunduğu semtlere cereyan ettiği ve yağmalanan mağazalar siyahlara ve Asyalılara ait olduğunu için , olayları “kendi,kendilerine zarar veren” eylem diye adlandıra biliyor. (3)

İngiltere’de gençlerin %19,6 işsiz durumda. Ve bu işsiz gençlerin büyük çoğunluğunu siyahlar ve Asyalılar oluşturuyor.

Olayların ilk patlak verdiği Londra’nın kuzey Tottenham semtti,10 binin üstündeki genç işsizi barındırıyormuş.

Bu semtin Northumberland denilen yeri,, Avrupa’nın en fakir bölgesi olmakla ünlenmiş. Buna rağmen muhafazakar partinin hükümetinin yürürlüğe koyduğu “tasarruf programın” gereği olarak, belediye bu yoksul semtlere yönelik harcamalarından 41 milyonun kesmiş. Olayların çıkmasına neden olan polisin kurşuna dizdiği gençte bu bölgede yaşıyormuş. Ve bu bölgedeki yoksullaşma 1985 den beri huzursuzluğu geliştiğini herkes tarafında gözetlene biliniyormuş.

Bölgedeki huzursuzluğu kaynağının, yoksulluklarına karşına duyulan öfkenin olduğu polis dahi biliyormuş. Ve yine bu semtteki gençlerin %54 işsiz oldukları bilindiği halede belediye, 13 sayıda olan gençlik evlerinin 8 tanesini kapatmış.

Burjuvazi, bir taraftan insanları yoksulaştırıyor, bunu dahi yeterli görmüyor, daha da yoksullaşmaları için var olan ekonomik ve sosyal hakların elinde alıyor , arkasından da yağma ve artan kriminal olaylarının ortaya çıkması bahane edilerek , kapitalizmin pislikleri ört,bas edilmeğe çalışılıyor.

Burjuvazi bir yanda da,ekonomik ve siyasi saldırıların sürdüre bilmek için ırkçılığa dört ele sarılıyor. Bunun için siyahları ve Asyalıları hedef gösteriyor.

Ekonomik krizin siyasi krize dönüşememesinin nedenleri.

Kuzey Afrika ve orta doğuda olduğu gibi,, İngiltere’de ki yoksulların isyanının esas hedefinde kapitalist sistem olduğu halde, ne yazık ki kendiliğinden ortaya çıkan isyanların geri bilincin etkisi altın olması, burjuvaziye geniş manevra alanı bırakıyor.

Kuzey Afrika ve orta-doğuda patlak veren isyanları, “burjuva demokrasisi” ninnisiyle uyutup, kabahati diktatörlerin üzerine atarak, kapitalizm “suçsuz” gösteriliyor.

Avrupa’daysa,var olan burjuva demokrasinin toplumsal patlamaların önüne geçemediğini görülerek, ırkçılıkla, din ve mezhep farklılıklarının istismarıyla,yoksullaşan emekçiler birbirlerine düşürülüp,bölünüyor.

Yoksullaşanların, ekonomik krize karşı yükselen mücadelelerinin hedefinde kapitalist sistemin yer almaması için, hükümette veya muhalefette olan burjuva partilerin yürüttüğü propagandaların ve izledikleri taktiklerin mücadeleyi yatıştırmada kafi derecede etkisinin olmadığının anlaşılmasıyla,bu seferde “ emekçilerin dostu” bozlarına giren, “sol” görünümlü, bürokratik sendikalar ve onlarla aynı politik görüşleri ve taktikleri izleyen partiler veya siyasi gruplar devreye giriyor.

Bu “solcu” geçine reformistler,kapitalizm “yaşatmayı” amaçlayan reformcu talepleri gündeme taşıyarak,yoksullaşmalarının kızgınlığıyla ayağa kalkan işçileri,işsizleri ve emekçileri yatıştırmayı baş görev ediniyorlar.

Özellikle bu dönem de Avrupa’da kitleleri yatıştırmak için, reformcu içerikli politik taktiklerle hareket edenlerin başını Trockist partiler ve gruplar çekiyor.

Lafta, Marksizm’in temel görüşlerini savunmada, bunların “üstüne kimse yok”,ama iş pratik mücadelenin şiddetlenmesine gelindiğinde, hemen mücadeleyi yatıştırmayı kendileri için vazgeçilmez görev addediyorlar.

Trockistler, Fransa’daki emekli yaşının yükseltilmesi karşında mücadeleyi girenleri pasifize etmeyi amaçlayan taktiklerinin aynısını, İngiltere’deki son olaylar da izlediler ve hemen “itfaiyeci” görevlerini yerine getirmede vakit kayıp etmediler.

Olayların daha büyütülmesi için, işçilerin de bu mücadeleye katılmalarını sağlamanın yerine, isyan edenleri nasıl yatıştırırız anlayışıyla harekete geçtiler.

İngiltere’de, İngiliz işçi partinsin kuyruğuna takılan ama, aynı zamanda hatırı sayılır siyasi ve örgütlü güç olan, Trockist “sosyalist parti”;“bizi 2010 dan beri bu bölgede huzursuzluğun geliştiği konusun da herkesi uyarmıştık” laflarıyla gerçek niyetlerini açığa vuruyor ve buna ilave olarak da biline reformist görüşleriyle “siyaset sahnesinde ” yerlerini alıyorlardı.

Trockist “sosyalist parti”,sanki sorunun ana unsurunu, olayların çıkmasının kıvılcımı olan ölüm olayında ,polisin mi, yoksa öldürülenin yakınlarını mı doğru söylediğinin tespiti teşkil ediyormuş gibi,, sendikaların da içinde yer alacağı bir “tarafsız komisyonun kurulmasını ve olayın araştırılmasını istiyor!.

Buna ilave olarak, hemen issiz gençlerin oyalandıkları yerler olan, ama kapatılan, gençlik evlerinin hemen açılmasını, genç işsizlere hemen çıraklık yerlerinin bulunması ve meslek öğrenimlerinin ve çalışmalarının sağlanması hükümetten, (olayların yatıştırılması için) talep ediyorlardı.

Trockist “sosyalist partinin” de esas olarak gizlemeğe çalıştığı, kapitalizm zorunlu olarak işsizler ordusu yarattığını gerçeğinin yanı sıra, aşırı üretim krizinin kapitalist toplumları kasıp,kavurduğu,, üretimi durdurduğu ,çalışanların işine son verdiği ve işsizliği çığ gibi büyüdüğü bir dönemde, hükümetin yeni iş yerleri açabileceği yalanıyla sahte ümit “dağıtmasıydı”.

Ama Yeni iş yerlerinin açılmasının daha kolay yolu olan haftalık iş saat’lerinin sürelerinin kısaltılmasını istemekse akıllarını ucundan geçmiyordu ama sosyalist bir ekonomik sistemin kurulması, burjuva militarist devletini varlığı koşullarında mümkünmüş gibi propagandalarla “göz boyamaya” faaliyetlerine devam ediyorlardı.

Oysa, siyasi devrimle , burjuvazinin devleti parçalanıp, dağıtılmadan, proletaryanın demokratik diktatörlüğü kurulmadan, sosyalist bir ekonominin inşa edilmesinin mümkün olmadığını açıktır.

Ama Trockistler,,”sosyalist ekonominin” burjuva demokrasine dayanarak inşa edilebileceği iddiasını sürdürmekte ısrarlılar.

Trockistlerin gündeminde hiç bir zaman devrim diye bir sorun yer almadı. Bunun içinde dünyanın tüm ülkelerinde, güçlü siyasi bir hareketler olma konumuna erişemediler. Hep aynen “Stalinist” geçine reformistler gibi ,devrimin zorunluluğu inkar ettiler ve şiddetin her türüne karşı olmakla övündüler ve övünmeye devam ediyorlar.

Bugün kapitalizm yoğunlaşan sömürüsü ve her gün daha da derinleşen krizi karşında,Şili’den uzak –doğu ülkelerine, Hindistan’a, İsrail’de için alan orta-doğu ülkelerine, Kuzey Afrika ve Güney Afrika devletinde ve de Avrupa’nın gelişmiş kapitalist ülkelerine doğru yayılan emekçilerin ve işçilerin başkaldırısı, kapitalizmin dünya’dan silinmesinin zeminin hazırladığı halde, bu mücadele sosyalist devrim amacına tabi olarak henüz gelişemiyor.

Bunun başında gelen nedeni, Sovyet revizyonizminin çökmesinin yarattığı tahribattır.

Bu tahribatın giderilmesinin baş engeli, burjuvazinin isyan eden kitlelerin karşısına sosyalizmin bir ümit olarak tekrar çıkmasını önleyen yoğun propagandasını yanı sıra,Kruşcevçi revizyonizmin kalıntılarının, Trocksist parti ve grupların, kapitalizmi yaşatmak için, reformları amaç edine ve devrimin zorunluluğunu inkar eden, siyasi,ideolojik ve örgütsel faaliyetleridir.

Ama dünyayı sarana ve burjuvaziyi tedirgin eden ,yoksulluklarına ve yoksullaşmalarına karşı başkaldıran sömürülenler, eninde, sonunda kendilerine gerçek kurtuluş yolunu gösteren düşüncenin sadece Marksizm’in –Leninizm’in olduğunu fark edecekler.

Çünkü gelişen bu mücadele,, Marksizm-Leninizm yeniden sınıf mücadelesine etkin güç olmasının zeminini hazırlıyor.

Dolayısıyla, sömürülenler, her gecen gün yoksulluğa ve açlığa mahkum edilmelerinin ortadan kalması için sınıfsal kurtuluşlarını istiyorlar ve bunun arayışı içindeler.

Bugün kapitalizme karşı emekçi kitlelerin mücadelesini geliştirecek

yöntemlerimiz.

Bugünün koşullarında, burjuva devletlerin en zor durumda bırakan, dünyanın dört bir tarafında işsizliklerine, açlıklarına, çaresizliklerine karşı isyan eden emekçi sınıflara mensup gençlere yol gösterme ve onları sınıf mücadelesinin keskinleştirilmesi için örgütleme Marksist-Leninistlerin esas görevi olmalıdır.

Burjuva devletleri, isyan eden gençleri nasıl yatıştıracağının çaresizliğiyle kıvranıp, duruyor. Ya,işsiz gençlere iş yeri bulamıyor, yada en düşük ücretlerle çalışmaya mahkum ediyor.

Toplumun en dinamik kesimini teşkil eden, işsiz ve düşük ücretlerle karın dokuluğuna çalıştırılan gençler, Marksist- Leninistler için örgütlenerek, sosyalizm mücadelesine kazanılacak toplumsal grupların başında geliyor.

Bu gençler için acil taleplerin başında, işçi kiralayan firmaların,kapatılması, AB bağlı ülkelerin tümünde, asgari ücretin 10 € olması, haftalık çalışma saatlerini 30 saat’le sınırlandırılması ve her koşulda işçi çıkarmaların yasaklanması.

“Zarar ediyorum veya ekonomik kriz var” gerekçeleriyle işçi çıkaran fabrikalar, işçi komiteleri tarafından el koyulup, işletilmeli.

Burjuvazinin, üretimin işleyişinde ve ürünlerin ortaya çıkmasında,en küçük bir katkısı yoktur.

Tüm fabrikalar, üretim aracı olan makineler, işçilerin emeği olduğu halde burjuvazi bunlara el koymuştur ve işçinin emeğini, işçinin sömürülmesinin aracına dönüştürmüştür.

Burjuvaziyi üretim araçların mülkiyetinde arındırmak, işçinin kendi emeğe sahip çıkmasından başka bir şey ifade etmez.

Bunun yanı sıra, kapitalizm koşullarında işçiler tarafından işletilen ve kar için üretilmeyen mallar satışı,çalışanların işsiz kalmasının koşullarını ortadan kaldırır ve burjuvazinin daha az işçi çalıştırarak, daha fazla kar elde etme faaliyetine son verilir ve işsiz olanlara iş yerleri açılmış olunur.

Devletlerin, bankalara olan tüm borçları iptal edilmeli.Bankalar, borç olarak verdikleri ana paraların çok üzerinde faiz almışlardır. Alacaklı olan,Bankalar değil , “borçlu” gösterilenlerdir.

Bankaların alacaklarını iptal edilmesi, burjuva devletlerinin bankaların alacakların ödemek için, işçi ve emekçi sınıfların daha da yoksullaşmaların sağlayan tasarruf programlarının ortada kaldırılmasını sağlayacak ve memurların, devletin çalıştırdığı, işçilerin işlerine son vermeği önleyecektir.

Burjuvaların , özellikle, banka ve kurumların vergileri vakit geçirmeden yükseltilmelidir.

Tekelci kapitalizmin can damarı olan bankalardır ve burjuva hükümetlerinin izledikleri ekonomik-politikalara yön veren esas müesses büyük bankalardır.

Ve de tekelci kapitalizm döneminde bankalar, işçi ve emekçilerin sömürülmesinin sağlayan en önemli araçtır.

Bunun için işçi ve emekçilerin mücadelesinin baş hedefinde tekelci sermayenin temel kurumu bankalar yer almalı.

Bankaları çökertmek, tekelci kapitalizme vurulacak en temel darbedir.

Sendikaların izlediği politikaları günü,gününe izlemek, onların amaçların kapitalizm savunmak olduğunu teşhir etmek zorunludur.

Sendikaların izledikleri politikalara karşı, devrimci sendikal muhalefeti oluşturarak, işçiler içinde siyasi,ideolojik ve örgütsel olarak güçlenme faaliyetlerimizde,hiç bir fırsat kaçırılmamalı.

Tabii sendikaların politikaların destekleyen ve aynı propaganda ,ajitasyon faaliyeti yürüten “işçi sınıfını çıkarın savunur” bozlar takınan, her türden reformistlere karşı günlük ideolojik mücadeleyi yoğunlaştırmak, en önemli görevlerimizden bir olmalı.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

(1) Bu durumdan en fazla etkilenecek devletlerin içinde “ kapitalist dünyanın yeni lideri” diye pohpohlana Çin geliyor. Ucuz iş-gücü sayesinde ve özelikle ferdi tüketim maddelerin üretim alanında, dünya pazarların da etkin ekonomik güç haline gelen ve elinde trilyonlarca dolar toplayan Çin, doların altın karşısında değerini kayıp etmesinden en büyük zarar görmen ülke olması kaçınılmazdır.

Zaten şimdiden Çin’de enflasyonunun yükselmesinin önüne geçilemiyor. Çin’den gelen haberler, bir yandan ekonominin durgunluğun derinleştiği ve diğer yandan, enflasyonu oranının yükselmeğe başladığına dairdir.

Emperyalist-kapitalist sistemin şiddetlene krizi karşısında sosyalizm gündeme gelmesinden öcü gibi korkan revizyonist ve reformist kesimler, özelikle,ABD ve AB gibi emperyalist-kapitalist mihraklara karşı, Çin’i, Rusya’yı alternatif güçler olarak öne sürerek, sözde “anti-emperyalistlik” taslıyorlar.

Evrensel gazetesi gibileri, İran’ın mollalarını, Çin’i , Saddam’ın yerine geçirdikleri Kaddafi’yi, “anti-emperyalist” güçlerin merkezleri göstermekten bıkmıyorlar.

Her dönemde gericiler arası çelişkiye bel bağlamayı ve 3 dünya görüşlerinin yılmaz savunuculuğunu hiç kimseye kaptırmayanlar, Çin’i ” anti-emperyalist güç” olarak göstermeleri yadırganmaz ki.!

(2) Evrensel gazetesinin baş yazarı da artık (istemese de) kapitalist ekonominin krizden bahsediyor!,ama krizden çıkmanın çaresini, kapitalist sisteme zarar vermeyecek talepler için mücadelede aranmasını konusundaki ısrarlınıysa sürdürmeğe devam ediyor. Türkiye işçi sınıfını %5 oranındaki kesimin örgütlerinin yöneticileri olan bürokrat burjuva sendikacıları, kriz karşıda saldırıya geçecek patronlara ve hükümetin politikalarına karşı uyanık olmaya çağırıyor!. Dilinde düşürmediği tek lafsa;krizin yükünün emekçilerin ve işçilerin sırtına bindirileceğidir. İşçilerin var olan hakları ortadan kaldırılacak!, işsizlik paralarıyla biriken fonlar patronlara verilecek, ama bunlara karşı mücadele edelim,deyip durmayı alışkanlık haline getirmiş.

Sanki ekonomik krizinin yükü, işçi ve emekçilerin sırtına binmemiş gibi, durmadan “bindirilecek krizin yükünden” deme vurup, duruyor.

Ama “dilinin altında sakladığı baklaysa”, ekonomik krizin siyasi krize dönüşmesinin önlenmesi isteğidir.

(3) İngiliz başbakanın bu komik iddiaları öne sürmesinin tek nedeni,İngiliz muhafazakar partisinin hükümete geldikten sonra , hemen devletin borçların işçi ve emekçilerin sırtına bindirmek için yoğun bir ekonomik saldırıya geçtiğini ört,bas etmek istemesinden dolayıdır.

İlk önce üniversite harçların büyük oranda arttırarak, üniversite öğrenimin yoksul ailelerin çocukların kapattı, arkasından devlet memurların sayısını yarı, yarıya azaltarak, işsizliği daha da büyümesi için kapıları ardına kadar açtı.

Tüm bunların yanı sıra, İngiltere ekonomisi, dünya kapitalizminin ekonomik krizinde en fazla etkilene ülkeleri başında geliyor.

Bunun için yoksulların başkaldırısını çeteleşmenin eseri gösteriyor.

İtalyan’ın borç “krizi” ve Evrensel gazetesinin

2011-07-20T14:32:00.000+02:00

İtalyan’ın borç “krizi” veEvrensel gazetesinin

baş yazarı!.

Borçlarını ödeyemeyen AB ülkeleri kervanınaİtalya’nın da katılmasıyla görüşleriniaçıklayan evrensel gazetesinin “başyazarının”, burjuva iktisatçılarla ve özellikle Avrupa’nın burjuva-bürokratsendikacılarıyla, kapitalist ekonominin krizi ve “devlet borçları” konularında,da aynı düşünceleri bağlaştığı anlaşılıyor.Burjuva sendikacılarına göre, ekonomik krizin ve “devlet borçlarının”, kapitalist üretimin doğal sonucu olarak değil, hükümetlerin neo-liberal ekonomik-politikalarının yanlışlığı sonucunda ortaya çıkıyor!.Budüşünceyle hareket edildiği içinde neo-liberal politikaları,”devlet borçlarının”, ekonomik krizin esas nedeni olarak göstermeye devam ediyorlar.

Evrensel gazetesinin “baş yazarı” da 14 temmuz 2011 tarihli yazısında bunabenzer görüşleri dile getiriyor.

Ekonomik krizden çıkıldığına dair propagandalarını yoğunlaştıran burjuva basın,yayın organları, birden ,bireve ardı,ardına borçlarınıödeyemediklerini ilan eden ABülkelerinin açıklamaları karşısında ve de kapitalist ekonominin iflasıneşiğinde olduğunu anlaşılmasının telaşıyla, borçlarının ödemeyen ve “yardım isteyen” ülkeleri “suçlu” gösterip, “bir dönem borç alarak aşırıtüketimlerle paraları har vurup, harman savurdunuz , borçlarınızı ödemek zorundasınız, her sefanın, bir cefası var”görüşlerinin, uluslararası banklarınisteği doğrultusunda yayıyorlar ve borçlarını ödeyemeyen ülkelerin işçi ve emekçilerinin baskı altınaalınmasını ve “tasarruf programlarının”uygulanmasını teşvik ediyorlar.

Evrensel gazetesinin yazarı da,aşırı tüketimin borç krizine yol açtığınıkabul ediyor (2) , ama aşırı tüketimi yapanların, emekçiler değil,lüks yaşamsürdüren ve aldıkları borç paraları borsalarda “kumar oynayarak” batıran “ har vurup, harman savuran” büyük holdingleri ve bankaları yöneten burjuvaların olduğunu iddia edenleringörüşlere “sahip çıkıyor ” . Borçlarıbunların ödemesi gerektiğini vurgulayarak, hükümetlerin “har vurup, harman savuran” burjuvalarınborçlarını emekçilere ödettirmekistemesini de eleştiriyor.

Şimdi, yazarın burjuvahükümetlerinin,borçları işçi ve emekçilere ödettirmek isteyen politikalarının eleştirisine “ sen niye itiraz ediyorsun” denile bilinir!.

Fakat ve ne yazık ki! Devletlerin borçlarının artmasının nedeni;tüketimle( aşırı tüketimle) kumar oynamakla, borsa oyunlarıyla bir ilgisi yoktur. Buiddialar, kapitalist ekonominin gerçeklerini gizlemeğe çalışan burjuvalarınuydurduğu yalanlardır.

Ekonomik krizlerin, devletlerin borç pataklığına saptanmalarının nedeni;kapitalist üretimin (ve serbest Pazar ekonomisinin şartlarında)üretici güçlerin gelişmesini belirleyen burjuvalar arası rekabettir. Ve günümüz koşullarında burjuvaların dünya pazarlarınaegemen olmasında, tayin edeci olan da; rekabetin gücüdür.

Burjuvalar arası rekabetin, kapitalist üretimin alabildiğinegelişmesinin motoru olması;bir yandan üretimi ve üretim araçlarının giderek “tek elde” merkezleştirirken, diğer yandan, üreticilerin büyük bir kısmınıüretimde koparır ve üretim araçlarındanarındırır.

1985’lerden sonra Sovyetlerbirliğinin oluşturan ülkelerin,doğu-Avrupa ülkelerinin ve diğer eski“sosyalist” diye adlandırılan ülkelerin liberal kapitalizme geçmeleri; dünyakapitalizmine “yeni bir boyut”kazandırdı.

Böylece rekabet, artık, tek,teke ülkelerindeki üreticilerin önemli birkesiminin pazardan silinmesinin sağlamakla kalmadı, kapitalist dünya Pazarı etrafında birleşenülkelerin bazılarını, dünyayı kapsayan serbest pazardan silinmelerinin ve üretimden kopmalarının ortamını yarattı.

Liberal ekonominin egemenliği koşullarında sermayenin dolaşımın önündeki “devletlerin” çıkardığı tümengellerin tasfiye edilmesi,sermayeyi, nerede daha fazla kar varsa, orayadoğru hızlı bir tarz yayıla bilmesinisağladı.

Bir dönem, sosyalizm karşısında,kapitalizmin ömrünü uzatmak için ekonomiyemüdahale eden devletin yerine, sermayenin dünya pazarların ele geçirmesindetayin edici olan rekabeti, tüm gücüyledestekleyen devlet geçti.

Burjuvalar arası (yıllardır süre gelen ) en önemli görüş ayrılıklarından birisini; devletin, ekonomik işleyişemüdahale etsin mi?, etmemesin mi tartışması teşkil ede geldi.

Ama sosyalist kisveli bürokrat-kapitalist ülkelerin, emperyalist-kapitalist dünyayakatılmalarıyla, ele geçirilecek yeni “pazarların” doğması, burjuvalar arası rekabeti alabildiğine keskinleştirdi.

Böylesine bir rekabet ortamının varlığı, burjuva devletlerini, (tümgüçlerini seferber ederek) “sermayesinin” rekabet gücünü artırmayayönelmedikçe, dünya pazarlarından bay almalarını imkansızlığıyla baş,başa bırakıyordu.

Dolayısıyla, neo-liberal politikalar, kapitalist gelişmenin zorunlu sonucuolarak ortaya çıktı ve kapitalizm yok edilmedikçe,neo-liberal politikuygulamalara son verilemeyeceği gerçeğiyle karşı,karşıya kalındı.

Bunun için de, devletin ekonomiye müdahalesine( yani serbest rekabetin kısıtlanmasına) karşı olanliberal görüşler, tüm kapitalistülkeleri egemenliği altına aldı.

Bir dönem,sosyalizm için mücadelenin karşısında,kapitalist ekonominingelişmesinin yarattığı sorunlara karşı, devletin ekonomiye müdahalesinden yanaolan sosyal-demokrasi ve onun izindenyürüyen modern revizyonistler,özellikle de işçi sendikaları, vakitgeçirmeden devletin ekonomiye müdahale etmesine karşı çıkanların saflarına katıldılar.

Bu dönemde hükümete gelen, ister, her koşulda liberal ekonomiyi savunan burjuva partileri olsun, isterse sosyal-demokrat,modern revizyonist partiler olsun, devletin ekonomiye müdahalesine karşı çıkıp, serbest Pazar ekonomisiningereklerin yerine getiren politikaları yürürlüğe koydular.

Burjuvahükümetleri, burjuvazini rekabet gücünü artırmak için, devletin rekabetkısıtlayan uygulamaların ortadan kaldırırken,aynı zamanda,dünya çapında ucuziş-gücü piyasasının da oluşmasının koşullarını yarattılar.

Böylece, bir yandan işçi ve emekçileri ilgilendiren devletin sosyal harcamaları hemen kısıtlanmayabaşlanırken,diğer yandan burjuvazininvergilerini düşürdüler ve devletin elindeki kar getiren işletmeleri, ucuz fiyatlarla burjuvalara sattılar.

Her dönemde olduğu gibi sermaye, nerede daha fazla ucuz iş-gücü varsa, oraya yönelmeyi esas aldı.

Tabii ki, böylesine ortaya çıkan rekabet koşulları, kapitalist üretimin anarşik karakterini, daha da karmaşık hale getirdi ve üst,üste ekonomik krizlerin ortaya çıkmasınaneden oldu.

Kapitalizmin “orman kanunu” da sınırsız bir tarzda işledi ve büyük malisermayeler, küçükleri durmadan yutmaya devam etti.

Örneğin:Avrupa’da daha güçlü ekonomiye sahip olan başta Almanya,Fransa olmak üzere, kuzey Avrupaülkeleri, güney Avrupa ülkelerine göre çok daha avantajlı olan konumlarını sürdürdüler.

Ama, devletlerin tüm gelirkaynakların sermayenin hizmetine sunması,devletleri kendi işlevlerini kısadönemlerde dahi yerine getirmeleriiçin harcanacak parayı bulamamakla baş,başa bıraktı.

Bu seferde devletler, (bu çıkmazdan kurulma adına), bankalardan (bazı ülkelerde bankerlerden) yüksekfaizli krediler aldılar. Böylece biryandan Holdinglerin, Bankaların vergilerini aşağı çekerek, diğer yandan, burjuvaziye rant ödemeye başlayarak,devlet borçlarının, “kar topu” gibi büyütülüp, dev boyutlara çıkmasına neden oldular.

İşçilerin,emekçilerin sosyal ve ekonomik haklarının kısıtlanması, devletin borçlarının ödenmesinde çokyetersiz kalması, borçların, durmadan alına yeni borçlarla ödenmesinden başkaçare bırakmadı ve faiz üzerine faizbindi.

AB’ne bağlı güney Avrupa ülkeleriyse, keskinleşen rekabet ve arttan ucuziş-gücü piyasası karşısında,uluslararası sermeyenin buraları terk etmesinden dolayı,üretimden koptular.

Uluslararası sermayenin, daha fazlakar elde edeceği alanlara kayması, güney Avrupa ülkelerin de üretim düşürdüve daha fazla ithalat yapmalarınzorunlu kıldı ve de ihracatla, ithalatarasındaki farklılığın durmadan büyümesi de, onları uluslararası piyasadan, özellikle,Almanya’nınve Fransa’nın uluslararası büyük bankalarında daha fazla kredi almaya zorladı.

Son döneme kadar, bu alına yüksek faizli borç taksitlerini zamanında ödeyebiliyorlardı.

Ekonomik krizle birlikte, üretimlerinin daha da düşmesi, fabrikaların kapanması ,işsizliğin çığ gibibüyümesi,devletin çalışanlardan aldıkları vergileri de düşürdü.(3) Böylece dev boyutlara çıkan devlet borçlarınıntaksitlerinin zamanında ödenmesi içinbu devletler, yeni krediler dahibulamaz konuma geldiler.

Ama, devletlerin, alacaklı bankaların baskısı altında kalması sadece, borçlarını ödeyemeyecek durumda olan güney AB ülkeleriyle sınırlı değil.

Başta ABD , Almaya, Fransa ,İngiltere olmak üzere ,tüm kapitalistdevletler,uluslararası banklardan alınan borç yükünün altında çırpınıp duruyorlar.

Çünkü sermayelerinin rekabet gücün artırma adına izledikleriekonomik-politika, kendilerini de borçbataklığının içine sürüklemiştir. Bunlara ilaveten, aşırı üretim bunalımınınsonucu, art,arda iflas giren bankaları kurtarmak için harcanan paralar, büyük kapitalist devletleri dahi daha daborçlanmaya itti. (4)

ABD’nin 14 trilyon dolar borç var. Finans piyasasının rehberi olan Moody’s(kredi derecelendirme kuruluşu), ABD’nin de kredi notunu düşürdüğünü açıkladı. Bu güvensizliğin açıklanması,ABD dahi bankalardan kredi almasını güçleştiriyor.

Almanya ha keza, “Almanya’nın ekonomisi” , neo-liberal dönemin yıldızı konumu da olmasına rağmen, devletin 1,5trilyon € olan borçları durmadanartıyor.

İngiltere; yıllardır gizlenmeğe çalışılan devlet borçlarının büyümesi,hükümete gelen muhafazakar partiyi, vakitgeçirmeden “tasarruf programıyla” saldırıya geçirdi.

Kapitalizm neo-liberal politikalarının ortaya çıkardığı sorunlarınüstesinden,Sovyetlerin ve “sosyalist “ diye adlandırılan doğu-Avrupa ülkelerinliberal-kapitalizme adım attıkları dönem öncesine dönülerek gelinmez.

Tam tersine (yukarda da vurguladığım gibi ) kapitalist gelişme, kapitalizmin neo-liberal döneme girmesini zorunlu kılmış ve kapitalizmden kurtulmak için ( kısa dönemlerdedahi) sosyalizme geçmenin dışında hiçbir yol bırakılmamıştır.

Bu durum;sosyal-demokrasinin eski ideolojik ve politik manevralarının tekrarlanmasını imkansız halegetirmiştir.

Evrensel gazetesinin baş yazarı,hale, sosyal-demokrasinin eskiyen politik manevralarının “özlemini” duyarak yanılgıya düşüyor. Bununiçinde,kapitalizmin genel bunalımının nedenlerini ya”,global kapitalizmde” veAB’nin oluşmasında veya AB ortak para birimi olan euro’ya geçişte arıyor.

Marks, 1850 de gördüğü ve tahlilediği kapitalizmin global birsistem olduğu gerçeği, 21 yüz yılda tümçıplaklığıyla ortaya çıktığı koşullarda hale global kapitalizm, iradi (siyasi) bir olgu olarak gösteriliyorve “anti-globalizm” yaygaralarıylaobjektif gerçekler, gelip,geçici sübjektif olgularmış gibi ele alınıyor ve kapitalist ekonominin niteliğinininkarından başka bir şey olmayan, ” ulusal ekonomi”,”ulusal-kapitalizm”,global ekonomiye, yani günümüzünkapitalist sisteme karşı sözde alternatif olarak öne sürülüyor.Böylece kapitalizm savunuluyor vekapitalizm içinde “çarelerin” tükenmediği sözde ispatlanmak isteniyor.

Marks’ın, global kapitalizm tahlilleri, kapitalist sistemin yerine geçmesi kaçınılmaz olansosyalizmin, global bir sistem olarak ortaya çıkmasının zorunluluğunu ortayakoyuyor. Bunun içinde kapitalizmden, komünizme geçişin ara aşaması olansosyalizmin bir ülkede ortayaçıkmasının kesin zaferi dünyasosyalizminin zaferine bağlıdır.

Kapitalizmin eriştiği global boyutları,tekelci kapitalizmi,dünyasosyalizminin arifesi olmasını daha da olgunlaştırmıştır.

Global kapitalizmin ve onu Avrupa’daki versiyonu AB’nin alternatifi; hiçbir zaman var olmayan “ulusal ekonomi”,”ulusal kapitalizm” değil ve olamaz. Bugün tüm dünyada kapitalizminalternatifi sosyalizmdir.

Çok az ülkeler hariç, sosyalizme geçişin aracı olan demokratik devrim, sosyalist devrimin önündeki ara aşamaolmaktan çıkmıştır.

Evrensel gazetesinin başyazarı, kapitalizme karşı sosyalizme geçişinzorunluluğunu göz ardı ediyor. Oysa kapitalist ekonominin ortaya çıkardığıhastalıklardan kurtulmanın tek yolu; sosyalizme geçiştir. . Bu gerçekten kaçmakiçin, burjuva demokrasisine sığınmanıngereği yok.

”Ulusal devletler” olarak görülen ve globalleşmeye karşı savunulanuluslararası sermayenin çıkarı doğrultusunda politika izleyen kapitalist devletlerin, bir araya gelerek,birlikte kapitalist ekonomiyi yönlendirdiklerin ve aldıkları kararları tüm kapitalist ülkelerde yürürlüğekoyulmasında tayin edici rol oynadıkların göz ardı edilerek, devletlerin memurve uluslararası bankların alacaklarınıtahsis eden icra memurları olmaktan öte görevleri bulunmayan , İMF yi , dünya bankasını ve AB komisyonunu “globalkapitalizmin örgütleri” olarak göstererek, “ulusal devletleri” savunmayla biryere varılamaz.

Özellikle AB komisyonunun, üyeülkelerin ”ulusal devletlerinin “egemenlik hakları elerinde alan kurumlar olarak lanse ediliyor ve “sosyalistlik”adına burjuva devletlerinin egemenlik hakları savunula biliniyor.

Oysa AB esas karar organı, Holdinglerin ve bankaların devletlerinin birliği olduğuortadadır.İşçilerin ve emekçilerin hedef alması gereken Banklar ve holdinglerve bunları istekleri ve çıkarları doğrultusunda politikalar izleyendevletlerdir. AB komisyonu gibi kurumları ,esas hedef gösterip,işçilerive emekçileri aldatmanın bir alemi yok.

Yazarımız, “borç krizinin” sonucuolarak, AB’nin para birimi Euro danvazgeçilip, “ulusal para birimlerine” geri dönüleceğinden çok emin!. Ve böylece“ulusalcılık” her alanda galip gelecek!.

Böylece yazar, ekonomik krizin vedevletlerin borç bataklığına saptanmasının, “ulusalcılığın” yeniden egemenkılınmasını sağlayacağını satırlar arasında gizleyerek savunmaya devam ediyor. Bir yandan da “sizulusalcısınız” diyenlere itiraz ediliyor!.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(1)Tabi ki burada siyasi ve askeri güçlerin dünya pazarlarına egemenolmaktan tamamen çıktığını ileri sürmüyorum. Sovyetler dağıldıktan sonra,giderek birleşen ve ulusal devletlerin eski fonksiyonların yitirmeğe başladığı,yerini uluslar üstü örgütlere bıraktığı, bununda dünya kapitalist ekonomisinin gelişmesinin doğal sonucu olduğugünümüz kapitalizmin koşullarında vegeçici süreyi de kapsasa ,ekonomik rekabet pazarlara egemen olmada birinci roloynuyor.

(2) Evrensel gazetesinin “ baş yazarı“ nın da iddia ediği gibi, böylesine bir aşırı tüketin söz konusuysa, butüketim karşılayan üretimin durgunluk içinde olmasına, gerilemesine, aşırıüretim krizi içine düşmesine imkan varmı?.

(3) Batı-Almanya, doğu –Almanya’yıuyduktan sonra diğer burjuvadevletlerine göre sosyal-devlet politikasına son vermenin öncülüğünü yaptı.Bugün “ tasarruf programları” olarak AB’nin ülkelerinin uygulamaya koymaya çalıştığı politikaları, Alman hükümetleri senelerceönce yürürlüğe koydular. Bu uygulamalara ülke içinde ucuz iş-gücü piyasasıyaratmayı da ilave ederek, burjuvazisini dünya pazarlarına egemen olmasına yardım ettiler. Almanya’nın 1 trilyonu euro üstünde ihracat yapmasını, ihracatını, ithalatın göre daha fazla olandünya’nın tek ülkesi olmasını belirleyen bu politikalar,aynı zaman da Alman devletinin de borç bataklığınabatmasına neden olmuştur.

(4) Obama,ABD’nin 14,3 trilyon dolar olan borç’un iki senede 4trilyonun ödemek için vergileri en asgari seviyeye indirilen Holdinglerin ve bankların vergileriniyükseltmek istiyor. Ama temsilciler meclisinde çoğunluğu elinde tutancumhuriyetçiler, vergilerin artırılmasına karşı çıkıyor ve Avrupa devletlerinuyguladığı tasarruf programının benzerlerini ABD de,de yürürlüğe koyulmasını istiyorlar.

Alman devletinin 1,5 Trilyon € borcunu ödemek için baştaki hükümet yenitasarruf programların yürürlüğe koymaya çalışıyor. Yapılan eyalet seçimlerinkayıp ettiği için, şimdilik ekonomik saldırıya geçemiyor. Fırsat bulur, bulmazsaldırıya geçmekte zaman kayıp etmeyecek

.......................................................................................................................................................

2011 Türkiye'sindeki seçimler

2011-06-28T14:17:00.000+02:00

2011 Türkiye’sindeki seçimler

Özellikle Avrupa’da, kapitalizmin krizinin giderekderinleştiği,uluslararası bankalaraborçlu olan ülkelerin ,borçlarını ödeyemediklerini ilan edikleri,başta Yunandevleti olmak üzere, borçlarının ödeyemeyen ülkelerin “tasarruf programları”adı altında işçi ve emekçileri daha dayoksullaştırmaktan çekinmedikleri ve hükümetlerin bupolitikalarına karşı yoksul emekçilerin mücadeleye girerek burjuvazininsaldırılarına boyun eğemeyeceklerini gösterdikleri dönemde, Türkiye’de biline seçim showlarından birisi daha sahneye koyuldu.

Hem de özellikle Avrupa’da, burjuva parlamentarizminin işçi ve emekçilerialdatma fonksiyonun yitirmeğe başladığı açığa çıktığı günlerde.

Almanya başta olmak üzere, son dönemde AB’ne bağlı ülkelerde yapılan seçimlere, %50’lerin altında katılmaoranları çıkıyor. Resim açıklamalara göre,Portekiz’de son günlerde yapılanseçimlere katılma oranı %40’larcivarında kaldı.

Mevcut “ temsili demokrasi” adıyla anılan parlamentarizme karşı, işçiler ve emekçiler, gerçek demokrasitalepleriyle hareket geçtiklerine dairhaberler,burjuva basın organlarındaçokça yer almaya başladı. Nitekim seçim döneminde,İspanya’nın 160 şehir’inde meydanlarızapteden gençlerin, özellikle işsizgençlerin baş talepleri gerçekdemokrasiydi. Yunanistan’da,uluslararası bankaların borçlarını ödemek için harekete geçen baştaki hükümetin “tasarrufprogramına” karşı, uzun dönemdir ve aralıksız bir tarzda direne işçiler ve emekçiler gerçek demokrasininnüvelerin inşa etmeğe başladılar bile.

İspanya ve Portekiz’de,de emekçilerin,özellikle işsiz gençler,yerer düzeyde de olsa, gerçekdemokrasinin organlarını inşa etmeğe başladıklarına dair haberler, yine burjuva basın organlarının konularından biri.

Türkiye’ de ise “solcular”, burjuva,dahadoğrusu temsili demokrasinin ateşiyle “yanıp,tutuşuyorlar”(1)

27 senedir, faşist devlete karşı, Kürthalkını silahlı savaşı ve bu savaşınKürt halkını çoğunluğunu mücadelenin etrafında toplayarak,silahlı mücadelenin kitlesel tabanını oluşturması ve kitleselmücadelenin süreklilik kazanması yokmuşçasına ve bu mücadelenin Türkiye’deki proleterdevriminin temel dinamizmini oluşturmuyormuş gibi sınıf mücadelesi analiz ediliyor!. Ve de mücadelenin çok geri düzeydeolduğuna hüküm veriliyor.

Bu görüşlerin ana teması , ulusal baskıyave zora dayana asimilasyon politikasına karşı isyan edenlerin, silahasarılanların, Türkiye’deki proletarya devriminin ve proletaryanın iktidarınıöncü güçleri olduklarının inkarı üzerinde biçimlendiriliyor.

Kürt halkının ulusal sorunu,emekçilerin sosyal kurtuluşmücadelesine tabi olduğu göz ardı edilerek,siyasi ve ekonomik egemenliği elindetutan burjuvazinin isteğine tabi birşekilde ve pazarlıklarla, sözde çözülebilineceği zannediliyor.

Oysa Kürt halkını ulusal mücadelesi,saltgerilla mücadelesi olmaktan çıkarak, kitlesel mücadeleye dönüşmüştür.

Bu, top yükün ayaklamayıgerçekleştire bilecek niteliğe sahipolan mücadele ,salt TürkiyeKürdistan’ıyla sınırlı kalmayacağı açıktır.

Hiç bir siyasi güç, Türkiye’deki Kürt halkını ulusal baskıya karşımücadelesini,miadı dolmuş burjuva demokrasinin dar sınırları içine habis edemez.

Çünkü, Türkiye’deki kapitalist gelişmeKürt ulusunu da sınıflara bölmüştür ve ulusal baskıdan en fazla etkilenerekyoksullaşan emekçileri, silahlı isyana, kitlesel direnişlereitmiştir.

1984’de Kürt halkını silahlı mücadelesininbaşlatanlar, kendilerinden önce patlak veren silahlı isyanlarının tam tersine,ne Kürt aşiretlerine dayanıyor, nede isyanın önderleri, aşiretbeyleri,şeyhlerdir..

Bumücadele,ulusal baskıyla, Türkiye’nin burjuvazisinin (tabii kiuluslararası burjuvazinin de) en ucuziş-gücü deposu haline getirilen, ulusal ayrıcılıklarla horlana, yoksullaştırılan Kürt kökenli emekçilerin ,işçilerin dahadoğrusu yoksulların silahlı başkaldırısıdır ve önderleri, de aynı sınıfamensuplardır.

Türkiye’deki Kürt halkını isyanını önderiAbdullah Öcalan, ne Barzani, Talabani gibi aşiret reistir ve ne de Şeyh Said gibi tarikat ve Seyit Rıza gibi aşiret beyidir.

Kapitalizm, Kürt toplumunu parçalara bölen, dinci tarikatları,aşiret topluluklarını parçalayıp,dağıtıp ve Kürtlerimerkezlere toplayıp,uluslaştırmıştır ve de Kürt emekçilerini feodal bağımlılık ilişkilerindenarındırarak, iş-güçlerini “serbestçe satan bireysel özgür fertler” haline getirmiştir. Feodalparçalanmışlığını dağıtılması, Kürttoplumu üstündeki tarikatların, aşiretlerin etkisini de kırmış, eski toplumunkalıntılarına dönüştürmüştür.

1984 de başlayan Kürt halkın silahlımücadelesi bu toplumsal zeminde başlamıştır.

Kürt halkının, silahlı mücadelenin etrafında toplanmasını vetarikatların,aşiretlerin,Kürt toplumu üzerindeki etkisini kayıp etmesininbelirleyen, esas olarak siyasi değil, ekonomik olgulardır. Ekonomik gelişme, busilahlı isyanın sınıfsal niteliğini belirlemiştir.

Bugün Türkiye Kürdistan’ın da burjuvalar, aşiretlerin ve tarikatlarınkalıntıları, Türk devletini yanında

yer alarak, Kürt halkını ulusalmücadelesine karşı çıkıyorlar ve “köy korucuları” Kürt aşiretlerindenoluşturuluyor.

Kürt burjuva sınıfların çok azınlığı bir kesimi , Kürt halkınınulusal mücadelesine kattıkları halde, ulusal sorunun, Kürt burjuvazisininçıkarına göre çözülmesi amacıyla hareketediyorlar ve ezen ulus baskısına karşı çıkan mücadeleyi, sosyalist devrimin önemli bir kaldıracı olmaktan çıkarıp, burjuva demokrasinin darsınırları içine çekmeye çalışıyorlar.

Aslında,özünde kapitalizm hedef alan emekçi sınıfların mücadelesi, kapitalizminsavunulmasına dönüştürüp,tasfiye edilmek isteniliyor.

Kürt halkını ulusal mücadelesinin özü anti-kapitalist olmasınarağmen,harekete egemen kılınmaya çalışılan siyasi talepler, mücadelenin anaunsurunu teşkil eden emekçi sınıfların sosyal kurtuluşlarını amaçlamayan,, burjuvazininsınıfsal çıkarına tekabül eden taleplerdir.

Marks, 1844 de Fransa’daki işçi sınıfınıayaklanmasını için, kendileri işçi olmasına rağmen, talepleriburjuva içeriklidir diyordu .

Bugün Türkiye’deki Kürt halkını ulusalmücadelesi de bu özellikleri taşıyor.Savaşanlar, yoksullar ama öne sürülentalepler, burjuva sınıfın çıkarına tekabül eden, kapitalizmi savuna vekapitalizm içinde ulusal sorunasözde çözüm arayan taleplerdir.

Oysa devamlı vurguladığım gibi, ulusalbaskı altındaki Kürt kökenli emekçiler, işçiler, Türkiye işçi sınıfını en alttabakasını oluşturuyorlar ve en ilerici kesimleridirler.

Türk egemen sınıflarının ulusalbaskısı tasfiye edilmeden, Kürt ulusuna mensup,işçiler ve emekçiler, sınıfın enalt tabakasını teşkil etmekten dahi kurtulamazlar.

Bunun için,cumhuriyetin kuruluşunda beriişbaşına gelen Hükümetlerin tümü, Kürtleri zorla asimle etme politikalarından(zere kadar bile olsa) geriye adım atmadılar.(2)

Ezilen ulus sorununun varlığı, sosyalist devrimin

önünde bir engel midir?!

27 senelik Kürt halkının silahlımücadelesi, Türk faşist devletini tüm siyasi,ekonomik ve silahlı saldırılarına,köylerin yakılıp,yıkılmasına, gerillaları,“suyu kurutulmuş balıklara”dönüştürmek için,Kürt köylülerini yerinden, yuvasından kopararak, büyükşehirlerin varoşlarına sürmelerine vede içinden çıkan “hainlere” rağmenezilememiştir, aksine faşist devletin saldırıları, Kürt halkını büyük bir kesiminin ulusal-demokratik hareketinetrafında toplamasına yardımetmekte başka da bir işe yaramamıştır.

Kürt halkını ulusal baskıya karşımücadelesi aynı zamanda, Kürt toplumunu egemenliği altına tutan Kürt egemen gerici sınıfları da hedef almış ve Kürt toplumu üzerindeki feodal kültürün etkilerini kırmış vetoplumun demokrasileşmesinin ortamını yaratmıştır.

Başka bir değişle, Kürt halkının demokrasi mücadelesi, sadeceTürk faşist devletin baskısını Kürdistan’da kırmakla sınırlı karmamış,aynızamanda Kürt gerici sınıflarının Kürthalkı üzerideki her türden etkilerini kırıp, toplumunileriye doğru gelişmesinin zeminini hazırlamıştır.

Bazı emperyalist devletlerin telkinleriyleTürk devleti, Kürt halkının demokrasimücadelesinin gelişmesini önlemek için,kendi silahlı saldırılarının yanı sıra,Kürt gericilerinin, Kürt toplumu üzerindeki egemenliklerini tekrar sağlamlaştırmalarına yardım etmekten geri durmamıştır ve bununiçin de Hizbullah adıyla dinci gericilik silahlandırıldı ve Tarikatların faaliyetleri serbest bırakıldı,

Ama bunların hiçbirisi , Kürt halkının ulusal hareketinin gelişmesini önleyemediği gibi, Türk devletini taktik değiştirmeğe zorladı.

Nitekim Türkdevleti,2002 yılında iktidara gelen AKP Hükümetiyle birlikte “yeni taktiğini “yürürlüğe koydu ve ”kuzu postuna bürünmüş kurt” adıylaanılan siyasi taktiklerle hareket edilmeye başlanıldı.

İlk önce Kürt devrimci-demokrat hareketi karşısında başarısız ve bir işe yaramadıkları gibi başlarına bela olan, Hizbullah’ın“defterini dürdüler” ve arkasındaKürtlere,”ulusal sorunun barışçı çözümünden yana oldukların kanıtlamak”için parlamentonu kapılarını tekrar açtılar. Ve uzun süredir habistetuttukları Kürt millet vekilleriniserbest bıraktılar. Kürt halkının, ayrı bir ulus olduğunu kabul ediyormuş gibi davranarak, devletininkarcı politikalarına sözde son verdiklerini ilan etmektenkaçınmadılar.

AKP’nin,Kürt ulusal hareketi karşısının da taktik değişikliğine gitmesine karşı olan,faşist MHP ve CHP gibi partilerin silahlı saldırıları yoğunlaştırma talebine karşı direne Tayyiphükümeti, ulusal sorunun parlamento zemini de barışçıl şekilde çözümünden yanatutum aldığını ilan etmesi,reformcu çözümden yana olan Kürt ulusalcılarını ve“sosyalist geçinen” reformistleri hareketlendirdi.

Aynı zamanda bu taktik değişiklik ,2007 seçimlerinde AKP’nin Kürdistan’ da, enfazla oy alan birinci parti olmasını da sağladı.

AKP’nin, parlamento zeminin de Kürt ulusalsorununu “çözme” planını açıklaması, Kürt halkını ulusal sorunununçözümünü tamamen Türkiye işçi ve emekçi sınıfların sosyal-kurtuluş ve devrimci iktidarmücadelesinden kopardı.Ve Bu durumu fırsat bilen Kürt ulusalcıları,Marksist-Leninsist düşüncelere karşı açıktan karalama kampanyalarını başlattılar.

Kürt ulusalcılarının,”Barışçıl çözüm”adına parlamenter mücadeleyi esas almaları,Kürt halkını ulusal hareketini, hızlı bir tarzda reformcu hareket dönüşmesini sağlıyor..

Aslında, AKP’nın ve Tayyip Erdoğan’ın niyeti de , Kürt halkınıdevrimci-demokrat hareketini “barışçıl çözüm” adına reformcu bir hareketedönüştürerek, hem Türkiye proletarya devriminin dinamizm olma özelliğinin sosyal-pratiğe yansımasının önünü kesmek ve hem de Kürt halkının devrimci-demokrat hareketininKürdistan’daki etkisini tasfiye ederek,silahlı mücadeleyi ezmenin ortamını yaratmaktır.

Kürt halkın ulusal sorununun , gerçekanlamda Kürdistan’ı siyasi ve ekonomik özerklik statüsüne kavuşmasıyla çözümü, ancak,Kürt ve Türkuluslarına,azınlık etnik gruplara mensup işçi ve emekçilerin iktidarmücadelesi sürecinde, Türkiye’nin gerçekten demokrasileşmesiylesağlana bilinir.

Bugün gerici tekelci burjuvazisinin ve büyük toprak sahiplerin siyasi veekonomik egemenliği altında ve faşistdevletin varlığı koşullarında,Kürdistan’ın siyasi ve ekonomik olarak özerkstatüsüne kavuşacağını ümit etmek,sadece hayal kırıklığı yaratır.

Türkiye burjuvazisi, Kürt halkının ulusalhareketini, reformcu platformlara çekmeye çalışmasındaki bir diğer amacı,sadece Kürt halkını,ezilen ulusal statüsünden gerçekten kurtulma mücadelesinden uzak durmasını sağlamak değil;aynı zamanda, hemen, hemen tüm dünyaülkelerinde yaşana ekonomik krizle dahada yoksullaşan emekçilerin isyanlarının Türkiye’yi de etkisi altına almasını engellemektir.

Sözde sosyalist, aslında devrimkarşısında reformları amaç halinegetirenlerin ileri sürdüğü ve dillerine doladığı gibi,Kürt halkını ulusalsorunun çözümü için mücadele, proletaryanın ve yoksul emekçilerin sosyalizmiçin mücadelesinin önünde aşılması gereken burjuva demokratik bir engel değil,tam tersine sosyalist devrimiçin mücadelenin gelişmesinin çokönemli bir kaldıracıdır.

ÇatıPartisi !

Kürt halkının ulusal sorununun 12 eylülfaşizmin oluşturduğu ve faşist devletin “demokrasi maskesi”olmakta öte bir görevi olmayan parlamentonun zemininde çözüm arama, Türkburjuvazisinin ulusal baskısı altında yaşayan Kürt ulusal kökenliemekçileri,işçileri oyalamaktan başka bir işe yaramadı ve yaramaz.

Şimdiye kadar Kürt ulusal hareketi, ülkedesınıfsal iktidar değişikliğini amaçlamayan ve sadece Türk devletinin vebaştaki hükümetlerin, silahlı vebarışçıl mücadelelerle, öne sürülenbazı talepleri kabul etmesini sağlamayı amaçlayan; ”boyun eğdirme taktiklerinin ” ışığında siyasi bir hat izledi. Ve izlemeye devamediliyor.

Peki,bugünün Türkiye koşullarında izlene bu taktiklerle, Türk devletini “boyun eğmeğe” zorlanmasımümkün mü? kesinlikle hayır.Tamam tersine, Türk devleti çeşitli yöntemlerle, Kürt ulusal hareketiniteslim olmaya zorluyor.

Sınıfsal çatışmaların ve anti-kapitalistmücadelenin dışında ve salt ulusalcılıkla sınırlana siyasi mücadele, Kürt halkının çoğunluğunu ulusal talepler etrafındabirleştirildiği doğrudur,ama bumücadelenin karşı cephesinde yer alanve Türkiye nüfusunun çoğunluğunu oluşturan,ezen ulusa mensup işçileri ve emekçileri, (tekelci burjuvazinin ve büyüktoprak sahiplerinin, Türk milliyetçiliğin ve ırkçılığının etkisi altında kalarak,) ezilen ulusun haklımücadelesinin karşısında yer almayaittiği ise, başka bir doğrudur.

Bu açmaz, “Türkiye partisi” olmakla değil,Türkiye işçi sınıfın, yoksul emekçilerin partisi olarakhareket edip, anti-kapitalist mücadeleyi geliştirerek ve bu temelde işçilerin,emekçilerin birliğini sağlanarakortadan kaldırıla bilinir.

Bugün Türkiye, sınıfsal değil suni birtarzda ulusal temelde bölünmüştü.Ulusal temelde bölünme, Türk devletinin, faşist militarist güçlerin ve burjuva partilerin,özellikle burjuvazinin işine geliyor. Ulusal çatışmadan vebölünmeden yararlanarak,işçileri ve emekleri, hiç bir ekonomik,sosyal ve siyasihaklar tanımadan, acımasızca sömürüyorlar, işsiz,aç bırakıyorlar.

Son dönemle hariç, 27 senelik Kürt halkını silahlı isyanı boyunca,işçi veemekçi sınıfların ekonomik,sosyal ve siyasal talepleri için mücadele,Türkiye’nin siyasi mücadelesinin gündeminde yerini alamadı. Bu yer alamamada,Kürt halkının ulusal mücadelesinin içine sıza,hatta başına geçenKürt burjuvazisinin temsilcilerinin önemli bayı olduğu inkar edilemez.

Onlar, “dört parçayı birleştirip,büyükKürt burjuva devletini” kurmanın sevdasına tutukları için,özellikle sınıfçatışmalarının, giderek yoğunlaşa acımasız sömürüye karşı mücadelelerin gelişerek siyasi gündemde yer almamasına özen gösteriyorlar

Günümüzün dünya kapitalizmini derindesarsan ekonomik kriz dahi görmezlikten geliniyor. Son günlerde, kuzeyAfrika’daki, orta-doğudaki hata güneyKürdistan’ daki ,işçilerin ,işsizlerin,açların kapitalizme karşı isyanları dahi; “Konjonktür ”;yani birbirindeetkilenen gelip,geçici olaylar olarakgösterilip, buna uygun propaganda yürütülüyor.

Ama günümüzün Türkiye’sinde , Kürt halkını ulusal mücadelesinin başarıyaerişmesi, Türk ulusal kökenli işçileri, emekçiler, sosyalizmin ve devrimci–demokrasi mücadelesinin saflarınakazanmaya bağlıdır.

Tekrar vurgularsak,Türkiye’deki hangi ulusal kökene mensup olursa olsun,işçilerin,emekçilerin birliğiniancak anti -kapitalist mücadeletemelinde sağlana ve Kürt halkını ulusal sorununun gerçekdemokratik çözümü,bu temelde gerçekleşebilinir.

Bunun için,tüm İşçilerin veemekçilerin birliğinin esasını,mücadelenin anti-kapitalist içeriğibelirler.

İşte sözde sömürülen sınıfların birliğindeyana olanların göz ardı ettikleri gerçek budur. Kapitalizme karşı mücadeleedilmeden sözde demokratik cepheler kuruluyor!

Emperyalist-kapitalist sistem içinde demokratik çözümler arandığı için,işçilerin anti-kapitalist mücadele birliğininyerine, “sınıf üstü” bir anlayışla ve de sınıf farklıkları,dolayısıyla sınıflaraarası uzlaşmaz çıkar çatışmaları yokmuşçasına hareket ediliyor ve çeşitli sorunları olan “topluluklar” biraraya getirip “geniş demokratik cephe” kurulmak isteniyor (ve de tamamen burjuva liberal görüşlerintemelinde). 30 senedir Türkiye’dekisiyasi mücadeleye egemen kılınmak istene bu burjuva liberal görüşlerle bir”arpa boyu” yol alınmadığı halde,(4)

Kürt ulusal hareketiyle, “sosyalistler”arasında “cephe partisi” Kürt halkınıulusal sorununu çözüme kavuşturamayacağı gibi, reformist-sosyalistleri işçi ve emekçi yığınlardan daha da soyutlayacak ve daha da etkisiz hale getirecektir.

Kürt ulusal hareketiyle, işçi ve emekçikitlelerinde kopuk“sosyalistler” , aydınlar, sendikalı işçilerin dahi azınlıkkesimin örgütü bazı sendikalar ve “sivil toplum kuruluşları” v.s arasında kurulacak bir birliğin, parti şekillindeörgütlenmesi,şimdiye kadar izlene “barış ve demokrasi” mücadelesini daha etkin bir konuma getirerek, , Kürt ulusal sorununbarışçıl çözümü gerçekleşmesinin ortamını sağlaya bilir mi?!. hem de“demokratik anayasayla”!.

Bu soruların cevabı, kesinliklehayırdır.Çünkü Kürt ulusal hareketinin dışındakilerin hiç birisinin işçi veemekçi kitleler üzerinde “hatırısayılır”,siyasi , ideolojik ve örgütsel bir etkisi yoktur.

Kitlelerden, özellikle işçisınıfından kopuk “sosyalistleri” ve hiçbir zaman emekçi kitleler üzerindeetkisi olmayan, liberal burjuvadüşüncelerin savunucusu aydınları, işçisınıfının azınlık kesimini oluşturan imtiyazlı işçi tabakasının ekonomikörgütü; bazı sendikaları, sözde siviltoplum örgütlerini bir araya getirip,Türk milliyetçiliğinin, dinçi gericiliğinve burjuvazinin işçi ve emekçi yığınlar üzerindeki ekonomik, siyasi ve ideolojik etkisinin kırılmasına imkan var mı?.

Kürt ulusal sorunun “barışçıl” çözümü içingerçek anlamda demokratik bir ortamınoluşturulması, sosyalist devrimin zaferine ve sosyalist devrim için mücadelenin gelişmesine tabidir.

Bugerçek ortadayken, Devrim mi, reform mu, alternatifinin yerine “emek eksenimi, kimlikeksenimi?”alternatifini öne çıkarılarakhedef şaşırtılıyor. .Çünkü, gerek “emek ekseni” gerekse “kimlik ekseni” işçi veemekçi sınıfların iktidarının kurulmasının zorunluluğunu dışlayan ve burjuva devletinin varlığı ve kapitalizm koşullarında ki reformcu sözde çözümlerin adıdır.

Demokratik ortam oluşturulmadan, Kürthalkını, ayrı devlet kurma hakkı dahilolmak üzere, kendi kaderini kendisinin özgürce tayin etmesi yineimkansızdır.

“Emek ekseniyle” kast edilen, iş-gücünümeta olmaktan kurtarmak değil, meta olan iş-gücünün fiyatını belirlemek içinverilen ekonomik mücadeledir. Özellikle, 1990’lardan sonrası Türkiye’de yeniden “keşif” edilenekonomist ve sendikalist görüşler, “emek ekseni” laflarını “moda”haline getirdi.

”Kimlik ekseni ise” , ulusal baskının veulusal inkarın , ezilen ulus işçisini, emekçisini daha fazlasömürülmelerinin koşullarınıoluşturduğunu göz ardıeden,,kapitalist sömürünün dışındasözde ezilen ulus statüsünün ortadan kalkacağını ileri süren (ve de işçilerin ve emekçilerin sömürüsünden bayalan) ezilen ulus burjuvazisinin,sınıf çıkarına uygun görüşlerin ifadesidir.

Bunun içinde, ezilen ulus sorununa,kapitalist sömürüye zarar vermeden sözde çözüm aranıyor.

Bu görüşlerin sahipleri, Marksizm-Leninizmulusal sorunla ilgili (ve de sosyal-pratikte de başarıyla uygulandığı halde) görüşleri “ellerinin tersiyle” birkenara itte bileceklerini zannediyorlar. Ama yanılıyorlar; günümüzün sınıfmücadelesi de, ulusal sorunun çözümünde,de tek doğru görüşün Marksizm-Leninizm’in olduğunu kanıtlıyor.

Ulusal sorunun da gerçek çözümü

Kürt halkını ezilen ulusolmasına son verme, parlamenter yolla değil, işçilerin ve emekçilerin başkaldırısıyla gerçekleşe bilir.

Sadece, (Türk devletininresmi rakamlarına göre) Türkiye’de 11 milyonun üstündeki işçilerden sendikalı olan 500 bin ,600 bin civarındadır. Busendikalı işçilerin dışındakiler, hiç bir ekonomik,sosyal haklara sahipdeğil.En düşük ücretlerle, günlük 10 saat’in üstünde çalıştırılıyor ve de enzor koşullarda.Patronlar istedikleri zaman işçileri işte atta biliyor.Hiç biriş güvencesi olmayan,en kötü yaşama mahkum edilen buinsanlar, küçük fabrikalarda, sanayi sitelerinde, tarım işletmelerinde ”büyükfabrikalardaki” üretilen ürünlerin,ham maddelerini, parçalarını üretiyorlar. “ Büyük fabrikalarda” bu ucuza üretilenparçalar, monte edilerek ortaya çıkarılan emtialar piyasaya sürülmekte.

En önemlisi, bu şekildeçalıştırılanların sırtından elde edilen aşırı sömürü sayesinde,Türkiye burjuvazisine, (iç ve dış pazarlarda)rakiplerine karşı rekabet gücü eldeederek, Pazar alanlarını genişlete biliyor. Ucuz iş-güçleriyle Türkiye burjuvazisine avantaj sağlayan işçilerin önemli bir kesimi, Kürt ulusunamensup işçilerden oluşuyor.

Hiç kimse, bu işçilerin 12eylül faşizmin oluşturduğu ortam sonucu bu şekilde sömürülmelerine durdemeden ve bu acımasız sömürü çarkı içinealına işçileri mücadeleye sokmak için, illegal siyasi,ideolojik, ve özellikle örgütsel faaliyet içine girmeden, Türkiye’ de demokrasi adına en küçük adım(gerçek anlamda) atamaz.

Bugün Türkiye’de bu işçiler12 eylül “yasalığına” tabii olarak, ne örgütlene bilinir, nede kitleselbaşkaldırıya sokula bilinir.

Demokrasi, parlamenterizmücadeleyle,”demokratik anayasayla” değil, grevlerle, genel grevlerle, kitlesel isyanlarla elde edile bilinir. Bu somut gerçekten hiç kimsekaçamaz.

(1) CHP, Kılıçlaroğlu, “yeni CHP” sloganıyla,seçimlerde, Tayyip’in karşısına “sosyal.demokrasi” alternatifiyle çıkmaya yeltendi. Tüm dünya da sosyal-demokrasininneo-liberal politikaların takipçisi olduğu,artık sosyalizm karşı kapitalizmin yaşatmayı amacıyla ve reformları esas alan reformculuklarınıterk ettikleri ve CHP gibi “sosyal-demokratların” neo-liberal döneme kendini uyarlayanların başını çektiğini ve “Türkiye sosyal-demokrasinin ” gerçekyüzü halk kitleleri nezlinde açığa çıktığını unutularak,“kara oğlan”efsanesinin yeniden diriltmeye çalışmanın sonunu hüsran olacağı beliydi..

ÇünküTürkiye’deki “ sosyal.demokrat” politikaların 1980 öncesi halk üzerindeyarattığı hayal kırıklığından haberdar olmayanların! böyle “seçim sürprizleriyle” karşılaşmaları kaçınılmazdır.

Ecevit’in, 1973’lerden sonra CHP’yi en fazla oy alan ve hükümet gelen parti haline getirmesinin ana nedeni, 1970 öncesi,işçilerin,emekçilerin, özellikle gençliğin, o zamanki Demirel hükümetine karşı verdikleri yığınsal mücadelelerin, gidereksilahlı başkaldırıya kadar tırmanması sonucu,yıllardır

toplum üzerine“karabasan” gibi çöken gericiliğe karşı emekçi kitlelerin uyanışının yarattığıortamdı. Ecevit, bu mücadeleyi istismarederek, kapitalizmin hedef seçilmemesi için, reformları öne çıkarıp,halkıaldatmanın çapası içine girmişti.

Kitleselmücadelenin toplumu henüz etkisi altına almadığı 1965’lerde, “orta- solu” görüşleriyle sözde “sosyal-demokrasiciliğe” soyuna CHP, seçimlerde,Demirle karşında hep hezimeteuğruyordu.Aslında, Ecevit’in“ortanın-solu” görüşleriyle hareketegeçmesinin esas amacı, sosyalistmücadelenin gelişmesinin önünü kesmekti.

Ecevit,“Solaskeri darbeyle” sosyalist bir iktidarını kurulacağını zannettiği için, askeridarbeye karşı, parlamentarizm öne çıkarıyordu.Ecevit’in esas düşmanı komünist düşünce ve sosyalizmdi.

1973’lerden sonra“halk” Ecevit’in başbakan olmasınınyolunu açtı,1974-77 arasında MC (milliyetçi cephe) hükümetine karşı işçilerinemekçilerin, gençleri verdiğimücadelenin ürünlerini, MC hükümetinekarşıymış ve mücadeleden yanaymış gibi hareket eden Ecevit’in CHP’si topladıve tek başına hükümeti kuracak kadar,1950 den beri, ilk kez seçmenden oy aldı.

Ecevit,2 senelikbaşbakanlığı dönemde, Türkiye’nin“sosyal-demokrasinin “ açıktan sosyalizm düşmanı, anti-komünist ve mevcut tekelci kapitalist sistemin, holdinglerinçıkarını gözeten bir politikanın temsilcileri olduğunu gösterdi.

Bir yandan,Türkiye’nin ekonomik krizini işçi ve emekçilerin sırtına bindirip,uluslararası banklardan, kapitalist–emperyalist devletlerden kredi almaya çalışırken, diğer yandan işçilerin,emekçilerin ve gençliğimücadelesi askeri darbeyle ezilmeden,tasarruf programının(sonradan 24 ocak kararlarıyla yürürlüğe koyulan program)pratiğe geçirilmesinin imkansız olduğugörüşleriyle hareket edenlerin askerifaşist darbeyi tezgahlamada başarılı olmaları için, tüm yolları açan vefaşizmin koltuk değneği olma görevini hakkıyla yerine getiren Ecevit, 1979 araseçimlerinde dev-yolla birlikte,TDKP’nin izlediği seçime boykot taktiğinin sonucu olarak oy gücünü kayıpetti.

% 50lerinaltındaki seçime katılma oranının galibi, Demirel’in partisi AP oldu ve Ecevit, halk nezlinde yarattığıhayal kırıklığıyla başbakanlıktan istifa etti.

İşçilerin ve emekçilerin nezlinde,“halkçılık “laflarının yalan olduğunun anlaşılmasının yarattığı hayal kırıklığının etkisi, aradan gecen 32 senesonra bile canlılığını koruyor.

Kılıçlaroğlu,iflas eden , içeriğinin ne olduğu açığaçıkan ve Ecevit’in dahi 1984’lerdenitibaren terk ettiği, “Türkiye’nin sosyal-demokrat” görüşleriyle yeniden yoksul yığınların sözde güveninikazanacaktı!. Hem de,1984 beri haklı olarak silah sarılan Kürt halkına karşı,Türk ırkçısı ,Kemalist milliyetçi politikaları, özellikle Ecevit hükümetlerinin katliamları , göz ardıedip, Ecevit savunarak ve bu politikaların savunucusu Deniz Baykal gibi faşistlere,MHP sempatizanınadayanarak,Demirel’e işbirliği yaparak, dinci- faşist partiye karşı (ve de sadece seçimlerde nutukçekerek) alternatif politik bir gücü oluna bileceğinin hayaline kapılmıştı.

CHP ,şimdiyekadar 12 eylül faşizminin yürütücüsü orduya toz kondurmadı, Faşist ordunun zulmünü hep göz ardı etti.

Bir yandan,neo- liberal ekonomik-politikayakarşı çıkılmıyor, diğer yandan,Türkiye’nin emekçilerin daha da yoksullaşmasınınnedenin kapitalizmde değil,sadece Tayyip’in izlediği politikalarda aranıyor. CHP’nin, Avrupa’nın sosyal- demokrat partileri gibi(Tayyip’de izlediği) neo-liberal ekonomik-politikalara (en küçük tarzda olsa bile) itirazı yok,aksine açıktan bunları savunuyor.

Tüm bunlararağmen, kendilerini “Tayyip’inalternatifi” ilan edip, halkı kandıracaklarını zannediyorlar.. Halk kenditecrübesiyle CHP’nin “ sosyal-demokrat” nutuklarının en olduğunu çok iyibiliyor.

(2) Tayyip Erdoğan, Türkiye’de sözde Kürt halkına yönelik asimilasyonpolitikasına son vermiş!. Kürtçe TV veradyo yayınlarına , Kürtçe bazı gazetelerin çıkması izin vermesini ve Kürtçekonuşmalara serbestlik tanınmasını, asimilasyon politikasına son vermek diye yutturmayaçalışıyor. Ama Kürtçe’nin ilk okuldan (hata ana okuldan) üniversite öğretiminekadar eğitim dili olmasına şiddetle karşı çıkıyor.

Çünküburjuvazinin temsilcisi, Tayyip gibileri, emekçi sınıfların alt tabakası haline getirdikleri Kürt ulusuna mensup işçilerin,emekçilerinaşırı sömürüsünden el ettikleri aşırı karlarından bay alıyorlar. Bunun için,Kürt halkını zorla asimle etmekten için ana dilde eğitime karşı çıkıyorlar veKürtlerin,Türkleştirilmelerine devam etmesini istiyorlar.

Tayyip, Avrupa’da “göçmen Türklere” ana dilden eğitim verilmesini savunuyor, bunuyerine yetirmemek asimilasyonpolitikasıdır diyor,sıra Kürt halkına geldiğinde ana dilde eğitim olmaz, eğitimdil Türkçe olmak zorundadır diyerek direniyor.

Faşist Bahçeli,Kürtlere “ana dilde eğitim tanınırsa, yoksulluğunuz sona mı erecek, karınınızmı doyacak?” diyerek sesleniyor. Bufaşistte,”peki!, ana dilde eğitim bukadar önemsize, sabahtan,akşama kadar durmadan Kürt dilinin eğitim dili olmaması için niye yırtınıyorsun” diye sormakgerek.

(3) Kaldı ki Tayyip Erdoğan hükümetinin gerçek niyetinin ne olduğun tümçıplaklığıyla açığa çıkmıştır. Tayyip, adım başı,kendinden önceki hükümetlerinizlediği Kürt halkını zorla asimle etme politikasından vazgeçme niyetlerininolmadığını beyan ediyor.

Anayasa referandumuyla, Tayyip’ınKürdistan’daki siyasal etkisinin suni ve geçici olduğu belli olmuştu.

Bu gelişmeler karşısında, Tayyip 2011 seçimlerinde, Kürt gericiliğiniyeniden diriltmek için tüm gücünüseferber etti.

Bunun için İlk önce,Kürdistan’da dinici gericiliğin tekrar Kürtlere karşı silahlı saldırılara geçmeleriiçin, zinadan tıktığı Hizbullahcıları,serbest bıraktı.Arkasından, Kürtdevrimcilerin ,demokratlarını yığınsal olarak tutukladı.

Kürdistan’ı etkisi altına alabileceklerini zannettiği tarikatların faaliyet alanlarını genişleti.Bunun için devlet güçlerini görevlendirdi. Bu arada Barzani’ye, AKP desteklemekgerektiği çağrısını yaptırdı.

Ama 2011 seçimlerinin sonuçları,Türkiye-Kürdistan’ında ne tarikatların,nede aşiretlerin doğru,dürüst bir etkisinin kalmadığınıgösteriyor.Kürdistan’ın en güçlüaşiretlerinden Bucaklar, başta olmak üzere,bağımsız aday olarak seçime giren aşiret reislerinin hiç birisi yeterli oy alamadı. Ve böyleceTürkiye Kürdistan’ın esas egemen siyasi gücün Kürt halkını devrimci-demokrathareketi olduğu tüm çıplaklığıyla açığa çıktı.

Eğer Kürt halkını devrimci-demokrathareketi, anayasa referandumunda olduğu gibi, boykot taktiğini izleseydi,yine Kürt halk üzerindeki en etkinsiyasi güç olduğunu kanıtlardı. Busiyasi egemenliğin ortaya çıkmasının ,seçime katılmayla, boykot taktiğiniizlemekle bir ilgisi yoktur. Kürt halkı üzerindeki bu siyasi,ideolojik veörgütsel etkiyi oluşturan, silahlı vekitlesel mücadeledir. Seçimlere katılarak,oy alma faaliyetlerinin,bu siyasi etkinliğin ortaya çıkmasında (zerekadar bile)bir bayı yoktur.

Bana göre, devrimci mücadelenin daha hızlı gelişmesi için, bu parlamenter rejimi ret etmek gerekir.

Türk faşist devletinin “demokrasi” maskesi olmaktan başka bir vasfı olmayan bu parlamentoyu meşrulaştırmakbeyhude bir çapadır. Bunun böyle olduğunu sınıf mücadelesinin pratiğiningöstereceğine “inancım” tamdır.Parlamento zemininde Kürt halkının ulusalsorunun çözüme kavuşmayacağının en önemli kanıtlarında bir de;Tayyip’in “kuzu postuna bürünmüş kurt“ taktiğiyle Kürthalkını kandıramayacağını anlayarak,devletin eski saldırgan politikalarına geridönmesi,Kürt ulusal hareketine karşı siyasi saldırılar yoğunlaştırması,parlamentonun kapılarını tekrar “Kürtlere” kapatmaya başlaması ve zora dayana asimilasyon politikasını en açıktarzda savunmasıdır.

Bunun yanı sıra,Kılıçlaroğlu’nun, Kürt halkını ulusal sorununu kısım özerkli temelinde çözülmesinden yanaoldukların söylemesi, CHP etrafında toplana Kemalist faşistlerin MHP oy vermeğeitti ve Tayyip’in, anayasa referandumudöneminden başladığı,MHP’yi eritme ve %10 barajının altına düşürmetaktikleri, CHP’li faşistler sayesindeboşa çıktı.

Ama,bu seçimler de,Türk halkı etkisi altına alan,ezen ulus şovenizminin,Türk ırkçı milliyetçiliğini Toplum üzerindeki gücünün devam ettiğini bir kez daha gösterdi.

(4) Örneğin bir yandan alevi mezhebine daha fazla özgürlük isteniyor,diğeryanda alevi mezhebine mensup insanları, 100 yıllardır baskı altında tutan,alevi mezhebinden olanları katleden Sünni mezhebinin şeriatı egemen kılmafaaliyetlerini yasaklayan, cumhuriyetinlaiklik rejimine karşı çıkılıyor ve şeriatın “özgürlüğü “ için “vicdan özgürlüğünü” propagandası yapılıyor.Ama “şeriatın inanç ve vicdan özgürlüğü” alevi mezhebine daha fazla baskı demek olduğu da göz ardı ediliyor.

Burjuvazinin, feodalsınıfların çıkarı için devletibiçimlendiren dine karşı çıktığı ve bunun için dini baskı altına aldığı ve almasını zorunlu olduğu inkaredilerek, şeriatçıların, burjuva devletinin toplumsal ilişkileri dini ilkelerine göre düzenlemesine karşı çıkmasını önlemek için öne sürdükleri,”devletin tüm dinlere karşı bağımsız hareket etmesi ve dinin toplumuşekillendirmesine karışmaması gerektiği “ görüşlerine bile sahip çıkılıyor ve Türkiye’nin laik olmadığına karar veriliyor!. Daha doğrusu,şeriatın topluma egemen olmasının yollarının açılmasıdahi istenile biliniyor.

Bu liberal düşüncelerin propagandasını yapmayı kendine görev edine sosyalist geçineler(isterse feodaltoplumun üst yapıları tekrar egemenkılınmaya çalışsınlar) burjuva devletitarafında baskısı altına aldığı dincilere de “sınıf üstü,sınıflardan arındırılmış cephede “ yer veriyorlar ve onlara” demokratikcepheye” katılma çağrıları yapılıyor!. . 30 senedir, Türkiye “sosyalisthareketi” etkisi altına alan ve onu giderek etkisizleştiren,işte bu burjuva liberal düşüncelerdir.

Kapitalizm "bulanımdan" çıktımı?!

2010-12-13T22:22:00.000+01:00

Kapitalizm “bulanımdan” çıktımı?!

Burjuva hükümetlerinin ”ekonomik krizden çıkıldığına” dair söylevlerinin ardı,arkası kesilmiyor.

Almanya’nın gerici CDU/CUS veFDP hükümeti, tüm propaganda araçlarının devreye sokarak, Kapitalist sisteminbulanımdan sıyrıldığını kanıtlamaya çalışmakta.

AB’ne bağlı diğer hükümetlerde benzeri lafları edip,duruyorlar. Burjuvahükümetlerinin ekonomik krizdençıkıldığına dair öne sürdükleri iddialara rağmen,kapitalizmin bulanımdansıyrıldığını gösteren kanıtlar gerçeğiifade etmiyor.

Bir yandan ekonomin “krizden” çıktığının kanıt olarak ihracat artış gösterilirken, diğer yandanişsizliğin hemen azalmayacağı da söylene biliniyor!.

Eğer ekonomi; krizden çıktıysa,doğal olarak kapana veya üretim kapasitesini düşüren fabrikaların canlanması veyeni iş-gücüne olan talebin artmasıveya bir dönem “kısa çalışma” adıaltında evine gönderilen işçileringeri çağırılması gerekmezimiydi?

Örneğin: Almanya’da “kısaçalışma” adıyla işten çıkarılan işçilerin, işsiz kalma süreleri 2 seneye kadar çıkarıldı.Ama bu işçilerin büyük çoğunluğu işten atıldılar. “Kısa çalışma döneminde”işsizlik parası alanlar, bir müddet sonra işten atılıp, işsizlik parasının çokaltın kalan işsizlik yardımı (veyaHarzt 4) isimi verilen; açlıksınırındaki ücretlerle geçinmeye mahkum edildiler.

Avrupa’nın ve dünyanın en zenginülkesi olarak gösterilen ve dünyanın ihracat “şampiyonu” ilan edilen Almanya’da yoksulluk çığ gibi büyüyor. Devletin resmi rakamlarına göre 7milyon insan açlıkla pençeleşiyor.

Keza, “ dünya imparatoru” ABD’ de,de aç insanların varlığını, BBC gibi burjuvazinin borazanı ve anti-komünistpropagandanın üstadı yayın organı dahi gizleyemiyor. Karınlarını doğuracak kadar dahi yiyecek satın alacak parası olmayanların sayısı,1990’dan 2010 arasında büyük oranda artmış(1) ve bununyanı sıra,3,5 milyon bekar anne açlıkla baş başaymış. Amerika devletinin resmirakamlarına göre 2009 yılda hane halklarından %15 yiyecek parası bulamıyorlarmış.Karınlarını doğuramayanlara hükümet yiyecek dağıtıyormuş ve bu yiyecek yardımından 34 milyon insanyararlanıyormuş, aş evlerin sayısı hergecen gün durmadan artmaya devamediyormuş ve özellikle siyahlar ve Güney Amerika kökenliler, tam anlamıylaaçlığın pençesindeymişler.

Bir dönem “ sosyalist ülke”diye yutturulmaya çalışılan, kapitalistpazar ekonomisine rağmen “refah toplumunun” kurula bileceğinin kanıt olarak gösterilen İsveç kapitalizmi, bugün artık gerçekkarakteriyle ortaya çıkıyor.

Pazar ekonomisinin gereği olanyoksulluğun artışı İsveçlileri dekasıp, kavuruyor. Ama bunun nedeninikapitalist sistemin varlığında arayacaklarına,gerçeği hale gizlemeğe çalışanfaşistlerin peşine takılıp, yoksullaşmalarının sebebini; toplumlarının en alt tabakasını oluşturan, düşükücretlerle en pis ve ağır işlerde çalışan “yabancı işçilerde” aramalarına ne demeli!?.

Yıllardır İsveç gibi Avrupa’nıngelişmiş kapitalist ülkelerinin insanları, “yapancı işçilerin” geldiğiülkeleri, sömür çarkı içine alan emperyalist sermayelerinin elde ediği aşırı karlardan aldıkları baylarla“refah içinde” yaşıyorlardı. Şimdi devri değişti. Tekelci burjuvaları, sömürgeülkelerin emekçilerinin veişçilerinin sırtından ve onları açlığamahkum ederek elde edikleri karlardan “halkına” bay vermiyor. Aksine, her gecengün sosyal hakları bir,bire ortadan kaldırıyor, ücretleri düşürüyor, daha düşükücretlerle ve çalışma saatlerini uzatarak çalışanları, bir yandanyoksulluğunu girdabına sürüklerken,diğer yanda işsizliği artırarak açlarınsayısını çoğaltıyor ,geleceklerini karartıyor.

Türkiye gibi emperyalistsermayenin sömürüsü altında olan ülkelerdeki kapitalizmin manzaralarınadeğinmeğe dahi gerek yok. Çünkü bu “gelişmekte olan ülkeler” adı verilen,gelişmişkapitalist ülkeler tarafında “ fakir ülkeler “diye nitelendirilen, yenisömürgelerde;zaten açlık,işsizlik, yoksulluk kalıcılaştırılmıştır.

İşte kapitalizm budur. İşsizlik,açlık, çaresizlik, yoksulluk, ardı,arda patlak veren ekonomik krizler v.s kapitalizmin adıdır. Bunlar olmadan kapitalizm var olmaz.

Avrupa burjuvazisinin tam“ekonomik krizden “çıkıldığına dair propagandasını yoğunlaştırdığı sırada,İrlanda’da gelen “kara haberler” ortalığı toz dumana kattı. 730 milyar € borç olan İrlanda devleti “iflasediğini ve borçlarının ödeyemeyeceğini” ilan ediyordu.

Peki 730 milyar borç’unalacaklısı kim?, başka bire değişle,borç para verip,İrlandalıların sırtından yıllarca rant elde edenler kimlerdir?.

Uluslararası bankalardan borçalan sadece İrlanda devleti değil,( Yunanistan’da olduğu gibi) özel İrlanda bankaları ,ticariişletmeleri ve inşat şirketleridir. İrlanda bankalarından ve şirketlerinden alacağı olanlarsa; 149 milyar€’la İngiliz bankaları en ön sırada yer alıyor. Bunları 138 milyar € tutarındaborç veren alacaklı Alman bankları takip ediyor. Üçüncü sırada 69 milyar €’laABD’nin bankaları geliyor. Fransız bankaları da “İrlandalılara” 50 milyar €tutarında borç vermiş.

Kapitalist dünyayı kasıp, kavuranaşırı üretim krizinin patlakvermesinden öncesine kadar borç taksitlerini zamanında ödeye bilen İrlanda devleti,bankları veşirketleri, (üretimin gerilemesi vedurması sonucu) borçlarını ödeyemeyeceklerini ileri sürüp, AB ve İMF de yardım istemek zorunda kaldı.

AB ve İMF sözde 750 milyar dolarlık bir kurtarmaplanıyla İrlandalıların “imdadına” yetişti!. Güya İrlanda’yı iflastankurtaracaklar!.

Ama “Kurtarma” atraksiyonunbirinci şartı;İrlanda devletinin iflasının yükünü İrlandalıişçilerin ve memurların sırtına yıkacağının ve “yapancı şirketlerde ve yatırımcılarda “ düşük vergi alma şartının değiştirmeyeceğinin garanti edilmesiydi.

Almanya ve İngiltere sözde İrlanda’yı kurtarma planın destekliyorlar.Çünkü İrlanda’nınborçlarını ödeyememesi sonuç, Alman veİngiliz bankalarının iflasa etmeleri kaçınılmazdır.

Yani aslında kurtarılmak istenilen; iflas ediğini açıklayan İrlanda devletideğil, İngiliz,Alman ve diğer alacaklı olan bankalardır.

İrlanda hükümeti çok önceden,işçi ve memurların gelirlerin düşürmeği amaçlayan “tasarruf” programını yürürlüğe koymuştu. Buna rağmen borçlarının zamanında ödeyememeyle baş,başakaldılar. “Kurtarıcılar”, şimdi İrlanda hükümetinin daha kapsamlı, yani işçi veemekçilerin satın alma güçlerini daha da düşürecek, sosyal ve ekonomik haklarını daha da kısıtlayacak yeni tasarruf programını yürürlüğe koymasını istiyorlar. Yani bir avuçmoderni tefeci, rantiyeci bankaların ve rantiyeler sayesinde lüks hayatsürdüren burjuvaların çıkarı içinİrlanda halkı da, daha da sefaletin girdabına itiliyor.

İrlanda halkın önünesürülen “acı reçete” ise, her sene 15 milyar € tasarrufyapıyı ön görüyor. Bunun için sağlık harcamalarından ilk sene 1,5 milyar € tasarruf yapılacak ve bu miktar her gecensene artırılacak. Dolaylı vergiler ( yani halkın satın aldıkları mallarda alınavergiler) 4 yıl içinde ilk önce % 21oranında atacak, 1 sene sonraysa buoran %23 çıkarılacak. Kurumlarda alına( yani şirketlerde ) %12,5’luk vergioranı hiç bir şekilde değişmeyecek, ama asgari ücret oranı düşürülecek.

Yunanistan’dan ve İrlanda’dan sonra, Avrupa’da sefaletin girdabına sürüklenme sırasını bekleyenPortekiz ve İspanya işçileri ve emekçileridir. Yunan halkının, İrlanda halkınıhızlı tarzda yoksulluk sürecine itilmelerini, sırası gelen Portekizler veİspanyalılar takip edecek.

Almanya’nın uluslararasıbankları, İrlanda’ya, Yunanistan’a, Portekiz’e, İspanya’ya verdikleri resmi ve özel kredilerinin tutarı400 milyar doları buluyor. Yunanistan’ın en büyük “ yapancı finansörü” Fransız banklarıdır, bunları Alman bankaları takip ediyor. Portekiz’inen büyük alacaklısıysa , İspanyaymış.İspanya’ya kredi açan (yani borç veren)Alman bankalarıymış. Bunları, alacaklı İngiliz ve Fransız bankları takip ediyormuş.

Uluslararası ödemelerbanksının ortaya koyduğu istatistiklere göre, İrlanda gibi, Portekiz, İspanyave Yunanistan’ın ödeme yapamamasından en fazla zarar görecek olan, Alman veFransız bankalarıymış.

Borçları ödeyememe sorunlarıylabaş,başa kalanlar; Bu saydığımız Avrupa ülkeleriyle de sınırlı değil, Belçikave İtalya da ‘ödeme güçlüğü” içine giren ülkeler sıralamasına girmeyehazırlanıyor.

Daha önemlisi, AB’nin asları,Almanya, Fransa ve İngiltere devletleri de kendi ülkelerinin bankalarına olanborçları ödemek için üst,üste “tasarrufprogramlarını” yürürlüğe koymaya başlamalarıdır.

Alman hükümetinin açıkladığı“tasarruf programı”;şimdiye kadar işçi ve emekçilere yönelik ekonomiksaldırıların en kapsamlısı veacımasızıdır.

Schröder döneminden itibaren yoğunlaşa ekonomik saldırılar sonucu yoksullaşanların var olan ekonomik hakları daha da kısıtlanırken, Bankların,Holdinglerin, vergileri düşürülmeye devam ediliyor. Bugün Alman devletin 1,5trilyon borç var. Alacaklısı ise bankalardır. Devlet,1990 itibaren uygulanaekonomik-politikaların sonucu olarak bankalardan yüksek faizli borç edinip, Tekellere rant ödendi. Durmadanborçlarını artıran hükümetler şimdi,yıllardır bu borçların yükünü çeken işçilerin ve emekçilerin sırtına dahabüyük yük bindirmenin peşindeler.

Son dönemlere kadar, ekonomik saldırı programlarını yürürlüğekoymaktan çekine İngiliz hükümeti, II. emperyalist savaş sonrasının en kapsamlı“tasarruf programıyla” İngiltereli işçilerin, öğrencilerin, emekçilerinkarşısına dikildi.2015 kadar kamusektöründen çalışanlardan 490 bini işten çıkaracakları ilan ettiler. İşsizbırakılan 500 bin kişinin sayesinde 83 milyar sterlin tasarruf yapacaklarmış.Devlet dairelerin bütçelerinden %19 oranı da kesindi yapacaklar. Sağlıkharcamalarından, çocuk yuvalarına yönelik harcamalardan, ev yardımlarından 18 milyar sterin tutarında kısıtlama yapacaklarmış.Emekli yaşını 66 seneyeçıkaracaklarmış ve tüm bunlara ilaveolarak üniversitelilerden alına harçlarının oranlarını 2 ve 3 misline çıkarılıyor ve de aldıkları bursların oranlar da düşürülüyor. Böylece üniversite öğrenimiyapabilme sadece zenginlerin çocuklarıyla sınırlanıyor.

Avrupa birliğinin üyesi,Hollanda,Avusturya gibi ülkelerde yürürlüğe koyulan “tasarruf “ programlarıdaha sert ve ağır ekonomik saldırıları içeriyor. Bu ülkelerde,yapancı işçi düşmanlığını körükleyen ve İslam dininin şerait hükümlerini gündemegetirip, korku yaratan neo-NAZİ’ler (faşistler), hükümetlere katılarak ,enağır saldırı programlarını yürürlüğegirmesini sağlamakta zaman kayıpetmediler.

Böylece, Hollandalıları, Avusturyalıları nedenkandırdıklarını da açıklamış oluyorlardı!. Yapancı düşmanlığınıkörüklemelerinin esas nedeni, tekellerin ,bankaları istedikleri saldırprogramlarını yürürlüğe koymaydı.

Burjuva devletlerinin borçbataklığına saplanmalarının nedenleri.

1965-1970’lerden itibaren tekrar aşırı üretim kriziyle baş, başa kalanburjuvaziye ve devletlerine yol gösteren Milton Friedman (burjuvazinin büyük iktisatçısı!) ortaya çıkmıştı.

Bu adam bir yandan,”kapitalizminve özgürlüğü” bir bütün olduğu sözde savunurken, diğer yandan, Şili’deki kanlı diktatör Pinoje’yi desteklemekten, onun ekonomik-politikasınayön vermekten geri durmuyordu.

Kısacası, 1929’da Stalin’in önderliğinde Sovyetlerdeki sosyalist plan’lı ekonomiyle, kalkına ve gelişen bir toplumsal sistemin, işsizliği,yoksulluğu yokedebileceği kanıtlandığı dönemde, kapitalizm yeni bir aşırı üretim krizine girerek,işsizliği ve yoksulluğu büyük boyutlaraçıkarmıştı.

Bu sıralarda, İngiliz iktisatçıKeynes ortaya çıkıp, burjuvaziye(dolaysıyla devlete) yol gösterdi(2). Keynes, artan işsizlik karşısında,işçisınıfının isyan edeceği düşüncesindenyola çıkarak, işsizliği ve yoksulluğu önlemek için devletin ekonomiye müdahaleetmesinin zorunluluğunu dile getirip,devletin işsizliği azaltmak için, kar gözetlemeyen alanlara yatırım yapmaktan ve bunun için borçlanmaktan, para azını genişletmekten,enflasyonun yükselmesinden korkmaması gerektiğini öne sürüyordu.

1970’lerde sahneye çıkan,Milton Friedman ise, krizi döneminde ileri sürülen Keynesçi düşüncelerinieleştirerek,hata ekonomik krizin nedeni Keynesçi düşüncelere göre izleneekonomik-politik uygulamalardan kaynaklandığını öne sürerek, devletin ekonomiyemüdahalesine karşı çıkıp, “serbest pazar ekonomisini” savunucusu pozlarında,Keynes’in “Para, ekonomide çokta önemlideğil” tezine itiraz ederek,paranın pazar ekonomisindeki fonksiyonunu belirleyici olduğu iddialarıyla, Monetarizm isimli doktrini burjuvazinin gündemine taşıdı.

Şimdi burada önemli olan;Keynes’ci ve Monetarist iktisadi doktrinlerin içeriğiniaçıklanmasından ziyade, burjuvazinin, neden ve hangi şartlarda bu görüşlerinışığında ekonomik-politikaların yürürlüğe koyduğuna bakmak gerekir.

Keynes,sosyalist Sovyetlerinvarlığı karşısında, işçi sınıfının kapitalizm hedef alması muhtemel olan isyanın yatıştırmak içinburjuvazinin karlarından taviz verilmesi gerektiğini öne sürdü vebuna uygun bir ekonomik-politikanın yürürlüğe koyulmasını istedi.

Stalin’in ölümünden sonra,sosyalizm’i tasfiye eden Kruşcevçilerin, devlet kapitalizmini inşa ediğinitespit eden burjuvazi, sosyalist devrim korkusunu üzerlerinden atarak, Milton’un görüşleri doğrultusunda, ekonomikkrizin faturasını işçi ve emekçilerden çıkarma amacıyla, paranın sermayeyedönüşmesini engelleyip, ekonomik krizin artırdığı işsizliği daha da artmasından korkmadan,rantiyeciliği esasalan, bir ekonomi-politikayı geçerlihale getirdi.

Dolayısıyla,devletin işsizliğiazaltmak için ekonomiye müdahalesine son verildi ve “enflasyonlar mücadele” adıaltında para arzı kısıtlandı ve sayısıazalan çalışanların satın alma güçleri ve ücretleri düşürüldü. Paranın sermayeyedönüşmesini önemek için de faizler yükseltildi.

Tüm bunların sonucu,uluslararası bankalar da , daha fazla rant elde etmeği amaçlayan bir yolututtular.

Özellikle ekonomik krizden enfazla etkilene yeni sömürge ülkelere yüksek faizli borçlar vermede çok“cömert” davrandılar.

1980’lere gelince ekonomikkrizden en derin şekilde etkilene ülkelerin başında; sözde sosyalizmin, özünde devlet -kapitalizminin egemen olduğu eski sosyalist ülkelerin geldiği anlaşıldı.

Nitekim ekonomik krizinbataklığına gömülen devlet-kapitalizmin egemenliği altındaki ülkeler,liberalkapitalizmi tercih ederek ve ekonomikçıkmazdan kurtula bilecekleri umuduyla, dünya “serbest” pazar ekonomisinin kopmaz bir parçası haline geldiler.

Böylece uluslararası tekellerinve bankların tüm dünya pazarlarına sınırsız egemenliklerin sağlayacak kapılar ardına kadar açıldı. Sermayenin sınırsız dolaşımının önündekiengellerin tümünün kaldırılması verantçılığın esas alınması, kapitalizm’i “yeni çıkmazlar” baş başa bıraktı.

Uluslararası banklardan yüksekfaizli borçlarıyla, ülkesinde yatırımlara girip, dünya pazarlarında rekabetedebilecek güce erişebileceklerini zanneden uzak-doğunun ve güney Amerikanın bazı ülkeleri,1996’lara gelindiğinde aşırı üretim bunalımının kıskacı altında iflas bayrağını çektiler.

Gerek uzak-doğu ekonomikkrizinden,gerekse 2002 de güney Amerika ülkelerini yıkıma götürenkrizlerden yararlana ve rantlarına,rant katan uluslararası bankalar oldu.

Uluslararası tekellerin rantçılığı esas alması; kapitalizmin ekonomikkrizini önlemesi bir yana, onu daha da çıkmaza sürükledi.Üst,üste patlak verenekonomik krizler uluslararası bankaların ve emperyalist devletlerin aşırı rant elde etmeği amaçlayanekonomik-politikalarını işlevsiz halegetirdi. Bir yandan, elde edilen rantlar sonucu uluslararası bankaların ve emperyalist devletlerin elerindeharcaması dahi imkansız hale gelen dolar ve diğer emperyalist ülke paralarının birikimi ( yani rezervsi) büyük boyutlara çıkarken,(ABD’nin şimdi dahi elinde 2,9 trilyon dolar rezervsi var. İflas eden bankalarımilyarlarca dolarla desteklemelerine rağmen, rezervleri öyle çokazalmamış), diğer yandan bu rantlarınbedellerini ödeyen,özellikle yenisömürge ülkelerin işçileri ve emekçileri,faşist askeri diktatörlüklerin baskısı altında korkunç bir yoksulluğun içine sürüklenmeleri ve sürüklenmeye devam edilmesi.Artanzenginliği yanı başında, yaşana korkunç sefalet. İşte kapitalizmin iç yüzü.

2001 yıllında ABD başkanı olanGeorge W. Bush , 2002 yılında patlak veren ekonomik kriz karşında, rant eldeetmeyi esas alan ekonomik –politikaları yumuşatmanın yolunu tercih etti.Çünkümodern tefecilik tıkanmıştı.

George W.Bush , Amerika merkezbankasının ve büyük bankaların elinde biriken ve aşırı boyutlara çıkan dolar rezervlerini eritmek ve yeniden paranın sermayeye dönüşmesininsağlamak için ,uluslararası banklardan ve Holdinglerden alına vergileri çokaşağıya çekti. Bu girişimi Bankaların faiz oranlarını düşürmesine yol açtı. Ve bankalar inşat sektörüneyönelik büyük yatırımlara giriştiler. Lüks evlerin satın alınması içinfaiz oranların düşürmesi, birden bire bina inşa sektöründe canlanma yarattı. Nerede kar varsa, oraya yönelmeeğilimini içinde barındıran sermaye (yani bankalar), bu alana yönelik büyük yatırımlara giriştiler.

2007 gelindiğinde, GeorgeW.Bush’un, ekonomiyi “krizden kurtarma” planı “suya düştü”. Bırakın ekonomiyikrizden kurtarmayı, inşa sektöründe başlayan aşırı üretim, tüm kapitalistdünyayı derinde sardı ve ekonomiyi 1929benzeri krizini içine itti.

1929 başlana ekonomik kriz , 1930-31’lere gelindiğinde yerintoparlanma dönemine bırakmıştı. Ama2007 başlayan ekonomik krizden, (2011 senesine girme aşamasında dahi,) çıkıldığını gösteren en küçük emare ( tüm yalan kaynaklı propagandalara rağmen) yok. Aksine,AB’ne ait ülkeler bile, bir,biriardı sıra, iflas ettiklerini açıklamaya devam ediyorlar.

Burjuvazi,hangi yolu seçerse,seçsin, ne ekonomiyi krizden kurtula biliyor, nede yaygarasıyla yeri, göğüinlettiği “ serbest pazar ekonomisi” laflarını gerçeğe dönüştüre biliyor. Tekelci kapitalizm koşularında “ serbestpazar ekonomisi” lafta kalmayamahkumdur.

Lenin, tekelci kapitalizmkoşullarında, ( Engels’in bu konudakigörüşlerine de atıf yaparak) büyüyen vemerkezleşen sermayenin işleyişini ancakdevlet gibi organizelerin yerine getire bileceğin ve tekelci kapitalizmin,sosyalizm arifesi ve özünde devletkapitalizm olduğunu kanıtladı. Lenin’in bu konuya ilişki düşünceleride,sosyal-pratik tarafında adım başıdoğrulanıyor.

Para “ kurlarının günlük olarak ve serbest pazara göre ” saptanmasının ateşli savunucusu ABD şimdi, devlet tarafındanbelirlenen sabit kura geçilmesini ve ihracatın sınırlarınıdevlet tarafından belirlemesiniistiyor.!

Doğal olanın, “serbestlik,özgürlük” tekelci kapitalizmin özüne aykırılığıdır.Tekelci kapitalizm,gerici,demokrasi düşmanı ve her şeyezorla egemen olma eğilimini içinde barındıran toplumsal sistemdir. Tekelci kapitalizmle, serbestlik,“özgürlük”,demokrasi bir arada bulunamaz.

Sosyalist devrimlereçağında,tekelci kapitalist üretim ilişkileri , üretici güçlerin gelişmesininönündeki en büyük engeldir.

Üretimin dünya çapındayoğunlaşması ve merkezleşmesi; doğrudan,doğruya, üretimin sosyalleşmesini en uçnotaya taşımıştır. Dünyada, kapitalist üretimi ilişkileringiremediği,kapitalizmin egemen sistem haline gelmediği yerler, hemen, hemen hiçkalmadı.

Bunun için üretimin sosyalkarakteriyle, mülk edinmenin özel karakteri arasındaki uzlaşmaz çelişki en uçnoktasına çıkarak, daha da şiddetlenmiştir. Kapitalizmin bir türlü içinde çıkamadığıbunalımlarını esas nedeni, üreticigüçlerin gelişmesi sonucu üretimisosyalleşmesinin büyük boyutlara çıkmasıyla, mülk edinmenin özel karakteri arasındaki uzlaşmaz çelişkinin her gecengün daha da keskinleşmesinden kaynaklanıyor.

Ama toplumları şekillendiren,gelişmesini belirleyen ve toplumun niteliğini tayin eden , üretici güçlerdir.Üretimi ilişkileri, üretici güçlerle uyum haline gelmeden, eskiye üretimilişkilerinin üretici güçlerin gelişmesinin önünde engel olmasına sonverilmeden, o toplum bunalımdan çıkamaz.Mülk edinmenin özelliğini belirleyenkapitalist üretim ilişkileri ve kapitalist sistem tasfiye edilmeden, günümüzüntoplumu ekonomik krizlerden,savaşlardan, şiddetin var olmasını belirleyen uzlaşmaz çelişkilerden kurtulması imkansızdır. Kısacası mülk edinmesosyalleşmeden, başka değişle, üretiminsosyal karakteriyle çelişmeyen, mülk edinmenin sosyal karakteri arasında uyumkurulmadan günümüzün toplumu bunalımdan çıkamaz.

İşçilerin, gençlerin vetüm emekçilerin burjuvazinin saldırıları

Karşısındaartan öfkeleri.

Ekonomik kriz ortamında dahidevam eden burjuvazinin ekonomik vesiyasi saldırıları karşısında, işçiler ve emekçiler sessiz kalmıyorlar.Özellikle Avrupa işçi sınıfı ve emekçiler öfke ve kızgınlıkla ayağa kalkıyor,grevlerin, genel grevlerin, milyonlarcainsanın katıldığı yürüyüşlerin ve mitinglerin ardı, arkası kesilmiyor. Ama,işçilerin, gençlerin, emekçilerin direnişi, burjuvaziyi ve burjuva hükümetlerini ekonomik ve siyasi saldırılardan vazgeçmeğe yetemiyor.

Çünkü 1929 ekonomik krizdöneminde, Stalin’inönderliğindeki sosyalist Sovyetlerdengüç alan ve onun desteğiyle, kapitalizm’i yıkmayı , sosyalizmi kurmayı amaçlayan,izledikleri gerçek M.L siyasi ve ideolojikçizgileriyle, işçi ve emekçi kitlelerüzerinde siyasi,ideolojik ve örgütsel egemenlik kuran ve onlarınmücadelelerine önderlik eden komünistpartiler, burjuvazinin, burjuva devletlerinin ve özellikle burjuvazinin 5.kolu modern revizyonizmin saldırıları sonucu etkisi halegetirilmiştir.

Bu dönemdeyse, işçi sınıfı mücadelesine önderlik edenler,kapitalizmden nemalana, işçi sınıfın mücadelesini ekonomik mücadeleylesınırlamayı amaçlayan bürokrat-burjuva sendikacılardır. “Sosyalist”yaftalı reformist partilerde, bu bürokrat-burjuva sendikacıların kuyruğunatakılmışlar.

Yıllardır anti-komünizm’ikendilerine bayrak edine, kapitalizm savunma temelinde burjuva ideolojisininişçi sınıfına egemen kılan, işçi sınıfının sınıfsal kurtuluş yolunu karartan ve onu burjuvazinin acımasızsömürüsüne terke eden, burjuvaziden aldıkları tavizlerle işçi sınıfını uyutan,ekonomik kriz dönemindeburjuvazinin saldırıları karşında ayağa kalkan işçileri pasifsize eden,işçilerin mücadelesinin kapitalizme zarar vermemesini özenle yerine getirenbürokrat- burjuva sendikacılarınfaaliyetleri, burjuvaziyi ve hükümetleri her türlü korkudan arındırarak,pervasıca hareket etmelerine ortam hazırlıyor.

Bu bürokrat-burjuva sendikacılara göre;ekonomik krizkapitalizmin niteliğinden doğmuyor!.Bazı bankaları ve Holdingleriyöneten menajerler, borsalarda “kumaroynamışlar ve bunun sonucu olarak ta,büyük bankaların ve şirketlerin batmasına nede olmuşlar.” Bunu içinde “gazino kapitalizminin”istemiyoruz diyerek çığlık atıp,(3) işçilerin kapitalizmi hedef almasını önlemeğe çalışmaktalar.

Burjuvazi ve hükümetler, bubürokrat- burjuvalar sayesinde “rahat nefes alıyor”. Şimdi burjuvahükümetlerini dilinden, ”Yunanistan’da ,bir sürü grevler, yürüyüşler oldu, amasonunda tasarruf programını uygulanmasının zorunluluğu kabul edildi ” laflarıdüşmüyor.

İşçiler ve emekçiler, kapitalizmi ve sermayeninegemenliğini hedef almayan mücadele biçimlerinin sonucunu görüp, ümitsizliğe kapıldıklarında ve burjuvaziyeboğun eğme yollarını seçtiklerinde, hükümetleri cesaretlendirip, saldırganlaştırıyorlar.Nitekim, Yunanistan’daki hükümet, 24 saat ve daha kısalı sürelerlesınırlandırılan grevlerin ve genel grevlerin hiç bir işe yaramadığını gören işçilerin, emekçilerin karamsarlığa kapılmalarından yararlanarak, yeniekonomik saldırı programlarını yürürlüğe koymakta gecikmedi.

Keza, İspanya’da son yapılanhava yolları grevinde , faşist Franco diktatörlüğünde sonra, ilk kez ordu devreye girdi ve orduyu devreyesokan ise “sosyalist parti”hükümetiydi. Tüm bu ve buna benzermilitarist saldırılar, burjuvazinin hiçbir şeyden çekinmeden ekonomikprogramlarını yürürlüğe koyacağını gösteriyor.

Burjuvazi, bir yandan da ,“alacaklı ve borçlu ülkeler ayrımın” gündeme taşıyarak, “ırkçı, ulusçu” propagandayı yoğunlaştırıp,Avrupa işçi sınıfının tekelci kapitalizme karşı mücadelesini zayıflatmaya ve çeşitli uluslara mensup işçileribirbirlerine düşürüp, bölmeğe çalışıyor.

Bürokrat-burjuva sendikacılar, burjuvazinin bu politikasınıişçi sınıfı içine taşıyor ve işçileri, “ulusal “ temelde kamplaştırıp,”ulusalcılığı” çoktandır terkeeden ve uluslararası tekellerin vebankaların ortak sermayedarlarının birbütün olduklarını ve de burjuvazi için“ulusal farkların ve ulusçuluğun” hiçbir şekilde önemli olmadığını gözardı ederek, işçi sınıfının birleşik mücadelesini baltalamak amacıyla “ulusalcılığı” gündeme taşıyorlar ve işçiler birbirlerine karşı kışkırtıyorlar.

Borçlarını ödemez duruma düşen ülkelerdeki işçiler veemekçiler, bir dönem alınan borçlarsayesinde yüksek ücretler almışlar! ve borç veren ülkelerdeki işçiler ise düşükücretlerle çalışmışlar!.Şimdiyse borçları ödemek için sıkıntıya katlanmakistemiyorlarmış! ve bu tavırları, modern tefeci ülkeleri değil de,“alacaklı ülkelerin” halklarını mağdur ediyormuş!

Borç veren tefeciler, bu düşünceleriniyoğun bir tarzda ülkesindeki işçi veemekçilere aşılamaya, onları, ekonomik ve siyasi saldırı altında olan sınıfkardeşleriyle dayanışmaya girmelerine ve kendilerini de birlikte sömüren burjuvaziye karşı ortak mücadele etmelerine engel olmak istiyorlar.

Oysa AB içinde diğerlerine göre daha zengin ve ekonomininen kilit sektörlerini elde tutan “alacaklı ülkelerin” tekelleri, borç verdikleri “ülkelerden” hem yüksek faizleraldılar ve hem de İhraç mallarını onların satın almasını zorunlu kıldılar ve “borçlu ülkelerden” aldıklarımalları ise ucuza alarak aşırıkarlarına kattılar ve kattıyorlar.

Kredi faizlerine ilave olaraktekeler, hegemonyacı ekonomik vesiyasi avantajlarını kullanarak ticarette eşitsiz mübadele yaratmışlardırve yaratıyorlar. Ve en önemlisi, borç alan ülkelerin ihracatları hiç birzaman yaptıkları ithalatı karşılamaz.İthalat yapmadan üretim gerçekleştiremediği içinde yeni borç para (yani kredi)bulmak zorundalar. Bunun için Almanyagibi ülkelerden borç alırlar veborçları durmadan kartopu gibi büyümeye devam eder ve de borç taksitlerinizamanında ödemelerine rağmen .

“Borçlu ülkelerin” ihracatı, ithalatı karşılamazken,alacaklıülkelerin ihracatı, ithalatının çok üzerinde gerçekleşir.

Tüm bunlararağmen,böylesine sömürü çarklarının içine aldıkları ülkelerin işçileri ve emekçileri, onlarını verdikleri borçlar sayesinde “refah” içinde yaşadıklarını! ileri sürebiliyorlar. Özellikle Almanya’daki burjuvazi,bu iddialarının propagandasını yaygınlaştırıyor.

Güney AB ülkelerine de büyükmiktarda borç veren Almanya, dünyanınihracat şampiyonu. Ve Almanya’nın ihracatının en büyük kısmıysa; AB ülkelerine yapılmaktadır. Ve yineborçlu ülkelerdeki işsizlik oranı, alacaklı ülkelerdekinin çok üstünde.İspanya’daki işsizlik %20 oranının altına düşmedi. Ve ispanya ve diğer güney AB ülkelerinde, işçilerin aldığı işsizlik parası ise, Almanya’ya göre daha kısa süreli ve dahadüşük.

Tüm bunlara rağmen, Almanya’nıntekelci burjuvazisi, borçlarının ödeyemez duruma gelen ülkelerin sırtından eldeettikleri aşırı karları göz ardı ederek, “mağdurlar” rolünü oynaya biliyorve verdikleri borçları geri almakamacıyla, sömürü çarklarının içine aldıkları “borçlu ülkelerin”işçilerini ve emekçilerini açlığıngirdabına sürükleyen ekonomik saldırılarını “haklı” göstermeğe çalışıyor

İhracatı, ithalatında fazlaolan Almanya’nın dışındaki veneo-faşistlere hükümetlerinde yer veren, alacaklı Hollanda ve Avusturyaburjuvazisi de aynı propagandayıyaygınlaştırmaya çalışıyor.

Bunlar adi ve acımasızsömürücülerdir. En ilgiciyse, bu aşırı sömürülerinden, ülkelerindeki işçi veemekçilere bay vermiyor, aksine onların var olan ekonomik ve sosyal haklarınıbire,bire ortadan kaldırıyorlar ve kaldırmayadevam ediyorlar.

Avrupalı işçi veemekçileri “umutlandıran” Fransa’daki mücadele

Fransız devlet başkanı Sarkozy’nun, kendinden önceki devletbaşkanlarının bir türlü gerçekleştiremediği, çalışanların emekli yaşlarının60’dan , 62’ye, ama aslındaysa 67’ye çıkartması karşısında, Fransız işçilerin ve emekçilerin öfkeyle ayağa kalkacakları farzediliyordu. Çünkü burjuvazinin yılardanberi gerçekleştirilmesi için çapa harcadığı bu talep, bir türlü direnişler karşısında kanunlaştırılamamıştı.

Ekonomik krizin işsizliğiartırdığı ve çalışanların işlerin kayıp etmemek için ücretlerinindüşürülmesine sesiz kaldığı,ama her an patlamağa hazır olduğuiddialarının ortaya atıldığı koşullarda, Sarkozy’nun emeklilik yaşını yükseltmesi, “arı kovanına çomak sokmak”anlamına geldiği yorumlarınınardı,arkası kesilmiyordu.

Bu arada, Sarkozy’ninsaldırılarının, işçilerin ve üniversiteli, orta öğrenimli gençlerinin, yeni bir 68 olaylarınıyaratacağı görüşlerini de yaygınlaşıyordu, ama ne yazık ki mücadele hiçte beklendiği şekilde cereyanetmedi. Çünkü emekli yaşının yükseltilmesi karşı oldukların ileri süren işçi sendikalarının, Sarkozy’nin kararlığı karşısında “ emekli yaşını yükseltmesine sessizkalmayacağız” palavralarından öte ciddi bir mücadeleye giremeye niyetleriolmadığı, işçilerin ve çalışanların öfkelerini yatıştırmakta başka bir şeyyapmayacakları açıktı. “Süresiz grev yapılmalı” görüşlerin ret edenlerinbaşında, sosyalist partiye yakın ve ençok üyeye sahip olan CFDT isimlisendikadan geliyordu.

Sarkrozy, bürokrat-burjuvasendikacıların palavralarına birim vermedi ve bildiği yolda yürüdü.Çünkü işçisendikalarının,ekonomik krizden kapitalist istemin zarar görmemesine özen gösteren bir politikaizledikleri , burjuvazinin yardımakoşmaya hazır oldukları belliydi.

68 olaylarının tekrar patlak vereceği sanısına kapılan burjuva çevrelerini teselli etmek ve korkmalarına gerekolmadığı kanıtlamakta,“işçilerin mücadelesinin önderliğine” soyuna Trockistleredüştü.

Fransa’daki yapılan devlet başkanlığı ve meclis seçimlerinde işçilerden aldıkları oylarla,revizyonist FKP’ni geride bırakan veTrockist grupları bir araya getirerek, “anti-kapitalist” adlı partiyi kuran ve bu partini başkan olan Olivier Besancenot, gazetelereverdiği beyanlarla ve yaptığı röportajlarla reformist bir anlayışın temsilcisi olduklarını ve revizyonist FKP hiç bir farklarının olmadıklarını sergiliyordu.

Kendisine,işçilerin veöğrencilerin birleşerek, barikatlar kurulduğu,fabrikaları veüniversiteleri işgal edikleri 68 olaylarının yeniden gündemde olup, olamayacağı sorulduğunda “ hayır, biz başka mücadele biçimleri ithal etmiyoruz, 68olaylarının patlak verdiği ortam başkaydı, şimdi böyle bir ortam olmadığı gibi,bizim gündemiz de 68’kine benzer siyasi talep yok, 1995 ve 2006da ki gibi sadece somut ekonomik taleplerle hareket etmek ve yavaş,yavaş genel greve doğru gitmek zorundayız” cevabını veriyordu.

Trockistler, hiç bir zamanLenin’in mücadele ve biçimleri konusundaki düşüncelerini savunmadılar ve derevizyonistler gibi, mücadele ve biçimlerinin oluşumuna işçilerin o günkü geri bilincine göre yaklaşıp, onlarınmücadele içinde bilinçlerin de olağanüstü sıçramaların meydana gelmesine neden olacak uzlaşma çelişkininvarlığını nazar dikkate almazlar vemücadeleye iradeci bir tarzda yaklaşırlar.

Dolayısıyla, sosyalist- devrimle ilgili olarak hep lafta kalan görüşleri savunurgörülürler ama, pratiğe sırageldiğinde ise, revizyonistlerde hiçbir farkları olmadığı ortaya çıkar.

Avrupa’da ,68 olaylarının ortayaçıktığı koşullarda kapitalizm, bugünkü boyutlarda dahi ekonomik kriz içinegirmemişti ve işçilerin, emekçilerin ekonomik saldırı sonucu yoksullaşmaları bugünkü düzeylere çıkmamıştı.

Yani günümüz objektifkoşullarının devrimci mücadeleninyükselmesi için daha uygun olduğunu hiçkimse inkar edemez. Tüm bunlara rağmen,68’de mücadelenin gelişimi, Fransa’nın devrim aşamasınagirmesine neden olmuştu.

Olivier Besancenot’un iddialarınıntam tersine, Fransa’da patlak veren 68 olayları başlangıçta hiç bir şekil siyasi amaçlı bir taleple gündemegelmemişti. Üniversite öğrencileri, kız arkadaşlarının kendilerini yurtlarda ziyaret etmelerinin yasaklanmasını protesto etmek için yürüyüşe geçmişti ve polisinsaldırılarıyla karşı,karşıya kalmışlardı.

FKP (Fransız komünistpartisi),polisin saldırısına karşı kamu oyunun kabaran öfkeyi göz ardı edememiş ve örgütsel egemenliğialtındaki CGT isimli sendikaya , polisini saldırısını protesto etmekamacıyla kısa süreli grev yapma çağrısı yapıştı(4)

Ama FKP komünist partisi yönetiminin yaptığı bu çağrı, kendilerinindahi tahmin etmediği olayların ortaya çıkmasına vesile olmuştu.

Trockist partini başkanı Olivier,pasifiz siyasi mücadele anlayışların gizlemek için somut gerçekleriçarpıtmaktan kaçınmıyor.

Oysa (tekrarlarsam) mücadele vebiçimlerinin oluşturan işçi sınıfıyla,burjuvazi arasındaki uzlaşmaz çelişkidir ve uzlaşmaz çelişkiler ,ancak şiddetle metoduyla çözülebilinir. Bundan dolayı, sömürülen ve burjuvaziyle uzlaşmaz çelişki içinde olanişçilerin mücadelesi, işçilerinbilincinde olağan üstü sıçramaların ortaya çıkmasını kaçınılmaz kılar, ama bu sıçramanın ortaya çıkmasında, hareketeönderlik eden M.L partinin katkısı belirleyicidir. Mücadelenin hangi biçim alacağını mücadelenin kendi süreci belirlemesine rağmen, işçi ve emekçilerinbilincinde sıçramaları ortaya çıkmasını veya geri düzeyde kalmasını mücadeleye öndelik edenlerin ideolojik,siyasi görüşleri ve örgütsel faaliyetleri belirler.

Burjuvaziyle, işçi sınıfıarasındaki çelişkinin niteliğinden dolayı, başlangıçta barışçıl bir şekilde ortaya çıkan kitle mücadelesi, devrimci mücadeleye(yani şiddeti içeren mücadeleye ) dönüşe bilmesinin objektif koşullarınıbağrında taşır.

Lenin, mücadelenin hangibiçimde cereyan edeceğini mücadelenin kendisi, kendiliğinden belirlediğinive bunun için “Marksistler hiç bir mücadele biçimini ret etmezleri” der.

Revizyonistler ve trockistler“kitleler hazır değildir” görüşleriyle hareket etmeyi alışkanlık halinegetirmişlerdir. Hiç bir zaman barışçıl şekilde başlayan mücadelenin şiddet esasalan bir mücadeleye dönüşe bileceğinigöz önünde bulundurmazlar. Mücadeleninhangi biçimde olacağını, hep mücadeleyegirmeden önceki işçilerin mevcut bilincine göre saptamaya çalışan revizyonistve trockist partiler, kitle kuyrukçuluğu yapmaktan, geri bilince tapmaktankendilerini alıkoyamazlar.

Bu düşüncelerinsavunucularından bir olan Trockist şef Olivier, gerçekten Marksist. Leninist düşüncelerden uzak olduğu için ,“yavaş, yavaş genel greve doğru gidiyoruz” görüşleriyle hareket ediyor ve objektif koşuların uygun olduğu koşullarda,barışçıl mücadelenin birden bire sıçrama yaparak,şiddete dönüşebileceğini inkarediyor. “Biz, somut bir talep için eyleme geçiyoruz” dediği emekli yaşınınyükseltilmesine karşı çıkmanın, aynı zamanda sermayenin ekonomik ve siyasi iktidarını tehdit eden siyasi talepleri deiçine alabilecek boyutlara çıkmasınıda kaçınılmaz olduğunu görmüyor.

Lenin,Çarlık Rusya’sındaortaya çıkan ve Çarlığın despot iktidarını hedef alan 1905 devrimini başlangıcının, Potemkin Zıhlısındaki askerlerin,yemeklerinde kurt çıkması üzerine protestoya etmek için eyleme geçmesiylebaşladığını önemle vurguladığı biliniyor.

1968 deki barışçıl mücadelenin, iktidarı hedefleyendevrimci ( şiddeti içeren) mücadeleye dönüşmesinin odak noktasında, FKPşefleri, revizyonist bir yola girerek,o dönemde (utangaç bir tarzda da olsa) parlamenter mücadeleyi amaç halinegetiren siyasi ve ideolojikçizgisini komünist partisine egemen kılmaya çalışmalarına rağmen, henüz komünist partisinin tüm üyeleri devrimci düşüncelerden vazgeçmeyen tavırları yeralıyordu. İşçi sınıf içinde ve fabrikalarda sendika örgütlülüğünüdışında örgütlene ve işçilerinmücadelesine önderlik eden FKP’nin taban örgütleri (özellikle genç üyeleri) 68 olayların yaratılmasında belirleyicirol oynamış ve FKP devrimci mücadelegeleneğini sürdürerek, bir yandanfabrikaları işgal ederken, diğer yandanhemen işçilerin oylarıyla grev komitelerin seçtirmişler , barikatlar kurarak,DeGaulle diktatörlüğünü saldırıları karşında hazırlığa girişmişlerdi.

Şimdi,Fransa’daki,Sarkrozy’nin emekli yaşının yükseltilmesinin kanunlaştırılmasının önlenememesinin tek nedeni,68 olayları sırasındaFKP devrimci ve militan mücadele geleneğini sürdüren komünistlerin işçi sınıfıiçinde varlıklarını sürdürememeleridir.

Bugün FKP’nin etkinliğialtında ki CGT’nin, sosyalist partiye yakın CFDT le hiçbir farklılığının kalmamıştır.

Oysa 1964 yıllında CGT karşıburjuvazi tarafından kurulan CFDT 68olayları sırasında işçi sınıfı içindedoğru dürüst güçü dahi olmayan sendika konumundaydı ve işçi sınıfının birliğiniparçalamaya gücü yetmiyordu. CFDT’nin,Fransa’nın en güçlü sendikası olması, FKP’nin hükümetine katıldığı Francois Mitterrand’ döneminde tekabül eder.

CGT’ise ,68 olayları sırasında,FKP izlediği devrim karşıtı reformist siyasi taktiklere göre hareketederek,militan işçi sınıfı sendikası olma niteliğini kayıp etti ve FKP’nin barışçıl geçiş görüşlerine tabi olup, proletarya diktatörlüğü kurmaamacından vazgeçti ve süreç içinde Fransız işçi sınıfı içindeki gücünü yitirdi

Ama,tüm bunlara rağmenFransa’daki işçilerin mücadelesi, emekli yaşını yükseltilmesi isteğinin,tekelci sermayenin AB düzeyindeki en önemli talebi olduğunu “su yüzüne”çıkardı.

“İnsanların yaşam yaşlarıuzadı, bunu için emeklilik yaşı yükseltilmeli, devlet erken emekliliğikarşılayamıyor” bahanelerine başvuran tekelci burjuvazinin esas amacı iş-gücünüdaha ucuza mal ederek, aşırı karlarına,kar katmaktır.

Sadece Fransa’da emekli yaşınıyükseltilmesi,1 milyon insanı hemen işsiz kalmasını sağlayacak . Bunun yanı sıra,işsizlerin çoğunluğunu 55 yaşın üzerindeki işçiler oluşturuluyor.İşçilerçalıştığında, patronların ödediği emeklilik primleri işsizlik döneminde ödenmiyor. ve burjuvaların cebindekalıyor. Aslıda emeklilik yaşının uzatılması, işsizlik süresinin uzatılmasıdemektir ve buda patronların uzun süre emekli primlerini ödeme zorunluluğunuortadan kaldırıyor.

Ve yine,İşçiler ve diğermaaşlı çalışanlar, işsizlik kaldıkları sürece daha az emeklilik primi ödemekzorunda kalacaklar. Doğal olarak 67 yaşında emekli olduklarında, bu günkünegöre çok düşük emekli maaşı alacaklar.

Bunun için, emekli yaşınıyükseltilmesi;burjuvazinin en temel taleplerinde bir haline geldi. Sadece hükümetlerin politikalarını hedef alarak, emekli yaşının yükseltilmesinikarşı çıkıla bileceğini zannetmek “ham hayal”dir. Direk tekelci sermayeyi hedefalan , “borçlar silinsin, bankalar vebüyük şirketler kamulaştırılasın( yanidevletleştirilsin ) talepleri ön plana çıkarılmalı.

Trockistlerin, “anti- Stalinist” olmalarında gizlene neden

Bu eylemlerde sırasındaniteliklerini ortaya sergileyen Trockistler neden; Stalin dönemininSovyetleriyle, Kruşcev dönemiyle başlayan kapitalizme geriye dönüşüaynileştirdiklerini, “Stalinist rejim”diyerek sosyalist Sovyetlerle, kapitalist Sovyetleri arasındaki nitelikfarklılıklarını göz ardı ettikleri de açıklamış oldular

Çünkü Trockistlerinsavundukları ve pratiğe geçirmeğeçalıştıkları sıyası görüşlere ve taktiklere, en yakın olan Kruşcevci modern revizyonistlerdir.

Türkiye’ye İngiliz burjuvazisi tarafında “ihraç” edilenzibidi Trockist Doğan’ın, Türkiyeli sosyalistleri karalamak için bunlarınçoğunluğu “ Stalinist”dir nitelendirilmesini yapması boşuna değil; çünkü kendisi,“ben şiddete, silahlı mücadeleye karşıyım,zaten Sovyet devrimde barışçıl!olduhiç kimse burnu kanamadı” yalanını ortaya atıp, AKP iktidarına şirin görünmeğeçalışması boşuna değil.

Proletarya devriminzorunluluğunun ret eden bu zibidi, Lenin’in , burjuva devletini zor yoluylaparçalanıp, dağıtılmadan işçi sınıfın iktidarı ve sosyalizmkurulamayacağını,gerçek demokrasine geçilemeyeceğini ileri sürdüğünü (aklı sıra ) göz ardı edecek.

1971 yılında Marksizm-Leninizmkendine rehber edinmek için mücadeleye girişen Türkiye sosyalist- devrimcihareketi, Kruşcevci revizyonizme karşı,Stalin savunmasının odak noktasında ,reformu,devrimi? ayrımının belirleyiciolduğu açık bir gerçektir.

Stalin, hiç bir dönem proletarya devrimini zorunluluğunu ne inkar etmemiştir ve nede (Kruşcevci revizyonistler gibi) “barışçıl geçiş, barış içinde bir arada yaşama”, parlamenter mücadeleyi esas alma “ gibi kapitalizmi yaşatmayıamaçlayan reformcu yolu seçmiştir.

Bunun için Türkiye devrimci hareketi, Stalin savunmuş,Kruşcevci modern revizyonizm’e karşı çıkmıştır.

Ama Trockistler için ,devrimi?, reformu? ayrım hiç birdönem önemli olmamıştır ve kapitalist sistemin ekonomik krizlerleboğuştuğu günümüzün koşullarında dahi, Trockistlerin gündeminde, proletaryadevrim, burjuva devletini zor yoluyla parçalanıp, dağıtılmasının zorunluluğununpropagandası yer almamıştır. Tamtersine, burjuva demokrasisine dayanarak, sermayenin ekonomik iktidarına sonverilebileceği görüşlerini (üstü kapalıtarzda) savunmaya devam etmişlerdir ve ediyorlar.

Bugün Avrupa’da eski komünist partilerin revizyonizm’ekaymaları ve kapitalist-Sovyetler dağılmasıyla, örgülülüklerini dahi sürdüremezduruma gelmeleri sonucu Trockistgruplar, Marksizm savunucuları olaraksahneye çıkmışlardır.

Teoride gerçekten Markizm’e,revizyonist partilere göre daha yakın duruyorlar. Ama iş, işçi sınıfının pratik mücadelesine geldiğinde modernrevizyonistlerden hiç bir farkları olmadıkları ortaya çıkıyor.

Bu tavırların esasnedeni,Lenin’e önem vermemeleri,Trocki’yle, Lenin’i yanı düzeyde görmeleri ve deen önemlisiyse, Lenin’le , Trocki arasıdaki görüş farklıklarında, Trocki’yisavunmalarıdır.

Bunun için,Reformist vepragmatist siyasi mücadeleanlayışlarıyla, M.L yolunda yürüyen,II. emperyalist savaş öncesi ve faşist saldırganlara karşı militanca mücadele yürütüp,kızıl-orduyla birlikte faşizmmezara gömen “Stalinist” komünistpartilerin yerini almalarına, işçi sınıfına ideolojik, siyasi ve örgütselönderlik etmelerine , işçilerin ve emekçilerin sınıfsal kurtuluşlarını sağlayacak olan ve onları proletarya devriminedoğru yönlendirecek siyasi ve ideolojik bakış acısına sahip olmadıkların, bugünkü sınıfı mücadelesinin pratiği de kanıtlıyor.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(1) BBC Türkçe servisi bu durumu “ gıda sıkıntısı” olarak lanse ediyorlar.Yani gıda üretiminde ki yoksunluk, doğa sorunmuş gibi göstermeğe çalışıyor.

(2) Keynes’in düşüncelerinin içeriği hakkında çeşitli yazılarımda açıklıkgetirmeğe çalıştım.Ama Keynes’inigörüşleri üzerinde en iyi yazılardan birini Veli Yadırgı, “Özgürlük dünyasında” yayınladı. Bu önemli yazı, Keynes’in görüşlerininMarksist eleştirisinin örneklerindenbiridir. Bu konu da bilgi edinmekisteyen arkadaşların VeliYadırgı’nın yazısını okumalarınıönemle tavsiye ederim.

(3) Örneği: İrlandalı şirketler , bankalar ve hükümetler, (yukarda izah ediğim şekilde) İngiltereli, Almanyalı v.s bankalarda kredi almış.Peki bu kredilerikimler almış?; İrlanda da faaliyet gösteren ve İrlanda burjuvazinin de ortak olduğu, uluslararası bankalar ,şirketler ve de bunların ekonomik çıkarlarına göre politika izleyen İrlandahükümetleri.Kredi veren bankalar ve hükümetler, kredi alanlardan , yüksek orandaki faizleri ödemelerinin yanı sıra, sahip oldukları fabrikalarınürettiği çeşitli mallarında satın almasını da şart koşmuşlar. Böylece ihraç edikleri malların fiyatlarıyla, satınaldıkları malların fiyatlar arasında eşitsiz bir mübadele ortaya çıkmış.(kiİrlanda Euro ülkesi değil,yani para birliğine katılmadı, İngiltere’ninetkisiyle )Ve yine borçlu ülkenin, ihracatıyla, ithalatıarasındaki pergel durmadan açılır.İhracatları , ithalatlarını karşılayamadığıiçin, yeni borçlara bulunmadan, ithalatyapamaz duruma gelirler ve yeniden borçlar edinmek zorunda kalırlar ve böylece borçlar kartopu gibi büyür, gider . İrlanda hükümetide, neo-liberal politikaların uygulayıcılarından oldukları için, sermayelerinin rekabet gücünü artıma adına,uluslararası şirketlerin vergilerinidurmandan aşağı çektiler. Bunun sonucu olarak diğer hükümetler gibi, o’dadevlet harcamaları için borçlandı, ama kurum vergisini (yani şirketleri,bankaların vergisi) %12,5 oranına kadar indirdiler. BBC haberine göre İrlanda’nın “iflastan kurtulası için “yardıma koşan” AB’nin komisyonun ve İMF’nin,yukarda izah ediğim saldırı programın en önemli şartlarında birisi; % 12,5’luk kurumlar vergisininyükseltilmeyeceğinin garantisinin verilmesiydi. Şimdi,uluslararası şirketleri ve bankaların vergilerininyükseltilmesi talebi sanki varmışçasına “kurumların vergisinin yükseltilmesi, İrlanda’nın egemenliğini eldegitmesi” olarak yorumlanıyor. Ekonomik saldırı programları sadece işçileri ,emekçileri hedef aldım, ”İrlanda’nın bağımsızlığına” hiç birzarar gelmiyor!. Ama uluslararasıburjuvaziye yönelik oldu mu, “İrlanda’nın egemenliği rafa kaldırılmış”olunuyor!. Oysa AB komisyonunu ve İMF’ni de böyle bir isteği yoktur.aksine İrlandahükümetiyle bu konuda anlaştılar. İştebunu BBC kanıtlıyor. : “Başbakan Brian Cowen, maliye bakanı Brian Lenihan, Çevrebakanı John Gormiye ile birlikte kamuoyuna duyurduğu plan çerçevesinde İrlanda 4 yıl içinde 15 milyar € tasarrufyapacak .... İrlanda’nın ‘kırmızıçizgisi’ olarak bilinen %12,5 kurumlar vergisioranı değişmeyeceği bildiriliyor” (BBC 24 kasım 2010) ve yine BBC’nin röportajı: “İrlanda krizi ve euro bölgesinin geleceğini Londra’da King’s College’daki Avrupa çalışmamerkezi’nin direktörü Alex Callınıcos’la konuştuk- Soru: İrlanda’da hükümet kurtarma paketi müzakerelerinde uluslararası şirketleresağladığı düşük vergi avantajını aynen koruma konusunda anlaşmışgörünüyor.dolayısıyla krizin faturası çokuluslu şirketlerden çıkmayacak,pekikredinin gizli ve açık bedellerini kim ödeyecek?-Cevap:İrlanda halkı büyükbedel ödeyecek.... Bir kaç ay önceki bir İMF raporunda İrlanda’nın maaşları rekabetçi düzeylere çekebilmesiiçin bir devalüasyon yapması gerektiğinden bahsediliyordu...”(BBC.24.11.2010) Şimdi bürokratsendikacıların, kendilerinin veburjuvazisinin çıkarı için “ulusçuluğa” dört sarılmalarını göz ardı edip, ayni görüşleri yaygınlaştırmanınbir alemi var mı? .

Alacaklı veya borçlu ilişkisi ,uluslararası şirketler vebankalar arasındadır.Ve önemliyse,

İrlanda’nın “bağımsızlığı”İngiltere’nin yeni sömürgesiolmakta

öteye geçmediği açıkken, var olmayan “egemenlik”,hem de uluslararası şirketlerin

vergilerininyükseltilmesiyle nasıl “rafa kaldırıldığını" görüşlere anlam vermekoldukça güç olsa gerek.

(4) Fransa’daki 68 olaylarınınözelliklerini genişçe açıklayan yazımı www.yyildirim.de.vu adılı sitemde “68 olayları” başlığıyla yayınlamıştım.

EMEP’in Sendikal Görüşlerinin Eleştirisi

2010-09-17T08:58:00.003+02:00

EMEP’in internet sitesinde yayınladığı “sendikalarınyeniden inşası için bir öneri” başlıklı yazısı, onun nasıl siyasi ve ideolojikbir konumda olduğunun “en son” kanıt olsa gerek. “Sendikalar, işçilerin işgüçlerinisatmak için birbirleriyle giriştikleri rekabete son verip onları patrona karşıbirleştirerek var oldu”(Emek partisi ,mayıs 2010 yazısından).Şimdisendikalar işçiler arası rekabet son vermek için mi var oldular?. Sendikalarınbu şekilde ortaya çıktıklarını öne sürmek,burjuvazinin artı-değeri sömürüsününgerçek niteliğini göz ardı etmekten ötebir amaç taşımaz.

Kapitalist pazar ekonomisinin esas dinamizminiteşkil eden burjuvalar arası rekabet;üretim araçlarının giderek azınlık burjuvazinin elindetoplanmasının sağlarken, çoğunluğu teşkil eden küçük üreticileri üretim araçlarından arındırarak, işgüçlerini satış çıkarmaktan, yani işçileşmekten başkabir yol bırakmaz.

Artı-değer sömürüsü işçiler arasında her türlüfarklıları,(var olduğu iddia edilen rekabeti) ortadan kaldırır ve burjuvazininişçileri “bir potada eritmesine” imkan tanır.(1)Kısacası işçiler arasındakifarklılıkları ortadan kaldıran sendikalar değil, bizzat kapitalizmin ekonomikkanunlarıdır.

Makine sanayisi dönemiyle birlikte burjuvazi, dahafazla kar etmek amacıyla karın, sermayenin ,rantın v.s kaynağı olan artı-değersömürüsünü alabildiğine artırarak, sefalet içinde yaşayan,giderek sayıları artan işçi kitlesini ortayaçıkarır.

Bu durumu en güzel tarzda ifade eden yazılıeser, Marks ve Engels’in kalemealdıkları komünist manifestonun olduğubilinmektedir.Ve yine Engels’in “İngiltere’de işçi sınıfının durumu” isimlieseri artı-değer sömürüsünün yarattığıişçilerin sefil yaşamlarını anlatmıyor mu?.

Neslini veyaşamını sürdürmenin karşılığı olarakburjuvazi tarafından verilen ücretlerle günde 10,15 saat çalışan işçiler, teneke evlerde ve sefalet içinde yaşamaya “mahkum” edilmişlerdi.

Kapitalizm birleştirdiği ve bir potada “erittiği”işçi sınıfı bu sömürüye karşı hareket geçti. O dönemde, günlük çalışmanın 8saatle sınırlanması işçilerin en önemli talebiydi. Çünkü burjuvazi, çoğunlukla15 saatin üstünde çalıştırdığı işçilere, ne aile birliği bırakmıştı, nede yaşam hakkı tanıyordu.

Burjuvazi,başlangıçta işçilerin mücadelesinibastırmak için tüm gücüyle saldırıya geçti.

İşçilerin burjuvaziye karşı ayaklanması,kapitalizmtasfiye edilmeden sömürünün ortadankalkmayacağı gerçeğini gün yüzüneçıkarıyordu.

Kapitalist ekonominin işçilerin mücadeleleriyle işlevsel hale gelebileceğinin anlaşılması,burjuvaziyi işçilerin taleplerini kabul etmek zorunda bırakmıştı.

İşçilerin, grevlerle kapitalist üretim çıkmazasürüklemesi; burjuvazinin işçilerekarşı yeni politikalar izlemesini gündeme getirdi ve mücadelenin ekonomikmücadeleyle sınırlaması burjuvazi için hayati bir sorun oldu.

Bu sırada, işçi sınıfı içinde mücadeleyi saltekonomik mücadeleyle sınırlamak isteyen,kapitalizm hedef almayı ret eden görüşler ve buna uygun örgütlenmelerdeortaya çıktı.

Ve de (aslında) işçi sendikaları bu görevleriyerine getirmek için kuruluyordu.

Mücadeleyi ekonomik mücadeleyle sınırlayansendikaların ortaya çıkması, işçileri birleştirmedi tam tersine böldü.Çünküişçi sınıfı içinde ortaya çıkan ekonomizmi hedef alan, kapitalizm tasfiyeedilmeden sömürünün ortadan kalmayacağını öne süren Marksist işçi sınıfıhareketinde doğmuştu ve mücadelenin oluşturduğu sınıfın birliğini savunmatemelinde, işçi sınıfı hareketini sosyal-devrim mücadelesine doğruyükseltilmesini gündeme getiriyordu.

İlk kez İngiltere de ortaya çıkan ekonomizm’e (Trede-unionizm’e) karşı,işçi sınıfının devrimci ve Marksist siyasi hareketi, zamangeçirmeden sınıfın içinde örgütlenmeye başladı.

EMEP bu yazısında, bu gerçekleri sözde kabulediyor: ”20.yüzyılın başında sendikal hareket;işçisınıfının çalışma koşullarınıiyileştirmekle sınırlı bir mücadele veren reformcu/uzlaşmacı sendikalar ilesömürünün kaldırılarak sosyalist bir insanlık toplumu kurulmasından yana tutumalan,iktisadi mücadeledeki stratejisini de bu tutuma göre belirleyen sendikalarolarak başlıca iki mihraka bölünmüştür. Böylece sendikal hareket;sınıfsendikaları ve reformcu sendikalar olarak ayrışmıştır. Bu bölünme,ikinci DünyaSavaşı’ndan sonra daha keskin bir hal almıştır.” (a.g.y)

Bu yaptığımız altının iddia ediği gibi“reformcu/uzlaşmacı” ve Marksist sendikal hareket ayrımı; 20 yılın başındadeğil,1830’larda İngiltere de kapitalizm makine sanayi dönemine girmesiyle birlikte işçilerin mücadelesi sırasında ortaya çıkan reformcu (sendikalist) çizgiye karşı, Marks, Tredeunion(sendikalizme) karşı hemen yoğun bir eleştiriye girişmesiyle ve sosyal-devrimamaçlayan işçi sınıfı hareketinin ortaya çıkmasıyla gündeme geldi.

Diğer yandan, işçi sınıf içinde “sosyal-reformcu”,sosyal-devrimci bölünmenin “keskin hale alması”; ikinci emperyalist savaştansonrasına değil, Lenin’in II.enternasyonal revizyonizme karşı başladığımücadele dönemine tekabül eder.

II.Emperyalist savaşın sonralarına doğrukomintern’in dağıtılması,faşizme karşı savaşta güçlenerek çıkan batıAvrupa’nın komünist partilerinin,kapitalizmin restorasyonu ve burjuva demokrasini savunma temelinde,burjuvaziyle uzlaşarak burjuva hükümetlerine katılmaları ve burjuva hükümetlerden tasfiye edildiklerinden sonradahi parlamentarizm savunma çizgilerinde geri adım atmamalar ve desosyal-devrim amaçlarından vazgeçmeleri,II. emperyalist savaş öncesi işçisınıfı içindeki “iki mihraka” bölünmeyi keskinleşmedi aksine yumuşattı.

Kruşçevçilerin Sovyetlerde iktidara gelmeleriylebaşlayan modern revizyonist akım,eski komünist partilerin büyük çoğunluğunurevizyonist partilere dönüştürdü ve sosyal-devrim amaçlarından tamamen vazgeçirdi.

Böylece işçi sınıfı hareketi içindeki;“sosyal-reformu”? yoksa sosyal-devrimi?ayrışmasına da son verilmiş olundu! ve “hep birlikte” “sosyal-reform” amacındabirleşirlindi.

EMEP, bu yazısında kısaca değindiği Türkiye işçisınıfı mücadelesinin tarihini de çarpıtıyor.

Türkiye işçi sınıf hareketine,hiç bir dönem“devrimi?, reformu?” diye bir bölünme (2 ) damgasını vurmadı.

Cumhuriyetin kurulmasında günümüze kadar geçensüre boyunca,burjuvazinin ve onun devletini en başta gelen görevi, işçisınıfına ekonomik ve sosyal hakları tanımamak olmuştur.

1950 sonrası kapitalizmin gelişmesi sonucu, işçisınıfın kendiliğinde mücadelesinin ortaya çıkabileceğin düşüne devlet, işçileri kontrolleri altında tutmakamacıyla, grev ve top sözleşeme hakkıolmayan sendikaları kurdu. Türk- iş devlet sendikası olarak kuruldu ve başınada devleti sadakatle savuna faşist,dinci gericiler getirildi.

Türk-iş, aradan geçen 60 sene sonra bile zerekadar bu özeliğini kayıp etmiş değildir.

Bu devlet sendikacığına karşı ortaya çıkan DİSKise, ekonomik ve sosyal haklar için mücadeleyi amaç edine bir sendikal bir hareket olarak doğmuştu. Buna rağmen,burjuvazi ve devlet, DİSK boğmayı kendisi için vazgeçilmez bir görevaddetmişlerdi.

DİSK, 1971 sonrası TKP’in eline geçerek, ekonomiktalepler için mücadele eden sendika merkezi olma özeliğini de yitirdi vepasifleştirildi. 12 eylülde,de hiç bir direnişe girilmeden generallere teslim edildi. GenerallerdeDİSK kapattı.

Eski gücünde çok şey kayıp etmiş olan “yeni DİSK”; işçi aristokrat tabakanınsendikal örgütü olarak kurulmasına izinverilmiş ve eskisiyle sadece, sadece isim benzerliğinde öte hiç bir ortak yanı olmayan işçi sendikası olarak yeniden “sahneye” çıkmıştır.

Ama EMEP, reform diye bir amacı olmayan Türk-iş“işçi sınıfının reform’cu sendikal hareketi” olarak lanse etmekten çekinmiyor.Böylece DİSK, işçi sınıfın “sosyal-devrimci”,Türk-iş’te “sosyal reform”cusendikal hareketi olup çıkıyor!.

Bu konulara değinmemin nedeni; EMEP’in “Marksizmsavunuyor” görünümü altında kendi düşüncesine uygun olarak işçi sınıfının mücadele tarihini “yenidenyazma” ihtiyacı duymasından dolayıdır.

Oysa EMEP’in iddialarının tam tersine,tüm kapitalist ülkelerdekisendikalar, yasal olarak kurulduklarından itibaren kapitalizm savunmayı esas alan,işçileriburjuvaziye “teslim” eden sözde işçi örgütleridir.

150 seneyi aşan bir süre boyunca işçi sınıfıiçinde ekonomizm’le, Marksizm arasındaki çatışma süre gelmektedir.

Ama ekonomizmin işçi sınıfı hareketine egemenolmasını sağlayan esas güç

burjuvazinin kendisidir.

İlk önce dünya pazarlarına egemen olan, “batmayan güneş” ismiyleanılan, İngiltere’deki burjuvazi, elde ediği karlarından birkısmını işçilerle paylaşarak aristokrat işçi tabakasını oluşturdu ve buaristokrat işçi tabakası “İngiliz işçi sınıfının” ekonomizmin egemenliğialtına kalmasında sürekli belirleyici rol oynadı.

Sosyalist sistemin kurulması karşısında burjuvazi,sömürgelerden elde ettiği aşırı karları sayesinde emperyalist-kapitalist ülkelerdeki işçi sınıfı içindeoluşturduğu aristokrat tabakayı genişletip, güçlendirdi

İşçi sınıfının bu aristokrat tabakasının varlığı, sosyal-demokrasinin ve modernrevizyonizmin sınıfsal temellerini de oluşturuyor.

Burjuvazi, gelişmiş kapitalist ülkelerdeişçilere birtakım ekonomik ve sosyal haklar tanıyarak,işçilerin mücadelesinin siyasi mücadeleye doğru yükselmesini ,başka değişle mücadelenin kapitalizm’i yıkma amacına doğruyönelmesini(geçici bir sürede olsa) önleye bildi.

1800lerin ortalarından günümüze kadar devam edenişçi sınıfının mücadelesinin iki temelüzerin cereyan eden siyasi veideolojik çatışmasını göz ardı etmeğe çalışan, burjuva sendikal hareketleridir.

Kapitalizm koşullarında işçilerin sosyal yaşamlarında geçici iyileşmeleri sağlayan ekonomik vesosyal talepler için mücadeleyle,ekonomist hareketlerin amacı (burjuvaişçi sınıfı hareketi ) aynileştirilemez.

Lenin, reformular için mücadelenin nasıl olmasıgerektiğini şöyle izah ediyor:

“Anarşistlerin aksine, Marksistler reformlar içinmücadeleyi , yani, egemen sınıfın gücüne zarar vermeden çalışaninsanların koşullarını iyileştiren önlemleri kabul ederler . Ancak aynızamanda, Marksist’ler reformların kazanılmasını amaçlayan işçisınıfının faaliyetlerini doğrudan veya dolaylı olarak kısıtlayanreformistlere karşı en kararlı mücadeleyi verirler. Reformizm, sermayeninhakimiyeti olduğu sürece, bireysel gelişmelere rağmen, her zaman ücretli köle olarak kalacak işçilerin, burjuva aldatmacasıdır.Liberalburjuvazi bir eliyle reformlar hibe eder ve diğeriyleher zaman geri alır, reformları boşa indirger, işçileri köleleştirmekiçin kullanır, onları ayrı gruplar halinde böler ve ücret-köleliğini sürdürür.Bu nedenle reformizm, oldukça samimi olduğunda bile, pratikte işçileri yozlaştırma ve zayıflatma yollarıyla burjuvazinin elinde birsilah haline gelir. Bütün ülkelerin deneyimleri göstermiştir ki güvenlerinireformistlerin eline bırakan işçiler her zaman kandırılmışlardır.Vetersinde, yani Marx'ın teorisini kavrayan işçiler, kapitalist yönetim olduğusürece ücretli köleliğin kaçınılmaz olduğunun farkında olan işçiler, burjuva reformlarla kandırılmayacaklardır.. Kapitalizm varlığını devam ettirdiği sürece reformların geniş kapsamlı ya da kalıcıolamayacağının anlaşılması ile, işçiler daha iyi şartlar için mücadeleeder ve bunları ücret-köleliğine karşı mücadeleyi hızlandırmak içinkullanır . Reformistler küçük tavizlerle onları sınıf mücadelesinden başka yöneçekmek için işçileri bölmeye ve kandırmaya çalışır . Ancak işçiler, reformizmin sahteliğini görmüş olarak , reformları sınıf mücadelesinigeliştirmek ve genişletmek için kullanır.Reformist etki işçiler arasında nekadar güçlü ise, işçiler o kadar zayıftır , burjuvaziye bağımlılıkları daha fazladır ve burjuvazi için reformlarındeğişik bahanelerle iptali o kadar kolaydır. işçi sınıfı hareketi nekadar bağımsızsa, amaçları daha derin ve daha geniştir , ve reformist dargörüşten ne kadar özgürse, reformları korumak ve kullanmak işçiler için o kadar kolaydır.Bütün ülkelerde reformcularvardır, burjuvazi her yerde, şu veya bu şekilde, işçileri yozlaştırmak veonları kölelikten kurtulma düşüncesinden vazgeçmiş, hayatındanmemnun kölelere çevirmenin yollarını arar..Avrupa da reformizm ,gerçekte Marksizm’in terk edilmesi ve onun yerine Burjuva *SosyalPolitika*sı nın yerleştirilmesi demektir.”

(Tercüme kaynak,MARXISM AND REFORMISM V. I.Lenin, Collected Works, 4th English Edition, Vol. 13, pp. 372-75. de veaynı yazı Pravda Truda No. 2, September 12, 1913. Signed: V. I..Published according to the Pravda Truda text.)

EMEP’in adını andığımızyazısı,bu gerçek göz ardı etmeğe devam ediyor.

”Şu ve ya bu işçi bölüğünün değil tüm sınıfın örgütü halinegelen sendikalar,işçi sınıfı içinde sosyalizmin yayılmasına,Marksizm’in işçi sınıfı saflarında otorite haline gelmesine paralel olarak da ‘işçisınıfının kapitalizme karşı örgütlenme ve mücadele merkezlerinedönüşerek,sermayeye karşı verilen mücadelenin merkezleri olmuştur’,Sendikalar,sermaye ve onun örgütleriyle herhangi bir bağı (ekonomik,siyasi,ideolojik) olmayan bağımsız örgütleri olarak biçimlenip gelişmiştir.”( a.g.y) Dünyaçapındaki, (Marksist partilerin oluşturduğu sendikalar hariç) işçi sendikaların büyük çoğunluğu kurulduklarından itibaren “Sermayeden ve onun örgütlerinden bağımsız olduklarını” öne sürmeninyalan olduğunu kanıtlamaya dahi gerek yok.

“19.yüzyılın ikinci yarısından itibaren kurulan Alman sosyaldemokrat Partisi, Fransız Sosyalist partisi, İngiliz İşçi partisi gibimilyonlarca üye sahip kitlesel işçi partileri ‘sermayeye karşı sınıfınörgütlenme ve mücadele merkezleri’ olan bu sendikaların zemini üstündekurulmuştur........bu işçi sınıfı partileri;bir yandan sınıfı parlamentolardatemsil edip iktidar mücadelesinin aracı olarak işlev görürken, aynı zamandasendikaları denetleyen bir işleve sahip olmuşlardır.” (a.g.y)

İşçi aristokrat tabaksınadayanmayan sendikalar “ işçilerinbölüğünün değil tüm sınıfın örgütleri haline “gelmesi, esas olarak Marksizmişçi sınıfı hareketine egemen olmasıyla değil, tam tersine komünistlerin işçi sınıfıyla bağ kurmasını zor yoluyla engelleyen burjuva devletinin kurduğu bürokratik sendikacılık sayesinde gerçekleştirildiğini ve işçisınıfı bu şekil kontrol altında tutulduğunu, bu yazının yazarı neyaparsa,yapsın göz ardı edemez.

Sözde işçilerin birliği savunuluyor;aslında savunulan burjuvazinin işçisınıfı üzerindeki zora dayanan egemenliğidir.

(İlerideki sayfalarda deyineceğim gibi) günümüzünkoşullarında işçiler, kapitalistülkelerde her gecen gün sendikasızlaştırırken,sendikaların işçilerintümünü örgütlediği görüşlerini öne sürmenin amacını ne olduğunu anlamak öyle zor olmasa gerek.

Ekonomizm aklamak ,onun “Marksist işçi sınıfı hareketi” diye lanse etmek için bu görüşler gündeme getiriliyor.

Ama gerçek olanın,komünist partilerin önderliğinde kurulan,dönem, dönemişçileri etkisi altına alan kızıl sendikaların dışındaki sendikaların,sınıfın mücadelesinin merkezleri olmadığıdır. Tam tersinekapitalizmin savunmanın merkezleri oldular ve olmaya devam ediyorlar.

Revizyonist ve burjuvasosyalist partilerden örneklere verilerek sendikalar sayesinde işçi sınıfınınanti-kapitalist mücadelesinin güçlendiğini “ispat” etmeğe yeltenmek beyhude bir çabadır.

Alman sosyal-demokrat partisi, Fransız sosyalist partileri ve İngilizişçi partisi sözde mücadele merkezlerisendikaların “anti-kapitalist” içerikli mücadeleleri sayesinde, Marksizm’inişçi sınıfı hareketine etkin olmasını sağlanmış! ve parlamentoyu da “işçisınıfının iktidar mücadelesinin bir araç olarak” kulanmışlar!.(3)

Kuruduklarında beri, Marksizm’le uzaktan,yakından hiç bir ilişkisiolmayan Fransız sosyalist partilerini ve İngiliz işçi partisini “işçi sınıfınkitlesel partileri” diye lanse ederek, sendikaların mücadelesinin temelinde kurulmalarının ve burjuvazinin hizmetinde görevlerini yerinegetirmelerinin övülmesine nedemeli.!

Bir yandan sözde sendikalarınmücadele merkezleri olmasından dolayı; Marksizm’in işçi sınıfı içinde yayılıp, otorite konuma geldiği ileri sürüyor, diğer yandan bu iddiasına kanıt olarak ta SPD, Fransız sosyalist partileri , İngilizişçi partisini örnek gösteriyor!.

Bu saydığı partilerden sadece SPD (Almanya sosyal-demokrat partisi)Marksist içerikli hareket olarakdoğarak revizyonist bir partiyedönüşüp,bugünkü konumuna erişmiştir.(4)

Fransa’da, Paris komününün yenilgisinden önce ve sonra “sosyalist”adıyla kurulan partilerin hiç birisi Marksist değildir,aksine Marksizm karşıtı burjuva partileridir.

Fransa’da Marksist parti, 1917ekim devriminden sonra ve 1920’lerdeçeşitli Marksist grupların bir araya gelmesi sonucu kuruldu ve komünistenternasyonale katıldı.

Fransa’nın sosyalist partileri devamlı burjuva devletininhükümetlerinde görev aldı.Ve hiç bir dönem proletarya iktidarı diye biramaçları olmadı.

Ama ne var k FKP, 1950’lerden sonra modern revizyonist bir partiyedönüşerek, kapitalizm savunucusu kesildi. ve bugünde yok olmaklabaş,başa,”ölüm döşeğinde” varlığını sürdürmeğe devam ediyor.

Keza Almanya’da KPD, işçi sınıfı içinde SPD’ye ve diğer burjuvasendikal hareketlere karşı yürüttüğü mücadeleyle sınıfı içinde en güçlüörgütlü siyasi hareket haline gelmişti.

Rosa Lüxenburg ve Karl Liebknecht tarafından kurulan ve Hitler’iniktidarı ele geçirmeden önce, Almanya işçi sınıfının en güçlü partisi halinegelen KPD’nin sınıfı içinde en önemlimücadelesini “sosyal- reformcu” SPD yekarşı yürüttüğü bilinmektedir. SPD bugün“sosyal-reformcu” parti olmaktan çıkıp, burjuvazinin neo-liberal partisi halinegelmesine rağmen, Almanya’daki işçi sınıfı ve sendikal harekete üzerindeki etkinliğini devam ettire biliyor.

İngiliz işçi Partisi, gerçekten Trede-union (sendikaların)mücadelesitemelinde,işçi sınıfı kitlesel partisi olarak doğdu. Ve de ortaya çıktığındagünümüze kadar devam eden süreçboyunca emperyalist- kapitalist sistemiateşli tarzda savunmaktan, onu yaşatmamücadelesinden bir adım dahi geri durmadı. Hep İngiliz burjuvazisininemperyalist çıkarların savunmayı kendine baş görev edindi.

İngiliz işçi partisi,İngiltere işçi sınıfının güçlü aristokrattabakasına dayandı ve İngiltere’de bu güçlü aristokrat işçi tabakasınınvarlığı,sınıfı böldü, işçilerin güçlü bir Marksist hareketinin ortaya çıkmasınaengel oldu.

Bu olumsuz koşullara rağmen, İngiltere’de ,de Marksistler, İşçisınıfının içinde burjuva işçi sınıfı hareketine,burjuva sendikacılığınakarşı mücadelelerini sürdürdüler ve dönem,dönem mücadeleye damgalarınıvurabildiler.

EMEP’in bu yazısında,da,1990lardan itibaren savunulan ekonomist görüşlerin “sosyalist hareketlerin” üstündeki etkinliğini sürdürmeği amaçlıyor.

Aslında bu yazıdaki görüşler , Lenin’in ekonomizme yönelikeleştirilerini hedef alıyor. Çarlık Rusya’sında ortaya çıkan ekonomisthareketlere karşı Lenin, kendiliğinde, (yani ekonomik) mücadelenin siyasimücadeleye dönüşemeyeceğini öne sürdüğü bilinmektedir. Bu yazı ise; bugörüşlere itiraz ediyor.”Sendika mücadele, Marksizm’in işçi sınıfı içinde yayılmasının zeminehazırladı” görüşleriyle ve de burjuva sosyalist işçi partilerini örnekgösterilerek, kendiliğinden mücadelenin siyasi mücadeleye dönüştüğünü sözdekanıtlanmaya çalışıyor.

Lenin’in “ne yapmalı” kitap’ın yazdıktan 100 seneyi aşan bir süre sonra, Türkiye’de,de 12 eylül faşizm yarattığı zemin üzerinde ve ilk kez , özellikle 1990’lardan itibaren ekonomist görüşler (açık bir tarzda savunularak)“Türkiyesosyalist hareketine “ pompalandı.

Lenin, kendiliğindenci hareketin; işçi sınıfının siyasi hareketinedönüşemeyeceğini ve sosyalizminancak işçi sınıfına dışardan götürülebilineceğini öne sürüyordu.

İşte 1990 sonrası piyasaya sürülen ekonomist görüşler,Lenin’in budüşüncesini “yanlış” buluyor!.

Böylece,Marksizm’le işçi sınıfı hareketin birleşmesi sürecinde vesosyal-devrim amacıyla oluşturulan komünist partisinin, işçi sınıfınınmücadelesinin, siyasi mücadeleye yükseltilmesindeki tayin edici rolü inkar ediliyor ve komünist partisinin işçi sınıfınınsiyasi,ideolojik ve örgütsel önder haline gelmesinin zorunluluğu ret ediliyor.

Bunun için kendiliğinden mücadele abartılıyor ve işçi sınıfının komünist partisine ihtiyacı olmadığı sözdekanıtlanmak isteniyor.

Kendiliğinden mücadelenin egemen olduğu koşullarda, işçi sınıfı hiç birşekilde kendi sınıf bilincine varamaz, tam tersine üretim araçlarına sahip ve devlete egemen olan burjuvazi, aynızamanda o toplumdaki dünya görüşünü(toplumsa bilince) ,işçi ve emekçi sınıfların bilicini, kültürü ve tüm üst yapıkurumlarını belirler ve bunları kendi sınıf çıkarına göre şekillendirir.

Kendiliğinden mücadelenin egemenliğini sürdürdüğü şartlarda,işçisınıfın sosyal varlığıyla, bilinci arasında çelişki vardır. Sosyalvarlığı;üretim araçlarından arınmış,iş gücünü satan emekçiyken, bilinci egemensınıfın yani burjuvazinin çıkarınatekabül eden bilincidir. İşçi sınıfının sosyal varlığıyla, bilinci arasındakibu çelişki, sınıfı mücadelesinin içinde ve Marksizm benimseyen,sınıf kökeniniret eden aydınların sosyalizmi işçisınıfına taşımalarıyla ortadan kalka bilir.

Burjuvazinin, bu objektif gerçeklikle hareket ederek, Marksist aydınların işçi sınıfıyla bağkurmalarını önlemeği kendine baş görevedindiği biliniyor.

Çünkü Marksist aydınlar ve devrimci komünist partiler olmadan, işçi sınıfı ekonomik bilincikendiliğinden aşamaz.

Bunun için burjuvazi,devletin zorbalığının yetmediği yerlerde, “işçidostu” pozlarına bürünen burjuva siyasi hareketleri devreye sokar.

Bu burjuva işçi hareketlerin en tehlikelisi ve “sosyal reformcu”kisvesine bürüne ekonomizmin olduğunu belirtmek abartılı bir tespit değildir.

Ekonomizm,işçi sınıfının sosyal kurtuluş mücadelesinin önündeki en önemli burjuva ideolojik akımıdır.Ekonomizm, ekonomik mücadeleyi amaçedindiği görülümü altında , işçi sınıfının kendi sınıf bilicine varmasını engellemek için, işçi sınıfınıMarksizm’den uzak tutmaya çalışırve bu amacına hizmet eden görüşleriyayar.

Ekonomik mücadeleyle “siyasi mücadele” (5) birbirinden ayırır ve ekonomik mücadeleyi amaç edinmenin,burjuvazinin siyasi ve ekonomik egemenliğini savuna siyasi mücadele olduğuinkar ederek, sendikaları salt ekonomikmücadele yürüten örgütler olarak ele alıp, “siyasi mücadeleyi parti, ekonomikmücadeleyi sendikalar yürütür” görüşleriyle, (ve de işçilerin sendikaörgütlerinin sosyal-devrim için mücadele edemeyeceği iddiasıyla)Marksist-Leninist görüşlerin işçi sınıfının sendikal hareketine egemenolmasına ve doğal olarak işçi kitlelerine yayılmasına karşı çıkar.

Bu görüşler,Marksizm sınıfı günlük pratik mücadelesinin rehberi halinegelmesinin zorunluluğunu da kabuletmez.

Marksizm’in sınıfın sosyal pratiğinde canlı bir nesne haline gelmeden,işçi sınıfının sınıf bilincine varamayacağı gerçeğine sözde karşı olmadıklarınıgöstermek niyetiyle ve Marksizm’in “öğretilmesini” salt pedagojik bir eğitimmiş gibi lanse ederek, gençlere ve genç işçilere “Marksizm öğretilmesini” tavsiye edilmesine de nedemeli!. (6)

Bu yola!,komünist partisinin önderliğinde (ancak) sendikaların, işçi sınıfının sosyal-devrimmücadelesinin araçları haline getirilmesinin gerekliğini sözde ret etmemişoluyorlar!.

12 eylülfaşizminin Türkiye’de oluşturduğu dönüşümler.

12 eylül faşizmin uluslararası burjuvazinin isteği doğrultusundaizlediği ekonomi-politika sonucu,Türkiye’de bazı değişimlerin meydana gelmesi,ekonomizmin (yada sendikalizmin ),güçsüzleşen “Türkiye sosyalist” hareketi etkisi altına alabilmesinin maddi zemini yarattı.

12 eylülün generalleri, Türkiye işçi sınıfı içinde ilk kez azınlık bir kesime tekabül eden aristokrat tabakanın oluşmasınınzeminini hazırladı ve sadece bu işçi kesimine sendikalı olma hakkı tanıdı.

1980 öncesi uluslararası ve Türkiye tekelci burjuvazisinin en önemlitalebi işçi ücretlerin düşürülmesi ve (ekonomik krizi nedeniyle de ) çalışanişçilerin bir bölümünün işte atılmasıydı. Faşist Türk ordusu,burjuvazinin bu isteklerini yerine getirdi.

EMEP’n yayınladığı bu yazısında kabul ediğigibi 11 milyon işçinin sadece % 6 ,devletin resim verilerine göre de; kayıtlı 14 milyon işçinin 400 bini sendikalıdır. Bu sendikalı işçilerinaldıkları ücretler ve sahip oldukları sosyal haklar, onları Türkiye işçisınıfının aristokrat tabakası halinegetirmiştir.(7)

İşçilerin, bu azınlık kesim (sendikalı işçiler ) imtiyazlı sosyal tabaka haline getirilirken, çoğunluğu korkunç bir sömürü çarkını içineitilmiştir.

Burjuvazi, sendikasız işçilerden elde ettiği aşırıkarların küçük bir kısmını, işçisınıfının bölmek ve mücadelesini dahada pasifleştirmek için rahatlıkla sendikalı işçilere vermekte sakınca görmüyor.

Burjuvazi, sendikasız işçilerin ekonomik talepler için güçlü mücadelelere girmelerin önlemekiçinde, onları küçük,küçük işletmelerde 10-15 saat ve en düşük ücretlerleçalışmaya mahkum etmiştir.

Yukarda da değindiğim gibi,12 eylül faşizminin azgın saldırıdönemlerinde fabrika yönetimlerine el koyan ordu, ekonomik durgunluk sonuçüretim düşen fabrikalardan çalışanların önemli bir bölümünü işten attı.

Özellikle,DİSK örgütlü olduğu fabrikalardan işçilerin çoğunu işten attılar. 12 eylül döneminde “çıkılıp”,sözde demokrasi geçildiğinde, sendikalı işçi sayısı önemli ölçüde azaltılmıştı.

Generaller, işçi çoğunluğunun sendikasızlaştırılmasını sürekli halegelmesini sağlayan yasaları da yürürlüğe koymayı ihmal etmedi.

Gerek Türk-iş’in, gerekse DİSK’in (etkisi az olan faşist ve dincigerici sendikaların) bürokrat sendika ağaları, generallerin oluşturduğu “işçi statüsünü” kabul ettiler.

12 eylül faşizmine öfke duyarak harekete geçmek isteyen işçileri, “şanlı! Bahar eylemleriyle” uyuttular,işçileri pasif direnişlere sokarak, bir taraftan işçilerin patronlarakarşı duydukları kızgınlığıgiderildi, diğer taraftan işçilerintaleplerini sadece ücret artışlarınayönlendirerek,işten atılan işçilerin işe geri alınma taleplerini, hem gündemdenkaldırıldı,hem de faşist ordunun yürürlüğe soktuğu grev ve toplu sözleşme, sendika kurma yasasını sendikalı işçilertarafından kabul edilmesi için yoğun çaba harcadılar.

“Yeniden toparlama” dönemine girdiklerini öne süren “sosyalistler”, ekonomizmi “keşfederek” sendikaağalarının izlediği politikanın peşine takılıp,işçilerin taleplerininsadece ücret artışlarıylasınırlanmasına güçleri oranında katkıdabulunmakta çekinmediler.

Patronlarsa,sendika işçilerin ücretlerin hemen artırmasını kabulettiler;çünkü bu artışları yapabilmelerine imkan tanıyan aşırı karlarınelde edilmesi sürekli ve “tehlikesiz”kılınmıştı!.

Bu şekilde patronlar, artık sendikacılarla “kavgasız , gürültüsüz”uzlaşa bilme imkanlarına da sahip olabildiler.

12 eylül sonrası, hemçalışan sendikalı işçilerin sayılarınınazalması ve hem de işçilerin büyük çoğunluğunun ücretlerinin düşüklüğünün sürekli hale getirilmesi karşısında İMF,ısrarla öne sürdüğü isteklerinin içinden işçi ücretlerin düşürülmesi ve çalışan işçi sayısınınazaltılması taleplerini programındançıkardı.

Böylece bir yandan yasal sınırlamalarla da işçilerin çoğunluğu grev yapma ve sendika kurma haklarından mahrum edilirken,diğer yandan bu işçileri küçük işletmelerde çalışmakzorunda bırakarak, ekonomik talepleri (yani sendika kurma , grev ve toplusözleşme yapma) için kendiliğindengüçlü mücadeleye girmeleri dahi imkansız hale getirildi.

Burjuva gazetelerinde çıkan haberlere göre 5 bin patronun emir’inde 50 bin işçinin v.s çalıştığı “sanayi siteleri ” isimli işletmeler Türkiye’nin her tarafını sarmış durumdadır. Bunlara ilaveedilen küçük fabrikaların sayıları da durmadan çoğaltılıyor.

Çalışan işçi sayısı azaltılan 1980 öncesinin “büyük” fabrikalarda üretilen malların parçalarıartık sanayi sitelerinin atölyelerinde,küçükfabrikalarda üretiliyor ve “büyük fabrikalardaysa”, sanayisitelerinden,küçük fabrikalardan gelen parçaların montaj yapılarak elde edilen emtialar pazara sürülüyor.

Böylece bu şekilde aşırı karlardurmadan daha da artırırlarken, diğer yanda bu sendikasız ve hiç bir şekilde işgarantisi olmayan, işten atılma tehditleri altında en düşük ücretlerle, 10saat’in üstünde çalıştırılan işçi kitlesi sefalet içinde yaşıma itiliyor. Busanayi işçilerinin yanı sıra veözellikle güney Anadolu’da mevsimlik tarım işçilerin çoğunluğu sürekli tarım işçileri halinegetirilerek, sendikasız, sigortasız en düşük ücretle günde 10 saat’in üzerindeçalıştırılıyor.

Kısacası en düşük ücretlerle ve günlük 8 saatin üstünde çalıştırılan, kiminin 11milyon, kiminin 20 milyon dediği,korkunç bir sefalet içinde yaşamaya mahkum edilen ve bir, biri ardı sıra patlak veren ekonomik krizler sonucu hemenişten atılıp,“çoluk,çocuğuyla” açlıkla baş,başa bırakılan işçi kütlesinin varolduğu Türkiye gibi bir ülkede, “işçi sınıfı” adına sendikalı imtiyazlıişçilerin çıkarın savuna bir “sosyalisthareketin “ sosyal devrimi diye biramacının olmamasından doğal ne olabilir. (8)

İşçilerin çoğunluğunun ekonomik,sosyal haklarının ortadan kaldırılması, salt Türkiye’yeait bir uygulama değil, işçi sınıfınınmücadelesinin kapitalizm tehditetmekten çıkarılması, burjuvaziye kapitalist ekonominin gereklerini serbestçeyerine getirmesine fırsat tanıdı.

Bu arada, sosyalizme gidişin önünü kesmek içinortaya sürülen ve sözde vahşikapitalizmin alternatifi olduğu iddia edilen; “sosyal pazar ekonomisi” yaygaralarının da boş olduğunu açığa çıktı

Neo-Liberal dönemde burjuvazinin tavır’ı

Neo- liberal döneme girildiğini ilan burjuvazi,dünya pazarlarına egemen olmak için kıran,kırana bir rekabete girmesi ancakgüçlü sermayenin varlığına bağlı olduğunu görerek,sömürgelerden elde ettiğiaşarı karların bir kısmını ülkesindekiişçilerle baylaşma politikalarına son vermeğe başladılar.

Burjuvazinin,işçi sınıfının bir bölümünü aristokratlaştırmasını;kapitalist ekonominin niteliği gereği ortaya çıkmıyor.Tam tersine,burjuvaiktidarları, kapitalizm’i “şirin” göstermek ve işçileri geçici bir süre aldatmak ve de yoksulluğunu ortadan kalkmasıiçin sosyalizme gerek olmadığınısözde kanıtlamak amacıyla, kapitalistekonomiye siyasi müdahalede bulunarakaristokrat işçi tabakasını oluştururlar.

Bu politik uygulamalar,kapitalist ekonomininniteliğiyle çelişir ve kapitalizmin genel karakteri karşısında geçici siyasigirişimle olmaktan öteye geçmez.

Örneği; kapitalist ekonominin krizleri,burjuvazinin emperyalist sömüründe elde ettiği karların bir kısmını ülkesindeki işçilerle baylaşmasını zorasokar ve aristokrat işçi tabakası ayrıcalıklı konumunu yitirmesine nedenolur ve de işçi sınıfı tekrar bütünleşme sürecine girer.

Bunun içinde işçi sınıfı hareketi;kapitalizminobjektif gerçekliğinden ötürü;“sosyal-reformcu” ve sosyal-devrimci diyebölünmez.

Başka değişle, kapitalizm koşullarında, sömürüyekarşı,“sosyal-reformcu” veya sosyal-devrimci gibi iki siyasi mücadelealternatif yoktur. Böyle biralternatifin olduğunun öne sürülmesi, kapitalist sömürüden yararlananların uydurdukları bir yalandır.

Tekraredersek,sosyal-devrim, kapitalizmin doğal ve zorunlu bir alternatifini ifadeediği hale de , “sosyal-reform”burjuvazinin kapitalizmin niteliğinin orta çıkardığı sorunları siyasi(iradi) müdahalelerle geçici sözdeçözümlerin ifadesidir.

Bunun için kapitalizm “restorasyonumu?” yoksatasfiyesi mi?, diye bir birinin karşıt iki çözüm alternatifi gerçek anlamda sözkonusu değil.

Çünkü sermayenin varlığı, büyümesi,kapitalizmgenişleyerek gelişmesi,artı-değerin elde edilmesine ve artırılmasına bağlıdır.

Artı-değer sömürüsü büyüdükçe, arttıkça,çalışanların yoksullaşması, sefalet içinde yaşamaları kaçınılmazdır.

EMEP’se bu gerçeklerden uzak bir yaklaşım içindedir. İşte kanıtı:

“Reformcu sendikalcılıkmerkezleri,işçi sınıfının 19. yüzyıl ve20. yüzyılın ilk yarısındaki mücadelelerinin ve sosyalizmin büyük zaferininkazanımlarının duldasında bir işlevesahip gibi görünmüşler;bütün o kazanımları kendi uzlaşmacılıklarının,reformcuanlayışlarının eseri gibi gösterebilmişlerdir. 20.yüzyılın son çeyreğindenitibaren,Sovyetler Birliği’nin gerilemesine (ve çökmesine)paralel olarak korunaksızkalan reformcu sendika merkezlerinin ipliği pazara çıkmış;işlevsiz ve etkisizoldukları,patron ve hükümetler karşısında hiç bir gerçek itibara sahipolmadıkları ortaya çıkmıştır. Ve bu devasal sendikalar; hızla güç ve itibaryitimine uğradıkları bir sürece girmiştir.” (a.g.y)

Demek ki “reformcu sendika merkezleri”, işçi sınıfının mücadelesinin ve Sovyetlerin koruması altındaymış!.

(Bu arada, Sovyetlerde kapitalizme geriyedönüşü;Kruşçevçilerin iktidarı ele geçirdikleri 1954’lerden itibaren değilde,1975lerden itibaren başlattığına dadikkat edelim!.)

Buyazı,emperyalist-kapitalist ülkelerde, esas olarak“kazanımlar elde edilmesini”, burjuvazinin emperyalistsömürüsünden bay vererek, işçileri aldatmayı hedefleyen politikalar sonucu ortaya çıktığı göz ardıediyor.

Burjuvazinin,reformları sosyalist iktidarmücadelesini durdurmak ve işçileri yatıştırmak için yapmak zorunda kalmasında değil,işçilerin mücadelesinin,“sosyalizm büyük zaferinin” etkisinin sonucunda gerçekleştirildiği iddiasıyla, “bu kazanımları”; “uzlaşmacı”,“reformcu” anlayışlarına bağlayan sendikacıları sözde yeriyor!.

Oysa!, sendikalar “sosyalizmden korunaksızkaldıklarında” da etkisiz kalmışlar! ve güçlerini durmadan yitiriyorlarmış!,böylece kazanımların “reformcu sendikal” hareketin eseri olmadığı daanlaşılmış!.

Demekki,“reformcu sendikacılık merkezleri” var olmalarını, işçi sınıfının mücadelesine ve “ sosyalizmin büyükzaferine” borçlu olduklarına göre bunlar, kapitalizm savunan mihraklar değilde, işçi sınıfı mücadelesinin “reformcu uzantıları” oluyorlar!.

“Keskin laflarla” sözde reformcu sendikal harekete karşı çıkılıyormuş gibi pozlar takınılıyor. Aslında ise “devasalbüyüklükteki reformcu sendika merkezlerin” izledikleri siyasi ve ideolojikçizgileri aklanıyor ve bunları sözde yeterice ekonomik mücadele yürütmedikleriiddia ediliyor.

Oysa, gerçeklerin burada ifade edilenlerle bir ilgisinin olmadığını ,Avrupa’daki işçi sınıfımücadelesini şu veya bu şekilde takip edenlerin bileceği gibi,gerek,neo-liberal politikaların yürürlüğe koyulmasıyla,gerekse ekonomik krizdönemlerinde “reformcu sendikaların” ekonomik talepler için mücadelesi, Sovyetlerin ve doğu-Avrupa’nınbürokrat- kapitalist ülkelerin,serbest Pazar ekonomisini kabul etmelerinden önceki döneme göre,çok daha büyük boyutlara çıktığı somut bir gerçekolarak önümüzde duruyor.

EMEP’in, işçi sınıfının ekonomikmücadelesinin,ifade edilen döneme göre çok büyük boyutlara çıktığını nedengörmezlikten geldiği sorusunun cevabı, çünkü o, reformları, burjuvazinin geçicive her zaman geriye alabileceği tavizleri olarak değil de,işçi sınıfının devrimci mücadelesinin bir eseri olarak görüyor ve de burjuvazinin neo-liberalsaldırılarının ekonomik ve parlamenter mücadelelerle önlene bileceğineinanıyor. Bunun içinde “reformcusendikaların” reformlar için “doğru,dürüst” mücadele etmediklerin iddia ediyor.

Peki bu iddialar doğrumu?,kesinlikle hayır.

Çünkü,Avrupa ülkelerindeki grevlerin boyutlarına,üstü,üste tertip edilen genel grevlere bakıldığında,burjuvazinin neo-liberalekonomik ve politik saldırıları, salt ekonomik talepler için mücadelelerle ve burjuva parlamentarizmin sınırla içindekalınarak önlenemeyeceği açığa çıkıyor.

Sadece Türkiye’nin yanı başındaki Yunanistan’daki,işçi ve emekçilerin mücadelesinin çıktığı boyutlara bakıldığımıza bile kapitalizme karşı mücadelenin hanginitelikte olması gerektiği anlaşılmıyor mu?

Yunanistan’ da üst,üste yapılan, genel grevlere, grevlere, yürüyüşlere,mitinglere rağmen,uluslararası burjuvazinin isteği doğrultusunda hareket edensosyal-demokrat hükümetin,uluslararası bankların, holdinglerin aşır faizlialacaklarını ödemek ve ekonomik krizi yükünü Yunan halkını omuzlarına yıkmak için yürürlüğe koyduğu programından geriye bir adım dahi atmadığı ve atmaya niyeti olmadığı tüm çıplaklığıylaortaya çıktığı dönemde, sendikaları yeterince ekonomik haklar için mücadele etmediklerini öne sürmenin hiç bir anlamıyoktur.

Güney Amerika’daki sınıf mücadelesindekigelişmeler bir göz attığımızda dahi, burjuvazinin elindeki üretim araçlarına elkoymada, onun ekonomik faaliyetleri kısıtlanmadan,ülkelerin temel gelir kaynaklarının kamulaştırmaları hedeflemeden, bankalara,Holdinglere el koyulmadan, burjuvazinin neo-liberal politikaları dahi etkisizhale getirilemeyeceği açıkça ortaya çıkıyor.

Ama EMEP,güney Amerika’daki gelişenanti-kapitalist mücadeleyi küçümsüyor.”.....LatinAmerika merkezli ‘sosyal hareket sendikacılığı’ ise işçilerden çok işsizleri,lümpenleri, sınıf dışıkategorileri örgütleme amaçlı ve onların yaşam tarzların uygun yöntemlerlemücadeleyi yücelten bir sendikacılık eğilimine savrulmaktadır” (a.g.y)

Bu satırları kaleme alan, işçi aristokrasinin çıkarını ve dolayısıyla kapitalizm’i savunabirinin üslubuyla sorunlara yaklaştığı açık değil mi?.

“Latin-Amerika” da,da “işçi olmak için”imtiyazlı,kapitalist sömürüden bay alan bir “işçi” olmak gerekiyor!,aynenVenezüella’da Chavez iktidarına karşı, uluslararası Tekellerle, Venezüella burjuvazisiylebirlikte mücadele eden, petrol rafinerilerindeki grevleriyle, Chavez iktidarınıyıkmakta burjuvazinin elindeki en önemli silah olan,” aristokrat petrol işçisi”gibi işçiler “işçi sınıfının içinde sayıla bilinir!.

Kapitalizmin işsiz bıraktığı, yoksulluğu girdabınaittiği , teneke evlerde, aç ve çaresiz yaşama mahkum ediği insanlar “işçi ve emekçi sınıfın içine”giremiyorlar!. Bunlar “sınıf dışı lümpenlermiş”.

İşte EMEP’in geldiği yeri, izlediği reformist siyasi ve ideolojik çizgiyi, yukarda kisatırlar kadar açığa çıkaran hiç bir şey olamaz.

Ama EMEP’in ekonomik mücadeleyi amaç edinen bakış açısının tam tersine, budönemde,de işçi ve emekçileringündeminde olması gereken,siyası iktidar mücadelesidir veekonomik talepler için mücadele,buna tabi kılınmalıdır.

Yunanistan’da ve Avrupa’nın bir çok ülkesinde işçive emekçilerin yükselen mücadelesinin etkisiz hale gelmesinin, işçi veemekçilerin iktidarını amaçlayan siyasi mücadeleye doğru yükseltilmemesininnedeni; “sol” veya “sosyalist” kisveli revizyonist ve reformist akımlardır.

Ve yine,işçi ve emekçilerin, güney-Amerika’dakinebenzeri iktidar mücadelelerinin Avrupa’da( ve Türkiye’de) gündeme dahigelmemesinin nedeni;“sosyal-reformcuların” işçi veemekçileri aldatan politikaları ve kapitalizm sınırları için sözde “çare”aramalarıdır.

”Ayrı birdünya mümkündür” sözleriyle,neo-liberal dönem öncesine “dönülebileceği” izlemini vererek, işçi ve emekçileri aldatmaya çalışan“sosyal-forum”culuk,kapitalizmin tasfiye edilmemesini istemiyle, işçileri veemekçileri çıkmaza sürüklüyor ve burjuvaziye teslim olmaktan başka çıkar yol olmadığını sözde kanıtlamaya çalışıyor.

Oysa, M.L ışığında işçi ve emekçilerin kapitalizmekarşı sosyalizm amaçlı mücadelesidir,burjuvaziyi köşeye sıkıştıracak.

Kapitalist ekonominin,yoksullaşmayı “refah toplumu“ diye adlandırılan ülkelere kadar tırmandığı günümüzün koşullarında, “varolanları koruma” anlayışıyla hareket etme,işçi ve emekçileri çaresizliğin içinesürüklemekten başka bir amaç taşımaz.

İşte EMEP, bu gerçekten kaçıyor ve reformlar için mücadelenin zayıfkalmasının diğer bir “suçlusu”olarakta “sendikalharekette, bölücü ve güç kaybına yol açan etkenlerden biri de sınıfın dışındanyapılan müdahaleler, sağcı ve burjuva sendikacılık anlayışıyla mücadele etmekadına ortaya çıkan ‘sol’ eğilim ve anlayışlar..” ı(a.g.y) ,(8) göstermektençekinmiyor.

En ilginci de “sendikal hareketin “ güç kayıpetmesinin nedenini burjuvazininizlediği neo-liberal politikalarda aramamasıdır.

Sendikaların güç kayıp etmesi olarak ifade edilmekistene;sendikaların üye sayıların azalması,yani sendikasızlaştırılan işçilerinsayılarının durmadan artması veneo-liberal politikalara karşısında, kapitalizm savunmayı amaç edinesendikacılığın giderek etkisiz halegelmesidir.

EMEP, bu dönemde sendikaların, gerçek komünistpartilerin sosyalizm için mücadelelerine tabi olmaktan başka çıkaryolarının olmadığına vurgu yapacağına,” devasal reformcu sendikamerkezlerinin” kendi üyelerini dışında,”işçi ailelerinin,işsizlerin, işçiçocuklarının,gençlerinin talepleriyle” sözde ilgilenmediğini öne süre biliyor. Oysasendikaların, “ilgilenmediği” dedikleri talepler; onların devamlı günlük politikalarının esasını belirliyor.

Neo-liberal dönem öncesine geri dönme isteği, kapitalizm’i sözderestore ederek savunanları hayal-kırıklığına uğratıyor.

Attackcılık, sosyal-forum hareketleri, hep sosyal-devlet dönemini geri getirmek isteyen burjuva akımlardır.Bunlar,neo-liberal dönemle birlikte Marksizm yenide etkinlik kurması karşısındaçıldırtıyorlar.(9)

EMEP’se “sosyal-reformcu saflarda” yer almaktanzerre kadar rahatsızlık duymuyor.

Sözde eleştirdiği,üye “sendikacılık yapıyorsunuz”diye suçladığı sendikalardan,sendikasız işçileri örgütlenme görevlerini yerinegetirmeleri isteniliyor.

Türkiye’deki sendikalar “isteseler” dahi sendikasız işçileri

örgütleyemezler

Sendikalı işçiler ve sendikalar içinde EMEP’in hiçbir gücünün olmadığı ve onun çağrılarının en küçük etkisini olamayacağıgerçeğini bir yana bırakalım,12 eylülfaşizmin şekillendirdiği Türkiye’deki iş yaşamın gerçek niteliği aradan gecen30 sene sonra bile araştırılmıyor.

Türkiye’deki bugünkü sendikalar ve yasal“sosyalist” partiler isteseler dahi, 14 milyon sendikasız işçiyi sendikalı halegetiremezler.

İşçilerin sendikasızlaştırılmaları sadece ve deesas olarak yasal sınırlanmalardan kaynaklanmıyor ve yasal sınırlamalar kalksadahi bu işçiler sendikalı işçi haline gelemez.

Küçük fabrikalarda, atölyelerde çalıştırılansendikasız işçiler, çalıştıkları iş yerlerinde ekonomik talepleri için mücadeleye girdiklerindehemen, patronlar tarafında direniş bastırılıyor ve kapı dışarı edilerek,yerlerine,kapıda bekleyen birleri,işe alınıyor.

Türkiye burjuvazisinin uluslararası pazarlardakirekabet etme ve kendine piyasa edinme gücüne , sadece ve sadece var olan ucuz iş-gücüsayesinde sahip olabiliyor.

Ucuz iş-gücünden en fazla yararlananların başında, sendikasız işçileri istihdam edenve onları 10 saatin üstünde çalıştırarak,en acımasız tarzda sömüren“Anadolu-kaplanları” adılı burjuvalargeliyor.

Bu burjuvalar arasında sıyrılanların,Türkiye’ninen büyük Holdingleriyle boy ölçüşebilecek seviyeye çıktıklarına dair iddialar öne sürüle biliniyor.

Tüm veriler;Türkiyeli işçilerin nasılsömürüldüklerini somut delilleridir.Dağınık ve birbirinden kopuk küçük işyerlerinde çalıştırılan işçiler,diğeryandan da dinci tarikatların, sivilfaşist çetelerin hegemonyası altında tutularak “ nefes aldırılmıyor”.

İşte bu işçilerin büyük çoğunluğunu örgütleyip, eyleme sokarak aşırı ve insafsızsömürüye dur diye bilecek olan tek güç,işçileri içinde faaliyet gösteren,onların içinde örgütlene, militan, M.L kendine rehber edine gizli komünist partisidir.

Lenin’in işaret ettiği şekilde bir komünist partisi inşa edilmeden,Türkiye’de işçi ve emekçilerin acımasız tarzda sömürülmeleri dahi durdurulamaz.

Komünist partisi ancak,küçük iş yerleriyle dağınıkbırakılarak, güçsüzleştirilen işçileri birleştirip, 8 saatlik iş günü,ücretartışlar ve gerçek sendika kurma hakkı için eylem sokabilir veburjuvazinin karşısına güçlü işçi sınıf hareketin çıkabilir.

Küçük iş-yerlerin önemli bir çoğunluğunu kapsayangrevlerin birden bire ortaya çıkması ve kararlı tarzda sürdürülmesi, burjuvaziyi dize getirir veişçi sınıfının komünist hareketi,Türkiye’ninsınıf mücadelesine damgasın vurur vede yenide Türkiye işçi sınıfımücadelesi tekrar siyasi gündemi belirleyen esas güç haline gelir.

20 senedir görülmek istemeyen, koşullar gereğigizli olarak örgütlenmek zorunda olan ve M.L ışığında yürüyen komünist partisiolmadan, sendikasız ve tüm ekonomik haklardan mahrum bırakılarak insafsıztarzda sömürülen işçilerin güçlü eylemedahi ortaya çıkamaz.

Böylesine zor bir görevi burjuva sendikahareketine bırakmak, onlardan sendikasız işçileri örgütlenmesini istemek yanlıştır, çaresizlikte başka bir şeyi ifade etmez.

Türkiye işçi sınıfın bugün, su ve emek gibi muhtaçolduğu tek şey, militan.fedakar, kararlı gerçek M.L komünist partisidir.

...................................................................................................................................................

(1) Avusturya işçi marşı bu durumu dile getirmiyormu?

(2) )12 eylül darbesinde kısa bir müddet önceişçilerin yoğun olarak bulunduklarıAdana ve çevresindeki fabrikalar da devrimi savuna TDKP ve Dev-yolun,faşist,dinci gerici ve reformist sendikacılara karşı güçlenmeleri hariç -kibunlarda 12 eylül darbesiyle tasfiye oldu.

(3) Burada parlamentonun işçi sınıfı iktidarınınaracı gören, parlamenteriz görüşünü eleştirisine yazının içeriği gereği değinmiyorum.

(4) 1869,August Bebel, Wilhelm Liebnecht ve Eisen nach isimliişçi önderler tarafından kurulan, SDAP(sosyal –demokrat işçi partisi) 1870 11bin üyesini temsil eden 66 delegesiyleyaptığı kongresinde Marksizm yolunda mücadele edeceğini açıklayan ve bu doğrultuda yola çıkan, işçi sınıfı hareketin ilk güçlüpartisiydi.

1875 SAP (sosyalist işçi partisi )ismini alarak işçi sınıfiçinde işçi sendikalarıörgütleyen,işçiler başta olmak üzere emekçileri Alman imparatorluğuna karşı mücadeleye sokan sosyalist işçi partisi despot Alman feodal- burjuvazisinin hışım’ına uğramaktan kurtulamadı.1878 Otto von Bısmarck, çıkardığı sosyalizm yasaklayan yasayla,sosyalist partiyi kapatıldı.

Ama sosyalist parti bu yasakları hiç sayarak mücadelesine devam etti. 1890yılında yapılan seçimlerde %20 oy alıp, 391 milletvekilinin 35 kazanarak,imparatorluk parlamentosunun güçlü fraksiyon partisi konumuna erişti. Onun bu kitlesel gücü, sosyalizm yasaklanmasınıpratikte işlevsel hale getirmişti.

Ama 1891 yılında Erfurter programını “ “dogmatik Marksizm” diye karalayan, sosyal-devrime karşısosyal-reform görüşleriyle “bağımsız sendikacılığı” savuna sendikacı Carl Legien etkinliğinde serbest sendika hareketi örgütlendi.

Bu burjuva işçi hareketininteoriksiyeni ilk revizyonist Eduard Brenstein’di. Bu revizyonist veekibi, August Bebel’e , Karl Kautsky’e ,Rosa Luxemburg’a ve Clara Zetkin gibi parti önderlerine karşışiddetli mücadeleye girişmişti.

Böylece Marksizm’in etkiliğindeki Almanya’daki işçi sınıfı hareketi de bölündü.

Bilindiği gibi 1.emperyalist paylaşım savaşın destekleyen, ismi SPD’yedönüştüren sosyalist parti, burjuva partisi haline geldi ve bugün artık“sosyal-reform” partisi olmaktan da çıkarak neo-liberal burjuva partisine dönüşmüştür.

Ama Alman sosyal demokrat partisi, sendikal mücadelenin zeminde kurulmadı, tam tersine Almanya’daki işçi sınıfı mücadelesinin motoru ve sendikal hareketin kurucusu ve geliştiricisi sosyalist partioldu.

EMEP’se, Marksist partilerin kızıl sendikaların(ki EMEP de modern revizyonistler gibi kızıl sendikalar dememek için “sınıfsendikası” tanımını kullanıyor) ortaya çıkmasında vazgeçilmez tayın edicirolünü inkar ediyor.

Bunun içinde ,Marksist partilerin kendiliğinde mücadele zeminde doğduğunu ileri sürebiliyor.

(5) )Ki, ekonomik mücadele de, kapitalizm yıkmayıhedeflemeyen burjuva içerikli siyasimücadeledir,toplumdaki sosyal sınıflara tekabül etmeyen, ne siyasi görüş olur,nede siyasi mücadele.

(6) Komünizmi nasıl öğrenmek gerektiği sorusunun cevabı Lenin'de

“Eğitim çalışması mücadeleyle değil, mücadele eğitim çalışmasıylatamamlanmalıdır. Bu bağlamda Komünist Gençlik Enternasyonali'ninprogramı şunları söylemektedir:''Marksizm-Leninizm’'in dünya görüşü teoriile pratiğin ayrılmasına izin vermez, eğitimle mücadele arasında bir çelişkigörmez. Komünisteğitimin temeli mücadeledir.Gençkomünistlerin genel görevi ‘komünizmi öğrenmek’ tir (Lenin). Komünist GençlikBirliği emekçi gençlik için komünizmin okuludur ama yetişen genç kuşakkomünizmi ancak, eğitimin her adımını proletarya ve emekçi kitlelerin köhnesömürücü topluma karşı asla durmayan mücadelesiyle birleştirerek öğrenebilir…Komünist ahlakın temeli, komünizmi sağlamlaştırma, tamamlama uğruna mücadeledirve komünist eğitimin ve öğrenme yöntemlerinin temeli budur. Komünizmi nasılöğrenmek gerektiği sorusunun cevabı budur.”''(Lenin)

(7) 1966 kurulan DISK mücadelesi karşında müşkül durumda kalan burjuvazi, 1961anayasasıyla tanınan grev, toplusözleşme hakkı ortadan kaldırmayı kendine amaç edinmişti.

1970-15,16 haziran hareketi, DİSK’li işçilerinburjuvazinin DİSK varlığına son verme teşebbüsüne karşı isyanıydı.Burjuvazininbu isteğini generaller yerine getirdi.

(8) Bu “sol”culuğun kanıtı da ,1 mayısın taksim meydanında kutlanması ve yasağıkalkması için mücadele ederek 33 sene sonra 2010, 1 mayısın taksim meydanındakutlamasının sağlanmasıymış!.

Sosyal-pratiğin ortaya çıkardığı yanılgısın kabuledeceğine, kendisini dahi dilini ucuyla kabul ediği “anti-komünizmmerkezlerinden bir” olan Türk-iş’in faşist, gerici sendikacıları etkinliğindeki(ve de Türk-iş’in 1977 1 mayısınıntaksimde kutlanmasına karşı olduğun bildikleri halde)mitinge “işçi sendikalarının eylemidir” diyerek katılmanın yanlışlığını sosyal-pratik açığa çıkardığı hale “ ben yanılmadım” denilmeğe devam ediliyor.

(9)Marksizm kararlamak için nerede sözde “vahşi kapitalizme” karşı oldukların önesüren burjuva “ilim adamları”, profesör etiketli burjuva varsa, birsosyal-forum toplantısından, diğerine koşuyor.

AB’nin desteğiyle Avrupa’daki ve başka ülkelerdeki sendikalı (aristokrat) işçileri “kaynaştırmayı” amaçlayan ve sendikaları sosyal-forum hareketleri içinde eritmeye çalışan,sosyal-reformculuğu öne çıkararak kapitalizm’i savunma girişimlerinde EMEP’inyer aldığını, bu iş için kurulan ve verilen görevleri layıkıyla! yerine getirenve Türkiye’de kapitalizm’i savunanın önemli merkezlerden bir olmaya aday olan (Toplumsal Araştırma ve Eğitim Merkezi), TAREM’le,girdiği sürtüşmevesilesiyle öğrenmiş oluyoruz